@nikosbogias Η Πτώση μιας Χώρας: Όταν η Απόγνωση γίνεται το Τελευταίο Μήνυμα. «Δεν αντέχω άλλο αυτόν τον κόσμο. Συγγνώμη.» Αυτές οι λίγες λέξεις, γραμμένες σε ένα σημείωμα πριν την τελευταία πτώση, δεν είναι απλά ένας αποχαιρετισμός. Είναι το κατηγορητήριο μιας ολόκληρης γενιάς απέναντι σε ένα πολιτικό σύστημα που έχει μάθει να μετράει «κεφάλια», «ψήφους» και «αριθμούς», αλλά ξέχασε να μετράει ψυχές. Η Πολιτική της «Σιωπής» και το Θέατρο των Αριθμών Ενώ στα έδρανα της Βουλής οι πολιτικοί αρχηγοί διαξιφίζονται για το αν οι γεννήσεις έπεσαν στις 68.000 ή αν το «εισαγόμενο» εργατικό δυναμικό θα σώσει τα ασφαλιστικά ταμεία, η πραγματικότητα τους χαστουκίζει: • Οι νέοι δεν «λείπουν» απλά από τα στατιστικά. Οι νέοι δραπετεύουν. Άλλοι στο εξωτερικό και άλλοι, δυστυχώς, στο κενό. • Η υπογεννητικότητα δεν είναι ένα «τεχνικό πρόβλημα». Είναι η άρνηση μιας κοινωνίας να αναπαραχθεί σε ένα περιβάλλον που μυρίζει σήψη, ακρίβεια και αδιαφορία. • Το «Success Story» της ανάπτυξης δεν χωράει στα δωμάτια των 17χρονων που νιώθουν ότι η ζωή τους έχει τελειώσει πριν καν αρχίσει. Το Χάσμα ανάμεσα στη Ρητορική και το Κενό Είναι πρόκληση να ακούς για «ψηφιακά κράτη» και «εκσυγχρονισμό», όταν η ψυχική υγεία στην Ελλάδα είναι ένα ακριβό προνόμιο για λίγους. 1.\tΜιλούν για το μέλλον, αλλά έχουν μετατρέψει το παρόν σε έναν ατελείωτο αγώνα επιβίωσης. 2.\tΜιλούν για ασφάλεια, αλλά η απόγνωση παραμονεύει σε κάθε γειτονιά, πίσω από κλειστές πόρτες. 3.\tΜιλούν για πατρίδα, αλλά πατρίδα που τρώει τα παιδιά της δεν είναι πατρίδα, είναι μηχανή κρέατος. Το Μήνυμα που δεν θέλουν να Διαβάσουν Όταν δύο κορίτσια αποφασίζουν ότι το τσιμέντο είναι πιο φιλόξενο από το μέλλον που τους ετοιμάσατε, τότε κάθε σας λόγος περί «δημογραφικής ανάτασης» είναι μια ύβρις. • Δεν φταίει η «κακιά στιγμή». • Δεν φταίει η «εφηβική παρόρμηση». • Φταίει η πνευματική και ηθική ερήμωση μιας χώρας που άφησε την ελπίδα να γίνει πολυτέλεια. Η Ώρα της Ευθύνης Κύριοι της πολιτικής σκηνής, οι πίνακες της ΕΛΣΤΑΤ που δείχνουν τη μείωση του πληθυσμού δεν είναι απλά νούμερα. Είναι οι κραυγές των παιδιών που δεν γεννήθηκαν ποτέ και η σιωπή των παιδιών που πήδηξαν στο κενό γιατί η Ελλάδα τους φάνηκε πολύ μικρή για να τα χωρέσει. Το «συγγνώμη» της κοπέλας δεν ανήκει σε εκείνη. Ανήκει σε εσάς. Και είναι ένα «συγγνώμη» που δεν θα σας συγχωρεθεί ποτέ όσο συνεχίζετε να κοιτάτε την κάλπη την ώρα που το μέλλον της χώρας γκρεμίζεται από τις ταράτσες. #fyp none

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η Πτώση μιας Χώρας: Όταν η Απόγνωση γίνεται το Τελευταίο Μήνυμα. «Δεν αντέχω άλλο αυτόν τον κόσμο. Συγγνώμη.» Αυτές οι λίγες λέξεις, γραμμένες σε ένα σημείωμα πριν την τελευταία πτώση, δεν είναι απλά ένας αποχαιρετισμός.

Είναι το κατηγορητήριο μιας ολόκληρης γενιάς απέναντι σε ένα πολιτικό σύστημα που έχει μάθει να μετράει «κεφάλια», «ψήφους» και «αριθμούς», αλλά ξέχασε να μετράει ψυχές. Η Πολιτική της «Σιωπής» και το Θέατρο των Αριθμών Ενώ στα έδρανα της Βουλής οι πολιτικοί αρχηγοί διαξιφίζονται για το αν οι γεννήσεις έπεσαν στις 68.000 ή αν το «εισαγόμενο» εργατικό δυναμικό θα σώσει τα ασφαλιστικά ταμεία, η πραγματικότητα τους χαστουκίζει: • Οι νέοι δεν «λείπουν» απλά από τα στατιστικά.

Οι νέοι δραπετεύουν.

Άλλοι στο εξωτερικό και άλλοι, δυστυχώς, στο κενό. • Η υπογεννητικότητα δεν είναι ένα «τεχνικό πρόβλημα». Είναι η άρνηση μιας κοινωνίας να αναπαραχθεί σε ένα περιβάλλον που μυρίζει σήψη, ακρίβεια και αδιαφορία. • Το «Success Story» της ανάπτυξης δεν χωράει στα δωμάτια των 17χρονων που νιώθουν ότι η ζωή τους έχει τελειώσει πριν καν αρχίσει. Το Χάσμα ανάμεσα στη Ρητορική και το Κενό Είναι πρόκληση να ακούς για «ψηφιακά κράτη» και «εκσυγχρονισμό», όταν η ψυχική υγεία στην Ελλάδα είναι ένα ακριβό προνόμιο για λίγους. 1.\tΜιλούν για το μέλλον, αλλά έχουν μετατρέψει το παρόν σε έναν ατελείωτο αγώνα επιβίωσης. 2.\tΜιλούν για ασφάλεια, αλλά η απόγνωση παραμονεύει σε κάθε γειτονιά, πίσω από κλειστές πόρτες. 3.\tΜιλούν για πατρίδα, αλλά πατρίδα που τρώει τα παιδιά της δεν είναι πατρίδα, είναι μηχανή κρέατος. Το Μήνυμα που δεν θέλουν να Διαβάσουν Όταν δύο κορίτσια αποφασίζουν ότι το τσιμέντο είναι πιο φιλόξενο από το μέλλον που τους ετοιμάσατε, τότε κάθε σας λόγος περί «δημογραφικής ανάτασης» είναι μια ύβρις. • Δεν φταίει η «κακιά στιγμή». • Δεν φταίει η «εφηβική παρόρμηση». • Φταίει η πνευματική και ηθική ερήμωση μιας χώρας που άφησε την ελπίδα να γίνει πολυτέλεια. Η Ώρα της Ευθύνης Κύριοι της πολιτικής σκηνής, οι πίνακες της ΕΛΣΤΑΤ που δείχνουν τη μείωση του πληθυσμού δεν είναι απλά νούμερα.

Είναι οι κραυγές των παιδιών που δεν γεννήθηκαν ποτέ και η σιωπή των παιδιών που πήδηξαν στο κενό γιατί η Ελλάδα τους φάνηκε πολύ μικρή για να τα χωρέσει.

Το «συγγνώμη» της κοπέλας δεν ανήκει σε εκείνη.

Ανήκει σε εσάς.

Και είναι ένα «συγγνώμη» που δεν θα σας συγχωρεθεί ποτέ όσο συνεχίζετε να κοιτάτε την κάλπη την ώρα που το μέλλον της χώρας γκρεμίζεται από τις ταράτσες.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους