Προσπεράστε τις ιστορίες για αγρίους περί "σφαλμάτων", "προσβολής της μνήμης", "δυσανεξίας κριτικής" και "απρεπούς απάντησης" (όταν κανείς αντιδρά στη στοχοποίηση και την κακοήθεια) και (το καλύτερο...

Πλήρες Κείμενο:

Προσπεράστε τις ιστορίες για αγρίους περί "σφαλμάτων", "προσβολής της μνήμης", "δυσανεξίας κριτικής" και "απρεπούς απάντησης" (όταν κανείς αντιδρά στη στοχοποίηση και την κακοήθεια) και (το καλύτερο!) περί προστασίας του "ελληνικού πολιτισμού και παιδείας". Ολη αυτή η, ας την πούμε φασαρία (που στην πραγματικότητα εκτυλίσσεται μέσα σε μια πολύ μικρή και πολύ κλειστή παρέα), γίνεται για την ηγεμόνευση του πολιτιστικού πεδίου, για να ορίζεται το ποιός έχει το δικαίωμα να εκφέρει αξιόπιστο λόγο.

Εχουν χάσει την ηγεμονία που είχαν και δεν μπορούν να το χωνέψουν, τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο. Ο Ξενοφών Μπρουντζάκης γράφει σχετικά και εύστοχα.

Η κατακλείδα (ο σύνδεσμος για το κείμενο στα σχόλια): Το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι ο Καλύβας παραμένει για μεγάλο κομμάτι της σταλινογενούς μεταπολιτευτικής ευαισθησίας ένας άνθρωπος χωρίς τα σωστά ιδεολογικά ένσημα. Στην Ελλάδα μπορείς να κάνεις λάθη, υπερβολές, ανοησίες, ακόμα και να παράγεις αδιάφορη επιδοτούμενη αμπελοφιλοσοφία δεκαετιών, αρκεί να ανήκεις στο σωστό ηθικό στρατόπεδο.

Αν όμως δεν έχεις περάσει από τα προβλεπόμενα τελετουργικά της αριστερής νομιμοποίησης, κάθε σου υποσημείωση αντιμετωπίζεται περίπου ως έγκλημα κατά των γραμμάτων.

Κάπως έτσι η κριτική μετατρέπεται σε φυλετικό ένστικτο μικρής άγριας ιδεολογικής κοινότητας.

Και ίσως τελικά το πιο κουραστικό στοιχείο της ελληνικής πολιτιστικής ζωής δεν είναι η διαφωνία, αλλά εκείνη η σκατοψυχία που μεταμφιέζεται διαρκώς σε καλλιέργεια.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους