Σταύρος Πετσόπουλος, Στάθης Καλύβας. Δυο άνθρωποι που τυχαίνει να γνωρίζω εκ του σύνεγγυς και τυχαίνει να εκτιμώ βαθύτατα. Και προτού εισπράξω τη μομφή του "ισαποστακισμού" (διότι προφανώς και θα την...
Σταύρος Πετσόπουλος, Στάθης Καλύβας. Δυο άνθρωποι που τυχαίνει να γνωρίζω εκ του σύνεγγυς και τυχαίνει να εκτιμώ βαθύτατα.
Και προτού εισπράξω τη μομφή του "ισαποστακισμού" (διότι προφανώς και θα την εισπράξω), επιτρέψτε μου να θέσω το ερώτημα: είναι πράγματι απαραίτητο, προκειμένου να υπερασπιστούμε τον έναν, να εκμηδενίσουμε τον άλλον; Δεν μπορεί ο ένας να είναι υπέροχος δίχως ο άλλος να είναι άχθος αρούρης; Και για να το χοντρύνω περαιτέρω: Αντιλαμβάνομαι να επιδίδεται σε διανοητικό χουλιγκανισμό κάθε αυτόκλητος δικαστής των social media που, ως τενεκές ξεγάνωτος, δεν μπορεί να γράψει μια πρόταση δίχως δέκα ορθογραφικά λάθη, αλλά -για να παραφράσουμε και τον αλησμόνητο Θανάση Βέγγο- πρέπει και να "ντουφεκάμε" ο ένας τον άλλον μεταξύ μας, για ένα ζήτημα μάλιστα -εάν ο Μάριος Χάκκας αυτοκτόνησε (όπως γράφτηκε εκ παραδρομής) ή υπέκυψε στον καρκίνο (όπως πράγματι συνέβη)- που, όσα αποθέματα κακοπιστίας και αν διαθέτεις, πολύ δύσκολα θα το αποδώσεις σε εσκεμμένο δόλο οιουδήποτε πάνω από μισόν αιώνα αργότερα; Ψύχραιμα ρωτάω. ☀️
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους