Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ήρθε στην Πόλη με δέκα λίρες και μια βαλίτσα από μουσαμά.

Εκείνη γεννήθηκε μέσα σε μάρμαρα και μετάξια.

Η μοίρα τούς έφερε κοντά σε μια βιβλιοθήκη με δερματόδετα βιβλία – εκεί που τα λόγια έγιναν βλέμματα και τα βλέμματα έγιναν όρκος.

Απαγορευμένος έρωτας; Όχι ακριβώς.

Κάτι πιο επικίνδυνο: Αληθινός. Ο Αιμίλιος δίδασκε ελληνικά στην αδερφή της Ερμιόνης.

Μα εκείνη κατέβαινε κάθε απόγευμα στη βιβλιοθήκη όχι για γραμματική – για μια στροφή του Παλαμά, για μια ανάσα Μπωντλαίρ, για το βλέμμα του δασκάλου που δεν είχε τίποτα άλλο παρά στίχους στις τσέπες και όνειρα στο κεφάλι. Τον Δεκέμβρη, μέσα στο χιόνι, του είπε: «Θα φύγω μαζί σου.

Να πάμε στη Χίο.

Να γίνω δασκάλα κι εγώ.» Και τότε ήρθε η προδοσία.

Όχι από εκείνους.

Από κάποιον υπηρέτη που είδε από το παράθυρο της κουζίνας όσα δεν έπρεπε. Το Πέραν είναι μικρό, θανάσιμα μικρό, όταν πρόκειται για σκάνδαλα.

Τον έδιωξαν σαν σκυλί.

Την κλείδωσαν στο δωμάτιό της.

Αρραβωνιασμένη από τα δεκαπέντε της με τραπεζίτη, που όταν έμαθε είπε εκείνη τη φράση που έγινε μαχαίρι: «Δεν παίρνω μεταχειρισμένα πράγματα.» Η Ερμιόνη αρρώστηκε.

Την έστειλαν στη Χάλκη «να συνέλθει». Μα η καρδιά δεν συνέρχεται όταν την έχουν θάψει ήδη ζωντανή.

Του έγραψε ένα γράμμα.

Το τελευταίο. «Χωρίς εσένα δεν θέλω να ζω.» Όταν ο Αιμίλιος έφτασε στη Χάλκη, η πόρτα ήταν κλειστή.

Για πάντα.

Στα παλιά αρχοντικά του Πέραν, οι γριές λένε πως τα βράδια που φυσάει ο Βόσπορος, βλέπουν δύο σκιές να περπατούν αγκαλιασμένες.

Μια γυναίκα με μπλε βελούδο κι ένας άντρας με τρύπια παπούτσια.

Και η Πόλη κοιμάται.

Αλλά δεν ξεχνά.

Για να διαβάσετε το φινάλε αυτής της ιστορίας – τι βρήκαν δίπλα στο κρεβάτι του Αιμίλιου τρεις μέρες μετά, και τι μυστικό κρύβει ακόμα το νεκροταφείο των φτωχών στο Σισλί – γράψτε τη λέξη «ΠΕΡΑΝ» στα σχόλια και θα σας στείλω τη συνέχεια.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους