Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αυτές τις ημέρες ο πρωθυπουργός της Βρετανίας Κιρ Στάρμερ περνάει δύσκολες ώρες.

Το κόμμα του, οι Εργατικοί, τα ΜΜΕ και τα social media τον πιέζουν για να φύγει, δημιουργώντας μια πολιτική κρίση με όρους «δολοφονίας χαρακτήρα». Το κλίμα είναι ανάλογο με αυτό που οδήγησε στη πτώση δύο άλλων πρωθυπουργών, του Μπόρις Τζόνσον και της Λιζ Τρας. Οι Βρετανοί δεν φημίζονται για πολιτικές δολοφονίες.

Γι’ αυτό ο Σπένσερ Πέρσιβαλ κατέχει μια μοναδική, μελανή θέση στην πολιτική ιστορία: είναι ο μόνος πρωθυπουργός της Βρετανίας που δολοφονήθηκε εν ενεργεία.

Το απόγευμα της 11ης Μαΐου 1812, ο Πέρσιβαλ μπήκε στο λόμπι της Βουλής των Κοινοτήτων.

Εκεί, καθόταν ο Τζον Μπέλινγκχαμ.

Μόλις είδε τον πρωθυπουργό, σηκώθηκε, τον πλησίασε, έβγαλε ένα πιστόλι από το παλτό του και τον πυροβόλησε εξ επαφής στο στήθος. «Με σκοτώνουν» πρόλαβε να φωνάξει ο Πέρσιβαλ πριν σωριαστεί στο πάτωμα.

Ήταν μόλις 49 ετών, πατέρας 12 παιδιών.

Αντίθετα, ο Μπέλινγκχαμ δεν κουνήθηκε.

Δεν προσπάθησε να φύγει.

Στάθηκε εκεί και δήλωσε: «Μου αρνήθηκαν την αποκατάσταση των αδικιών μου από την κυβέρνηση.

Μου φέρθηκαν άσχημα.

Όλοι ξέρουν ποιος είμαι... Είμαι ένας πολύ δυστυχισμένος άνθρωπος και νιώθω πως έχω κάθε δικαίωμα για αυτό που έκανα». Ο Μπέλινγκχαμ ήταν έμπορος από το Λίβερπουλ.

Το 1804, ενώ βρισκόταν στη Ρωσία για δουλειές, φυλακίστηκε άδικα για ένα χρέος.

Έμεινε 5 χρόνια σε ρωσικές φυλακές.

Όταν αποφυλακίστηκε το 1809, επέστρεψε στην Αγγλία και ξεκίνησε έναν γραφειοκρατικό Γολγοθά: ζητούσε αποζημίωση από τη βρετανική κυβέρνηση επειδή η πρεσβεία στην Αγία Πετρούπολη δεν τον βοήθησε.

Έστειλε αναφορές στο Υπουργείο Εξωτερικών, στο Υπουργείο Πολέμου, στο Υπουργείο Οικονομικών, ακόμα και στον ίδιο τον Πέρσιβαλ.

Η απάντηση ήταν πάντα ίδια: «Δεν είναι αρμοδιότητά μας». Η απόρριψη, μήνα με τον μήνα, μετατράπηκε σε εμμονή.

Έφτασε να πιστεύει ότι μόνο αν χτυπούσε την καρδιά του κράτους θα τον άκουγαν.

Και έτσι, αποφάσισε να σκοτώσει τον πρωθυπουργό.

Δικάστηκε στο Old Bailey στις 15 Μαΐου.

Η υπεράσπιση περί παραφροσύνης απορρίφθηκε.

Κρίθηκε ένοχος και απαγχονίστηκε δημόσια στις 18 Μαΐου, μόλις μία εβδομάδα μετά το έγκλημα.

Υπάρχει όμως και το πολιτικό υπόβαθρο αυτής της δολοφονίας. Ο Πέρσιβαλ κυβερνούσε σε μια από τις πιο τεταμένες περιόδους. Η Βρετανία βρισκόταν σε πόλεμο με τη ναπολεόντεια Γαλλία.

Για να πλήξει το γαλλικό εμπόριο, η κυβέρνησή του είχε επιβάλει τα “Orders in Council” το 1807: ναυτικός αποκλεισμός που απαγόρευε σε ουδέτερα κράτη να εμπορεύονται με τη Γαλλία χωρίς βρετανική άδεια.

Το μέτρο κατέστρεψε το εμπόριο, προκάλεσε ύφεση στη βόρεια Αγγλία και εξόργισε τις ΗΠΑ.

Ήταν η βασική αιτία που οδήγησε στον Πόλεμο του 1812 μεταξύ Βρετανίας και ΗΠΑ, που ξέσπασε μόλις έναν μήνα μετά τη δολοφονία. Ο Πέρσιβαλ είχε ανακοινώσει ότι θα καταργούσε τα διατάγματα στις 16 Ιουνίου 1812-πολύ αργά για τον ίδιο, και πολύ αργά για να αποτρέψει τον πόλεμο με την Αμερική.

Την ίδια εποχή, η Βιομηχανική Επανάσταση σάρωνε την Αγγλία.

Οι αργαλειοί απειλούσαν χιλιάδες τεχνίτες.

Το 1811 ξεσπά το κίνημα των Λουδιτών: εργάτες έμπαιναν νύχτα στα εργοστάσια και έσπαγαν τις μηχανές.

Η κυβέρνηση Πέρσιβαλ απάντησε με τον Νόμο περί Καταστροφής Μηχανημάτων το 1812: η καταστροφή αργαλειού γινόταν κακούργημα που τιμωρούνταν με θάνατο.

Η σκληρή γραμμή δίχασε τη Βουλή.

Πολλοί πίστευαν ότι η κυβέρνηση αγνοούσε την απελπισία του λαού.

Η δολοφονία του Πέρσιβαλ αντιμετωπίστηκε από μερίδα εργατών με ανακούφιση. Στο Νότιγχαμ, λέγεται πως χτυπούσαν καμπάνες χαράς.

Δικηγόρος στο επάγγελμα, ο Πέρσιβαλ ήταν βαθιά θρησκευόμενος Ευαγγελικός.

Ήταν ενάντια στη χειραφέτηση των Καθολικών και υποστηρικτής της δουλείας μέχρι την κατάργηση του δουλεμπορίου το 1807.

Δεν ήταν χαρισματικός ηγέτης.

Η δολοφονία του δεν άλλαξε την πολιτική: ο Λόρδος Λίβερπουλ τον διαδέχτηκε και συνέχισε την ίδια γραμμή για 15 χρόνια.

Μέχρι το 1812, δεν υπήρχε έννοια «προσωπικής φρουράς» για τον πρωθυπουργό.

Οποιοσδήποτε μπορούσε να μπει στο λόμπι της Βουλής.

Η ευκολία με την οποία ο Μπέλινγκχαμ εκτέλεσε το σχέδιό του σόκαρε.

Μετά τη δολοφονία ξεκίνησε η συζήτηση για την ασφάλεια των πολιτικών, αν και ουσιαστικά μέτρα πάρθηκαν δεκαετίες αργότερα.

Η δολοφονία του Πέρσιβαλ δεν ήταν απλώς η πράξη ενός «τρελού». Ήταν το σύμπτωμα μιας εποχής: πόλεμος, οικονομική κρίση, κοινωνική οργή και μια κυβέρνηση που πολλοί ένιωθαν πως δεν άκουγε.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους