Η ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ 17ΧΡΟΝΩΝ ΚΟΡΙΤΣΙΩΝ ΑΝΑΔΕΙΚΝΥΕΙ ΒΙΩΜΕΝΕΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΕΣ ΚΑΙ "ΝΤΡΟΠΙΑΣΜΕΝΕΣ ΕΠΟΧΕΣ" ΓΕΜΑΤΕΣ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΚΑΙ ΨΕΜΑ Η προσέγγιση του τραγικού συμβάντος με την αυτοκτονία των δύο 17χρονων...

Πλήρες Κείμενο:

Η ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ 17ΧΡΟΝΩΝ ΚΟΡΙΤΣΙΩΝ ΑΝΑΔΕΙΚΝΥΕΙ ΒΙΩΜΕΝΕΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΕΣ ΚΑΙ "ΝΤΡΟΠΙΑΣΜΕΝΕΣ ΕΠΟΧΕΣ" ΓΕΜΑΤΕΣ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΚΑΙ ΨΕΜΑ Η προσέγγιση του τραγικού συμβάντος με την αυτοκτονία των δύο 17χρονων κοριτσιών, αλλά και προηγούμενων παρομοίων περιπτώσεων στο πρόσφατο παρελθόν, δεν μπορεί να περιοριστεί στο επιπόλαιο συμπέρασμα για το ψυχολογικό υπόβαθρο των κοριτσιών ή στο ασφυκτικό οικογενειακό τους πλαίσιο.

Μια τέτοια προσέγγιση, όπως παρουσιάστηκε από δελτία ειδήσεων και τηλεοπτικές εκπομπές της κοινωνικής αποχαύνωσης, εξυπηρετεί μόνο "βολικές" πολιτικές εκτιμήσεις, γεμάτες υποκρισία και ψέμα.

Οι βιωμένες κοινωνικές πραγματικότητες αναδεικνύουν "ντροπιασμένες εποχές" στον Τροπικό του Τίποτα! Αν ως κοινωνία δεν επιστρέψουμε στον γόνιμο προβληματισμό, αν δεν μπούμε κάτω από τη φλούδα των γεγονότων και των φαινομένων, αν δεν αποκτήσουμε μια ώριμη εποπτεία και καθολική θεώρηση των πραγματων, θα γίνουμε θεατές όλο και περισσότερων τραγικών συμβάντων, θεατές ενός μέλλοντος χωρίς μέλλον για τα παιδιά μας, θεατές δηλαδή της δικής μας τραγωδίας! Κι αυτό, γιατί ζούμε τη πτώχευση της κοινωνίας καταμεσής στην ανερμάτιστη και ανάλγητη πολιτική αφθονία.

Ζούμε τους πολιτικούς που δεν σέβονται το πρωτείο των ελεύθερων συνειδήσεων.

Και στο τέλος, όχι απλώς θα βιώνουμε παρόμοια τραγικά περιστατικά, αλλά και θα καταφεύγουμε σε λύσεις απελπισίας.

Όμως οι "λύσεις απελπισίας", δεν είναι λύσεις.

Είναι καταργήσεις βίαιες των προβλημάτων, περίπου ισοδύναμες με κοινωνική και εθνική αυτοκτονία! Τι ώθησε τα δύο κορίτσια να διακόψουν βίαια το νήμα της ζωής τους; Μήπως η μεταξίωση, η κατάργηση κάθε είδους κοινωνικής δικαιοσύνης, η αναξιοκρατία; Η έλλειψη προοπτικής και με τον κοινωνικό οργανισμό να σαρακώνεται από την αμφισβήτηση των αξιών, των αξίων και των θεσμών; Από τη συνειδητοποίηση ότι θα κληρονομήσουν "έρημη χώρα" και με τις λέξεις να έχουν χάσει το νόημά τους, με την "απολιθωμένη απάθεια" των πολλών; Η αισθητική που αναδύεται μέσα από τη σύζευξη κοινωνικής αγωνίας και ανασφάλειας, πολιτικής ανικανότητας, μωρίας και αναλγησίας, του ρεαλισμού του παρόντος και της πεισιθάνατης προοπτικής, ιδίως για τους νέους ανθρώπους, είναι τελικά η αισθητική του ρεαλιστικού μηδενισμού.

Είναι η αισθητική που δένει στέρεα με τη θεώρηση της κοινωνικής πραγματικότητας, με την οδύνη της κοινωνίας.

Και η σωρεία των λέξεων που την περιγράφουν, δεν μπορούν να έχουν την κομψή ευασθησία του απαλού συναισθήματος.

Έχουν συχνά την "αγριάδα" που αναλογεί στα γεγονότα και στη διάσταση της ανατρεπτικής ιδέας.

Κι αυτές οι βιωμένες πραγματικότητες, με την πολλότητα του νοήματός τους, όπως προβάλλουν από διαπλασμένες καταστάσεις, που είναι "πραγματικότητες" ασυγκόλλητες , γεμάτες ρωγμές που στάζουν αγανάκτηση, απογοήτευση, ραγισμένες ελπίδες, δεν πρέπει να μας αφήνουν αμέτοχους κάποιας ευθύνης και ενοχής.

Ζούμε ως κοινωνία την αποθέωση και εν πολλοίς τη δικαίωση του πολιτικά γελοίου, την εξαθλίωση της αλήθειας και την επικράτηση της πολιτικής υποκρισίας.

Ένας απέραντος οίκος ανοχής χωρίς καμία ενοχή ο τόπος τούτος. Και δίκαια τραγουδάει ο ποιητής "πουταναριό της γης το χάνι, ακόμα και ο Θεός τα χάνει".

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους