Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η σύγκριση που κάνει ο Άδωνις Γεωργιάδης ανάμεσα στην υπόθεση του πόθεν έσχες και στην πρόταση για προανακριτική δεν στέκει θεσμικά, γιατί μιλάμε για δύο εντελώς διαφορετικές διαδικασίες.

Ο έλεγχος του πόθεν έσχες του Νίκου Ανδρουλάκη είναι μια υποχρεωτική διοικητική διαδικασία διαφάνειας.

Ενεργοποιείται από τον νόμο, διενεργείται από θεσμοθετημένη επιτροπή και δεν εξαρτάται από πολιτικές πλειοψηφίες.

Όταν προκύπτει παράλειψη ή ανακρίβεια, ο έλεγχος γίνεται υποχρεωτικά και ο υπόχρεος καλείται να δώσει εξηγήσεις ή να προβεί σε διόρθωση.

Αντίθετα, η πρόταση για σύσταση προανακριτικής επιτροπής για τον Σπήλιο Λιβανό αφορά μια κοινοβουλευτική διαδικασία ποινικής διερεύνησης, η οποία προχωρά μόνο αν υπάρξει πολιτική πλειοψηφία.

Αν καταψηφιστεί, η συγκεκριμένη διαδικασία δεν ενεργοποιείται από τη Βουλή.

Άρα το ένα είναι υποχρεωτικός θεσμικός έλεγχος διαφάνειας, ενώ το άλλο είναι πολιτική απόφαση για το αν θα ανοίξει ειδική ποινική διαδικασία μέσω Βουλής.

Δεν είναι συγκρίσιμα ως προς τον τρόπο ενεργοποίησης ή τη νομική τους φύση.

Επιπλέον, ούτε και το επιχείρημα περί «λογιστή» ταυτίζεται στις δύο περιπτώσεις.

Η επίκληση λάθους ή παράλειψης λογιστή μπορεί να αποτελεί εξήγηση για διοικητική ανακρίβεια στο πόθεν έσχες, η οποία εξετάζεται θεσμικά.

Δεν είναι όμως το ίδιο με την επίκληση λόγων (όπως προβλήματα υγείας τρίτων) σε μια διοικητική διαδικασία επιδοτήσεων όπου ζητείται πιθανή παρέμβαση ή εξαίρεση από προθεσμίες.

Στη μία περίπτωση μιλάμε για έλεγχο δήλωσης περιουσίας, στην άλλη για διοικητική μεταχείριση αιτημάτων σε σύστημα επιδοτήσεων — διαφορετικό αντικείμενο και διαφορετική νομική βαρύτητα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους