Μοιράζομαι σήμερα μια προσωπική ιστορία από τις δικές μου Πανελλαδικές. Όχι για να συγκριθούμε γενιές. Ούτε για να πω ότι “παλιά ήταν αλλιώς”. Αλλά γιατί διάβασα για αυτά τα παιδιά και θυμήθηκα...
Μοιράζομαι σήμερα μια προσωπική ιστορία από τις δικές μου Πανελλαδικές. Όχι για να συγκριθούμε γενιές.
Ούτε για να πω ότι “παλιά ήταν αλλιώς”. Αλλά γιατί διάβασα για αυτά τα παιδιά και θυμήθηκα εκείνο το σκοτάδι που μπορεί να κρύβει μέσα του ένα παιδί που όλοι θεωρούν “δυνατό”. Ήμουν από τις μαθήτριες που όλοι πίστευαν ότι θα σκίσουν.
Στη φυσική έλεγαν: «Αν δεν γράψει η Ρογδάκη, δεν θα γράψει κανείς». Κανείς όμως δεν ήξερε τι συνέβαινε μέσα στο σπίτι μου.
Ο πατέρας μου πάλευε να ζήσει μετά από δύο χειρουργεία ανοιχτής καρδιάς.
Πέντε μήνες νοσοκομείο.
Η μητέρα μου έλιωνε δίπλα του.
Κι εγώ προσπαθούσα να διαβάσω μέσα σε φόβο, αρρώστια και σιωπή.
Είχα και δύο αδέλφια αριστούχους.
Ένιωθα ότι έπρεπε κι εγώ να αποδείξω κάτι.
Να μη λυγίσω.
Να μη ντροπιάσω κανέναν.
Κάποιος τότε μου είπε: «Κοίτα να γράψεις καλά γιατί ο πατέρας σου μπορεί να πεθάνει από αυτό». Ήμουν παιδί.
Κι όμως κουβάλησα αυτή τη φράση σαν να κρατούσα μια ανθρώπινη ζωή πάνω στην πλάτη μου.
Τα βράδια ξυπνούσα με κρίσεις πανικού.
Ευχόμουν να αρρωστήσω για να μη δώσω εξετάσεις.
Και όταν έγραψα άσχημα φυσική, πίστεψα πραγματικά ότι καταστράφηκαν όλα.
Μια μέρα πριν τη χημεία γύρισαν οι γονείς μου από το νοσοκομείο.
Η μητέρα μου με κοίταξε και κατάλαβε αμέσως. «Τι συμβαίνει;» Κι εγώ έσπασα. «Δεν πήγα καλά… συγγνώμη…» Και τότε μου είπε κάτι που με ακολουθεί μια ζωή: «Πώς τολμάς να πιστεύεις ότι η ζωή σου κρέμεται από έναν βαθμό; Είναι απλά ένας σταθμός.
Μη χάσεις ποτέ τον εαυτό σου». Εκείνο το βράδυ κοιμηθήκαμε μαζί στο χωριό.
Μου έφτιαξε ομελέτα γιατί ήταν το αγαπημένο μου φαγητό.
Προσευχηθήκαμε δίπλα δίπλα.
Και το πρωί με πήγε να γράψω.
Παρεμπιπτόντως, χημεία έγραψα άριστα.
Πέρασα στο Πανεπιστήμιο.
Και τελικά δεν τελείωσα ποτέ τη σχολή μου γιατί η ζωή είχε άλλα σχέδια.
Αυτό όμως που δεν ξέχασα ποτέ ήταν το βλέμμα της μητέρας μου όταν μου είπε: «Μη χάσεις ποτέ τον εαυτό σου». Και μακάρι να το ακούσει σήμερα κάθε παιδί που πιστεύει ότι η ζωή τελειώνει σε μια αίθουσα εξετάσεων. #ilioupoli #panelladikes #truestory #annamariarogdaki
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους