Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ευχαριστούμε την Ειρήνη Αϊβαλιώτου - Irene Aivaliotou, η οποία γράφει για την παράστασή μας "Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται" του Νίκου Καζαντζάκη: " Γράφει η Ελένη Καζαντζάκη: «Ο παγκόσμιος Τύπος χαιρέτισε σαν αριστούργημα τούτο το μυθιστόρημα, Ο Άλμπερτ Σβάιτσερ (Σ.Σ.: Νόμπελ Ειρήνης το 1952) είπε πως ποτέ του δεν διάβασε κάτι πιο συνταρακτικό.

Οι δύο Εκκλησίες, Καθολική και Διαμαρτυρόμενη, το χειροκρότησαν κι ακόμα το συνιστούν στο ποίμνιό τους, Μονάχα η τρίτη αδερφή, η Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία, φωνάζει πως είναι βλάσφημο.

Τα χρόνια πέρασαν και πλέον τα βιβλία του Καζαντζάκη βρίσκονται σε κάθε βιβλιοθήκη κάθε σπιτιού της χώρας.

Αν έπρεπε να κρατήσουμε μια φράση από το βιβλίο, θα ήταν αυτή: «Και στο πιο μικρό πετραδάκι, και στο πιο ταπεινό λουλούδι, και στην πιο σκοτεινή ψυχή, βρίσκεται αλάκερος ο Θεός.

Και στην πιο μακρινή έρημο μια καλή πράξη έχει τον αντίχτυπό της σε αλάκερη την οικουμένη». Οι σκηνοθεσίες του Μάνου Καρατζογιάννη -τον οποίο το catisart.gr παρακολουθεί από τότε που ξεκίνησε- ζουν στα κύτταρα της ύπαρξής μας, στον ωκεανό της θλίψης και της χαράς, στα λόγια της ποίησης και τις μελωδίες της μουσικής, όπου η ανάμνησή τους συνεχίζει να ρέει σαν κύματα. Ο Μάνος Καρατζογιάννης σκηνοθέτησε την παράστασή του με μια απλή κομψότητα, ήρεμο βάθος και χάρη και με την ευγενική αυτοπεποίθηση που τον διέπει έδωσε σε αυτή τη θεατρική δουλειά του μια αθόρυβα ξεχωριστή σταθερότητα, μια ταπεινότητα και μια ισχυρή αίσθηση ταυτότητας.

Έχει προχωρήσει με τον χρόνο και με τις εμπειρίες που φιλότιμα συλλέγει σε ένα σπουδαίο συνδυασμό ολοκληρωμένου στυλίστα θεατρικού σκηνοθέτη όπου δημιουργεί τον δικό του κόσμο αλλά και με το κομμάτι του αφηγητή – ηθοποιού γνωρίζει πώς να δημιουργεί το κατάλληλο κλίμα για την ιστορία.

Ως ηθοποιός έχει άρτια άρθρωση, αθλητικότητα, σωστό ρυθμό και έλεγχο αναπνοής.

Ποιητής της λεπτότητας, αλλά και της αντοχής, μιας ήσυχης επιμονής που δεν δηλώνει τον εαυτό της, αλλά συνεχίζει, ακόμα και όταν οι συνθήκες δεν το ευνοούν. «Και εμείς, που είχαμε τόσο ουρανό μέσα μας, ακουμπήσαμε στα μικρότερα πράγματα για να μείνουμε όρθιοι». Η ένταση που διασκορπίζεται ανάμεσα στους ηθοποιούς οι οποίοι πλημμυρίζουν τη σκηνή και στον Μανωλιό – Μάνο Καρατζογιάννη μετατρέπεται σε κάτι άλλο, μια επίμονη ευαισθησία στην απουσία, όχι δραματική, αλλά διαρκή.

Πραγματικά αγαπώ τον τρόπο που σκέφτεται ο Μάνος Καρατζογιάννης με εικόνες που δεν επιβάλλονται, αλλά μένουν, τον τρόπο που οι σκηνές του δεν προσπαθούν να εντυπωσιάσουν, αλλά να εισέλθουν ήσυχα και να μείνουν, τον τρόπο που δεν εξηγεί τον κόσμο, αλλά τον αφήνει να αποκαλυφθεί αργά, σχεδόν χωρίς επιμονή, και σε αυτό υπάρχει κάτι σπάνιο, μια νοημοσύνη που δεν απαιτεί προσοχή, αλλά την κερδίζει με την παρουσία του στη σκηνή και μόνο.

Ο διαμερισμός των ιματίων του Χριστού, λίγο πριν τη Σταύρωση.

Πίνακας του Ελ Γκρέκο.

Αυτό που επίσης μας παρασύρει σε έναν βαθύ στοχασμό για την ηθική και σωματική παρακμή, καθώς και για την απελπισμένη αναζήτηση του ωραίου είναι οι θαυμάσιες ερμηνείες που απολαύσαμε στην παράσταση.

Μια παράσταση μεγάλης ομορφιάς, εξίσου συγκλονιστική όσο και ακανθώδης, που υποστηρίζεται από τη θρηνητική μουσική του Γιώργου Μαυρίδη, τη μαγική πλαστικότητα της κίνησης της Ζωής Χατζηαντωνίου, την εικαστικότητα των σκηνικών (Ναταλία Αστυπαλίτη, Δήμητρα Σαρρή), των κοστουμιών (Δήμητρα Σαρρή, Βασιλική Σύρμα) και των μασκών (Μάρθα Φωκά) που συνδύαζαν τον νεορεαλισμό με μια πιο αισθητική προσέγγιση, δημιουργώντας μια «όπερα» της καθημερινότητας.

Εξαίρετος ήταν και ο σχεδιασμός φωτισμών του Λάμπρου Παπούλια, που ενίσχυε την αίσθηση πινάκων ζωγραφικής του Ελ Γκρέκο ή του Καραβάτζο.

Κρατώ τα ονόματα των έξοχων ηθοποιών και επιμένω πως πρέπει να τους παρακολουθήσουμε πάλι και πάλι στη σκηνή.

Ήταν όλοι τους υπέροχοι: Ηλέκτρα Γεννατά, Βαγγέλης Ζάπας, Μάνος Καρατζογιάννης, Πάνος Κούλης, Έλενα Μαυρίδου, Σπύρος Μαραγκουδάκης, Μιχαήλ – Εφραίμ Τσουμπός, Κώστας Φαλελάκης, Πολύκαρπος Φιλιππίδης, Θανάσης Χαλκιάς, Στράτος Χρήστου.

Και κάπως έτσι τελείωσαν τα μικρά θαύματα και οι εκπλήξεις αυτής της παράστασης που είδαμε στο θέατρο «Σταθμός» με εκείνη τη μοναδική, ιερή στιγμή, όπου κάποιοι συντετριμμένοι θεατές (εμείς) απέδειξαν ότι κανένας πόλεμος, όσο άγριος κι αν είναι, δεν μπορεί ποτέ να καταστρέψει πλήρως την κοινή μας ανθρωπιά.

Και κάθε ιστορία – ακόμα και η πιο δυνατή, η πιο λαμπρή – έχει κάποιον ψύχραιμο νου στο κέντρο, που τα κρατάει όλα ενωμένα.

Η νίκη της συμπόνοιας πάνω στον κυνισμό, της φροντίδας πάνω στην αδιαφορία. «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται» του Νίκου Καζαντζάκη σε διασκευή και σκηνοθεσία Μάνου Καρατζογιάννη είναι -σχεδόν 50 χρόνια μετά την τηλεοπτική του μετάδοση- μια πράξη βαθιάς νοσταλγίας και σύνδεσης με τις ρίζες μας, σε μια αλλιώτικη εποχή." * Τελευταίες προγραμματισμένες παραστάσεις μέχρι τις 24 Μαΐου. #catisart

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους