Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ «XΟΡΗΓΟΙ» Αγαπητοί Μυθολόγοι καλή σας μέρα! Οι δραματικοί αγώνες, των οποίων η προετοιμασία διαρκούσε πάνω από έξι μήνες, ήταν από τα πρώτα μελήματα του Επώνυμου Άρχοντα ευθύς αμέσως μετά την ανάληψη των καθηκόντων του.

Μία από τις αρμοδιότητες του ήταν να αναζητήσει χρηματοδότες που θα αναλάμβαναν το δαπανηρό κόστος των παραστάσεων.

Η χρηματοδότηση ονομαζόταν «χορηγία» και αυτός που την αναλάμβανε «χορηγός» που σήμαινε «ο αρχηγός του χορού». Συνήθως επρόκειτο για εθελοντική προσφορά εύπορων πολιτών.

Όταν όμως δεν υπήρχαν εθελοντές χορηγοί ήταν στην δικαιοδοσία του επώνυμου άρχοντα να επιλέξει αυτούς που ήθελε εκείνος.

Κάθε ελεύθερος πολίτης είχε το δικαίωμα, όπως και την υποχρέωση, να γίνει χορηγός.

Η ανάληψη της χορηγίας αποτελούσε ένα ιδιαίτερα τιμητικό αξίωμα επειδή θεωρούνταν πως υπηρετούσε το γενικό συμφέρον.

Εάν κάποιος δήλωνε ανήμπορος να καταβάλλει το απαραίτητο χρηματικό ποσό της χορηγίας είχε το δικαίωμα να ζητήσει να αντικατασταθεί από έναν συμπολίτη του που θεωρούσε πλουσιότερο από τον ίδιο.

Έπρεπε όμως να αποδείξει τους ισχυρισμούς του με εξακριβωμένα στοιχεία επειδή και αυτός που υποδείκνυε είχε επίσης το δικαίωμα να τον διαψεύσει και να ζητήσει να ισχύσει η διαδικασία της «αντιδόσεως» δηλαδή η «ανταλλαγή των περιουσιών» που έπρεπε να πραγματοποιηθεί αμέσως.

Για τα θεατρικά δρώμενα των Μεγάλων Διονυσίων απαιτούνταν είκοσι οχτώ χορηγοί, ένας για κάθε χορικό σχήμα.

Υποχρέωση του κάθε χορηγού ήταν να αναζητήσει χορευτές για το διθύραμβο και υποκριτές για το δράμα με την αυστηρή προϋπόθεση οι πρώτοι να είναι αυτόχθονες Αθηναίοι και οι δεύτεροι ελεύθεροι πολίτες.

Αν κάποιος από εκείνους που επιλέγονταν αρνούνταν να συμμετάσχει στην τραγωδία τιμωρούνταν με πρόστιμο επειδή δεν αποδεχόταν την πρόσκληση του χορηγού ο οποίος θεωρούνταν αντιπρόσωπος της κρατικής εξουσίας.

Μοναδική απολαβή του χορηγού ήταν η φήμη που αποκτούσε και η εκτίμηση των συμπολιτών του.

Μάλιστα όσο πιο γενναιόδωρος ήταν κατά τη διάρκεια των δοκιμών τόσο μεγαλύτερη ήταν η δημόσια εύνοια που εισέπραττε.

Στις δαπάνες συμπεριλαμβάνονταν ο μισθός και ο επισιτισμός των υποκριτών καθώς και το κόστος των θεατρικών κοστουμιών, των προσωπείων και των υποδημάτων που φορούσαν επί σκηνής. Στις Νεφέλες του Αριστοφάνη σατιρίζεται ένας τσιγκούνης χορηγός που δεν τήρησε όπως όφειλε το ιερό αυτό καθήκον και δέχεται τις επικρίσεις του χορού.

Αρκετές φορές κρινόταν αναγκαία και η καταβολή ενός «παραχορηγήματος» που ήταν μια ειδική εισφορά που έδινε ο χορηγός για να εμπλουτισθεί η θεατρική ομάδα με επιπλέον πρόσωπα (κομπάρσους) απαραίτητα για την εξέλιξη της πλοκής.

Πολλές φορές μάλιστα ο χορηγός υποχρεούνταν να χρηματοδοτήσει αντί για έναν, δύο χορούς.

Κάτι που φαίνεται πως γινόταν συχνά κατά το πρώτο μισό του 5ου π.κ.χ αιώνα και που έπαψε να ισχύει τα αμέσως επόμενα χρόνια λόγω της μεγάλης οικονομικής επιβάρυνσης.

Ο θεσμός της χορηγίας διατηρήθηκε με περιορισμένη δυνατότητα και μετά τον Πελοποννησιακό πόλεμο παρά το τέλος της αθηναϊκής αίγλης και την πρόσκαιρη κατάλυση του δημοκρατικού πολιτεύματος, χάρις στο οποίο υπήρξε το θέατρο.

Η αγάπη των Αθηναίων για το σπουδαίο επίτευγμά τους εξακολούθησε να υφίσταται και το χορηγικό αξίωμα που συνέβαλλε σε μέγιστο βαθμό στη διαμόρφωση του χαρακτήρα των παραστάσεων συνέχισε να υπάρχει παρά την μειωμένη οικονομική δυνατότητα των χορηγών ως το 315 π.κ.χ. που καταργήθηκε από τον Δημήτριο Φαληρέα.

Από τότε την αποκλειστική ευθύνη των αγώνων ανέλαβε το κράτος που ανέθετε σε εκλεγμένο πρόσωπο, τον Αγωνοθέτη, να εξασφαλίζει τα έξοδα των παραστάσεων από τους δημόσιους πόρους. ΠΗΓΕΣ: ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΟ ΑΡΧΑΙΟ ΘΕΑΤΡΟ, Horst-Dieter Blume, Επιμορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης Η ΤΡΑΓΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ, Albin Lesky, Επιμορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ, Φύλλις Χαρντολ, Εκδόσεις Υποδομή Και από:Βάσω Μαγγανάρη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους