Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ανατριχίλα Τάσος Παππάς Το καθεστώς Μητσοτάκη δεν θέλει να βάλει χέρι στα υπέρογκα κέρδη των τραπεζών και των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων.

Πώς θα αυξηθούν τα δημόσια έσοδα ώστε το κράτος να είναι σε θέση να βοηθήσει τους αδύναμους, να μειώσει τις ανισότητες και να απομακρύνει τους κινδύνους για την οικονομία σε περίοδο οικονομικής κρίσης και γεωπολιτικών αναταράξεων; Το καθεστώς Μητσοτάκη δεν θέλει να βάλει χέρι στα υπέρογκα κέρδη των τραπεζών και των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων.

Θα είναι κόντρα στην ιδεολογία του και θα επηρεάσει τις σχέσεις του με τους παράγοντες του μεγάλου κεφαλαίου, πολλοί εκ των οποίων είναι χρηματοδότες του.

Επιχειρεί με περιορισμό των δημόσιων δαπανών (Υγεία, Παιδεία, υποδομές) και με διατήρηση της έμμεσης φορολογίας σε υψηλά επίπεδα -το υψηλότερο στην Ευρωπαϊκή Ενωση- να πετύχει μεγάλα πλεονάσματα (το έχει καταφέρει) προκειμένου να δελεάσει ξένους επενδυτές - κυρίως αυτούς που ανήκουν στην πτέρυγα της αρπαχτικής και κομπραδόρικης αστικής τάξης και μοιράζουν μίζες στους πολιτικούς του συστήματος.

Για να κρατήσει όσο μπορεί τα προσχήματα και για να υποδυθεί τον κοινωνικά ευαίσθητο φορέα μοιράζει στις κατώτερες τάξεις επιδόματα και στη μεσαία τάξη υποσχέσεις για φορολογική ελάφρυνση.

Πιστεύει ότι ο απογοητευμένος πολίτης θα προτιμήσει το «μάζευε κι ας είν’ και ρώγες» από μια περιπέτεια, από μια πορεία σε αχαρτογράφητα νερά και στις κάλπες θα επιλέξει το κόμμα που του εξασφαλίζει τα λίγα αλλά σίγουρα ή, στη χειρότερη περίπτωση, θα πάει προς την αποχή που δεν συνιστά απειλή για το καθεστώς.

Ο επικεφαλής του καθεστώτος ισχυρίζεται ότι δεν υπάρχει άλλος τρόπος κι αυτό, λέει, έχει επιβεβαιωθεί από την πραγματικότητα αφού οι σοβαροί πολιτικοί και οι έγκυροι οικονομολόγοι υποστηρίζουν χωρίς ουσιαστικό αντίλογο ότι πολιτική με διαφορετικό περιεχόμενο είναι καταδικασμένη να αποτύχει.

Οπότε ματαιοπονούν όσοι προτείνουν κάτι άλλο.

Οφείλουν να προσγειωθούν, να προσαρμοστούν στα σιδερένια δεδομένα και επιτέλους να συμφιλιωθούν με την ιδέα ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση.

Είναι όμως έτσι τα πράγματα; Κάθε άλλο.

Προτάσεις υπάρχουν και κατατίθενται.

Δεν είναι επαναστατικές με την έννοια που δίνουν στην επανάσταση η κομμουνιστική και η ριζοσπαστική Αριστερά, είναι όμως συγκροτημένες και μοιάζουν ρεαλιστικές. Ο Τομά Πικετί (δεν είναι κομμουνιστής), σε συνέντευξή του στην «Κοριέρε ντελά Σέρα» (1/2/ 26) που παρουσίασε στη στήλη του «Ιδέες» στις «Νησίδες» της «Εφημερίδας των Συντακτών» ο Θανάσης Γιαλκέτσης (9-10/5/26), αναφέρει ότι «τα υψηλά επίπεδα προοδευτικής φορολόγησης συνοδεύτηκαν από υψηλά ποσοστά οικονομικής ανάπτυξης, χάρη στα οποία έγινε δυνατό να χρηματοδοτηθεί το κοινωνικό κράτος πρόνοιας». Ο Γκαμπριέλ Ζουκμάν (δεν είναι κομμουνιστής) προτείνει τον φόρο-κατώφλι 2% για περιουσίες άνω των 100 εκατομμυρίων ευρώ. Ο Αλέξης Τσίπρας (στα νιάτα του ήταν κομμουνιστής) μιλάει για την «επιβολή πατριωτικής εισφοράς στα υπέρμετρα κέρδη των τραπεζών και των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων». Και μόνο που τα βλέπουν και τα ακούνε αυτά και άλλα της ίδιας λογικής, τα συστημικά κόμματα εξουσίας και οι οικονομικές ελίτ ανατριχιάζουν. Τον Πικετί και τον Ζουκμάν τους κατηγορούν ότι θέλουν να αντιγράψουν το σοβιετικό μοντέλο.

Για τον Τσίπρα λένε ότι δεν έχει εγκαταλείψει τον ακροαριστερό λαϊκισμό. Ανάγωγα Ποια είναι η διαφορά μεταξύ αποπομπής και παραίτησης; Η αποπομπή είναι τιμωρία από τον προϊστάμενο.

Η παραίτηση είναι μια πράξη αυτοτιμωρίας.

Τι ισχύει στην περίπτωση Δημητριάδη; Ο ίδιος λέει ότι παραιτήθηκε για να προστατεύσει την κυβέρνηση, την παράταξη, τις μυστικές υπηρεσίες, την πατρίδα.

Το καθεστώς Μητσοτάκη υποστηρίζει ότι αποπέμφθηκε.

Πού είναι η αλήθεια; Το ξέρει ο κ. Δημητριάδης, το ξέρει ο κ. Μητσοτάκης και δι’ αυτού η κυβέρνηση και η ΚΥΠ. Η πατρίδα δεν το ξέρει και μάλλον δεν θα το μάθει.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους