Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αδειάζω την ψυχή μου, απ’ τον έναν θεό στον άλλον. Σαν άρρωστος που αλλάζει πλευρό, κι όμως ο πόνος παραμένει ο ίδιος.

Τους άφησα όλους να κατοικήσουν μέσα μου.

Θεούς μικρούς, μεγάλους σιωπηλούς, επαναστάτες.

Θεούς που υπόσχονταν φως και με άφησαν να μαθαίνω το σκοτάδι, από μέσα.

Μίλησα με ουρανούς, μα οι κορφές τους, ήτανε οι πιο μεγάλοι βυθοί.

Φώναξα, στην αιωνιότητα.

Κανείς δεν απάντησε.

Μόνο η ηχώ, αυτός ο πιο θλιμμένος υπηρέτης της ελπίδας, επέστρεφε κάθε φορά με τη φωνή μου, πιο ξένη.

Αδειάζω την ψυχή μου γιατί γέμισε απουσίες.

Και τι άλλο είναι ο άνθρωπος παρά ένα δοχείο πραγμάτων που δεν ήρθαν, κι όμως είχαν ξεκινήσει απ' τους αγέννητους χρόνους.

Περνώ απ’ τον έναν θεό στον άλλον, όπως περνά κανείς από το ένα άγνωστο στο άλλο, κρατώντας ακόμη εκείνη τη μικρή, γελοία πίστη πως ίσως στο επόμενο σκοτάδι κάποιος θα με περιμένει.

Μα οι θεοί, όταν σιωπούν πολύ αρχίζουν να μοιάζουν με ανθρώπους που έφυγαν.

Κι εγώ κουράστηκα να γονατίζω μπροστά σε απουσίες, δίνοντάς τους ονόματα, που λατρεψα πολύ. Κουράστηκα ακόμη να ελπίζω, χωρίς να πιστεύω πια.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους