«Το σπαρακτικό αντίο μιας 17χρονης και το "τεστ κοπώσεως" μιας κοινωνίας που εξαντλεί τα παιδιά της... 💔🕊️» Υπάρχουν κάποιες ανθρώπινες σχέσεις που, ανεξάρτητα από το αν είναι φιλικές, οικογενειακές...

Πλήρες Κείμενο:

«Το σπαρακτικό αντίο μιας 17χρονης και το "τεστ κοπώσεως" μιας κοινωνίας που εξαντλεί τα παιδιά της... 💔🕊️» Υπάρχουν κάποιες ανθρώπινες σχέσεις που, ανεξάρτητα από το αν είναι φιλικές, οικογενειακές ή προσωπικές, καταλήγουν να μοιάζουν με ένα διαρκές και εξαντλητικό "τεστ κοπώσεως". Είναι εκείνοι οι δεσμοί όπου νιώθεις ότι πρέπει να προσπαθείς διπλά για τα αυτονόητα, να αποδεικνύεις συνεχώς την αξία σου ή να ισορροπείς πάνω σε ένα τεντωμένο σχοινί για να μη διαταραχθούν οι λεπτές ισορροπίες.

Σχέσεις που, αντί να σου προσφέρουν σιγουριά και ηρεμία, σου απορροφούν την ενέργεια, δοκιμάζοντας καθημερινά τα ψυχικά σου όρια και τις αντοχές σου.

Όμως, αυτό το εξαντλητικό "τεστ" δεν περιορίζεται μόνο στις προσωπικές μας σχέσεις.

Είναι η ίδια η καθημερινότητα που επιβάλλουμε στα παιδιά μας μέσα από τις προσδοκίες της σύγχρονης κοινωνίας.

Όπως συγκλονιστικά γράφει η Γωγώ Περάκη: "Τα κορίτσια τα έσπρωξε στο κενό κάποιο χέρι... Αυτό το ξ ύ λ ιν ο χ έ ρ ι της κοινωνικής πεποίθησης των ημερών μας, το οποίο δεν σου αφήνει επιλογή.

Ένα αόρατο χέρι το οποίο σου δείχνει πως δεν σου επιτρέπεται να αποτύχεις, δεν σου επιτρέπεται το λάθος... γιατί τότε είσαι αποτυχημένος στην κοινωνία." Όταν η ανάγκη για κ ο ι ν ω ν ι κ ή α π ο δ ο χ ή και "α ρ ισ τ ε ί α" στερεί από έναν έφηβο το δικαίωμα στην ανεμελιά, στο λάθος ή στον θυμό, η πίεση γίνεται αβάσταχτη.

Πολλά παιδιά αναγκάζονται να χτίσουν έναν " ψ ε υ δ ή ε α υ τ ό" για να χωρέσουν στα καλούπια, οδηγούμενα σιωπηλά στην κ α τ ά θ λ ι ψ η, στα α υ τ ο ά ν ο σ α και στην ε σ ω τ ε ρ ι κ ή κ α τ ά ρ ρ ε υ σ η. "Αυτοκτονούν κρυφά, σιωπηλά, λίγο-λίγο κάθε μέρα", χωρίς να κάνουν κρότο.

Κάθε υγιής αλληλεπίδραση στη ζωή μας —και κάθε κοινωνική δομή— θα έπρεπε να είναι πηγή δύναμης, όχι μόνιμης κούρασης.

Κάποιες φορές, η πιο θαρραλέα πράξη αυτοσεβασμού είναι να σταματήσουμε να "τρέχουμε" σε αυτόν τον διάδρομο της εξάντλησης και να αντικρίσουμε τον καθρέφτη της κοινωνίας που τους φτιάξαμε.

Κάτω τα χέρια από το μέλλον, από την ελπίδα, από τη ζωή.

Η εσωτερική γαλήνη και η ψυχική υγεία των παιδιών μας είναι πολύ πιο πολύτιμες από οποιοδήποτε κοινωνικό καλούπι μάς αναγκάζει να χάνουμε την α ν ά σ α μας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους