Original Post

Πλήρες Κείμενο:

1975 — το άρωμα ενός κόσμου που τον αφήσαμε να πεθάνει Η εικόνα δεν λέει ψέματα.

Ταράτσα του «Café de l’Amour», στο Παρίσι.

Μια νεαρή γυναίκα.

Σγουρά μαλλιά, φόρεμα κρουαζέ, σταυρωμένα πόδια, αληθινό χαμόγελο. Μόνη. Ήρεμη. Ελεύθερη.

Κανένα πονηρό βλέμμα.

Κανένα χέρι επιθετικό που απλώνεται Κανένα κοπάδι να κρίνει.

Μονάχα ένα βιβλίο, ένας καφές, ένα ποτήρι νερό.

Και το δικαίωμα να υπάρχει.

Με κοντή φούστα.

Με ένα ελαφρύ ντεκολτέ.

Για την απόλαυση του βλέμματος, ναι.

Μα κυρίως για την απόλαυση του να είναι γυναίκα.

Χωρίς να χρειάζεται να απολογείται.

Χωρίς να χρειάζεται να δικαιολογείται.

Χωρίς να χρειάζεται να μάχεται. Η Γαλλία ανέπνεε.

Οι δρόμοι μύριζαν ξανθό καπνό και ελευθερία.

Μια γυναίκα μπορούσε να καθίσει μόνη σε μια καφετέρια και ο κόσμος την άφηνε ήσυχη.

Χωρίς παρενόχληση.

Χωρίς προσβολές.

Χωρίς κάμερες σε κάθε γωνία να καταγράφουν την αγριότητα της εποχής.

Τα οσμανικά κτίρια αγρυπνούσαν.

Οι σερβιτόροι είχαν μάτι, όχι χέρι.

Ο σεβασμός ήταν ο κανόνας, όχι η εξαίρεση.

Αυτή ήταν η Γαλλία.

Η αληθινή. Η Γαλλία στην οποία η θηλυκότητα δεν ήταν μάχη, αλλά αυτονόητη.

Η γαλαντομία δεν θεωρούνταν ξεπερασμένη, αλλά φυσική.

Το φλερτ γινόταν με όμορφα λόγια όχι με απειλή.

Κοιτούσες, θαύμαζες και συνέχιζες τον δρόμο σου. Τελεία.

Και ύστερα τα καταστρέψαμε όλα.

Στο όνομα της «προόδου». Στο όνομα της «συμβίωσης με την διαφορετικότητα». Στο όνομα του «μην κάνουμε γενικεύσεις για τους ξένους». Εισαγάγαμε τον φόβο.

Ανεχθήκαμε το ανυπόφορο.

Εξηγήσαμε στις γυναίκες ότι πρέπει «να προσέχουν», «να μην προκαλούν», «να μην ντύνονται έτσι». Μετατρέψαμε τα τραπεζάκια των καφέ σε εδάφη υπό διεκδίκηση.

Τις φούστες σε προκλήσεις.

Τα χαμόγελα σε στόχους.

Γύρνα πίσω τον χρόνο, φίλε μου.

Κοίταξέ τη. Πίνει τον καφέ της. Διαβάζει. Ζει.

Δεν φοβάται.

Δεν χρειάζεται να κρατάει κινητό στο χέρι για να καταγράψει τον επιτιθέμενό της.

Δεν χρειάζεται σπρέι στην τσάντα της.

Χρειάζεται μόνο μια καρέκλα και μια λιακάδα.

Το 1975 δεν ήταν τέλειο.

Ήταν όμως ήρεμο.

Ήταν ασφαλές.

Είχε αξιοπρέπεια.

Μια χώρα όπου μια γυναίκα μόνη ήταν πελάτισσα, όχι θήραμα.

Μια χώρα όπου η απόλαυση του βλέμματος δεν ήταν έγκλημα, αλλά φόρος τιμής.

Μια χώρα όπου ο σεβασμός δεν ήταν σύνθημα, αλλά αντανακλαστικό.

Σήμερα, προσπάθησε να ξαναβγάλεις την ίδια φωτογραφία.

Το ίδιο καφέ, το ίδιο φόρεμα, το ίδιο χαμόγελο.

Πόσα λεπτά θα περάσουν πριν από το επίμονο βλέμμα ; Πριν από το χυδαίο σχόλιο ; Πριν από εκείνον τον φόβο που ανεβαίνει σιγά-σιγά ; Ανταλλάξαμε τη γαλήνη με το άγχος.

Την ελευθερία με τις «συστάσεις». Τη θηλυκότητα με την καχυποψία.

Και αυτό το ονομάζουμε πρόοδο.

Ναι, λοιπόν, φίλε μου.

Αυτή η εικόνα του 1975 είναι ένα χαστούκι.

Ένα χαστούκι στη δική μας εποχή.

Η απόδειξη ότι κάποτε ξέραμε να ζούμε.

Η απόδειξη ότι ξεμάθαμε.

Η απόδειξη ότι η «πρόοδος» τους μας έκλεψε την ειρήνη.

Δώστε μας πίσω το Café de l’Amour. Δώστε μας πίσω τη Γαλλία όπου μια γυναίκα μπορούσε απλώς… να πιει έναν καφέ. Christian Potier

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους