Κάθομαι και σκέφτομαι στα 58 μου χρόνια, ύστερα από 31 συναπτά έτη στις σχολικές τάξεις και με ανάλογα χρόνια στον μαχητικό ‐ ταξικό ‐ διεκδικητικό συνδικαλισμό των εκπ/κών της Π.Ε. πόσο λίγα...

Πλήρες Κείμενο:

Κάθομαι και σκέφτομαι στα 58 μου χρόνια, ύστερα από 31 συναπτά έτη στις σχολικές τάξεις και με ανάλογα χρόνια στον μαχητικό ‐ ταξικό ‐ διεκδικητικό συνδικαλισμό των εκπ/κών της Π.Ε. πόσο λίγα πράγματα καταφέραμε να κρατήσουμε όρθια ως κατακτήσεις που είχαμε ή να κερδίσουμε ως νέες κατακτήσεις σε όλα τα επίπεδα της καθημερινής ζωής των εργαζόμενων, με αφορμή το τραγικό γεγονός της αυτοκτονίας των δύο έφηβων κοριτσιών.

Θυμάμαι ότι στα δικά μου εφηβικά χρόνια, τότε που έδινα πανελλήνιες εξετάσεις (1985) δεν υπήρχε εθνικό απολυτήριο ούτε τράπεζα θεμάτων αλλά δέσμες και δίναμε εξετάσεις σε τέσσερα μαθήματα και μπορούσαμε να κρατήσουμε για πολλά χρόνια τη βαθμολογία της πρώτης χρονιάς εξετάσεων σε ένα ή περισσότερα μαθήματα για να δώσουμε και την επόμενη ή την μεθεπόμενη χρονιά πανελλήνιες σε ένα ή περισσότερα μαθήματα ώστε να εισαχθούμε σε κάποια πανεπιστημιακή σχολή.

Επίσης όταν μπαίναμε στις σχολές του πανεπιστημίου κανένας δε μας πίεζε να τελειώσουμε νωρίς τις σπουδές μας, γιατί δεν υπήρχαν οι διαγραφές των φοιτητών που τώρα έχουν καθιερωθεί από την κυβέρνηση της Ν.Δ. Υπό τις συνθήκες αυτές αντιμετωπίζαμε πολύ λιγότερο άγχος και ψυχολογική πίεση σε σχέση με τους σημερινούς έφηβους/έφηβες για το τι θα κάνουμε στη ζωή μας ενώ το δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα μας έδινε πολύ περισσότερες ευκαιρίες τότε σε σχέση με αυτές που δίνονται σήμερα στα παιδιά, σε μια εποχή που έχει απογειωθεί η εμπορευματοποίηση και η ιδιωτικοποίηση της Παιδείας και όχι μόνο.

Σίγουρα οι ευθύνες για την κατάσταση αυτή είναι συλλογικές και αντιστοιχούν σε όλες/όλους μας, αλλά αναρωτιέμαι τι μπορούν να πουν και να αντιτάξουν στα νέα παιδιά του σήμερα, που αδυνατούν να σηκώσουν το βάρος της καθημερινής βαρβαρότητας και δυστοπίας που ζούμε στο κοινωνικό επίπεδο, οι θιασώτες των πολιτικών αυτών, οι οπαδοί της δήθεν «αριστείας» των ΟΠΕΚΕΠΕΔΩΝ, Λαζαρίδιδων κ.λπ. «αρίστων» ‐ αχρήστων που μας κουνάνε και τα δαχτυλάκια τους απειλητικά και συνεχίζουν να διαλύουν κάθε έννοια κοινωνικού κράτους, δωρεάν υγείας, δωρεάν παιδείας, μονιμότητας και ασφάλειας στην εργασία (εργασιακών κατακτήσεων και δικαιωμάτων), δημοκρατικών δικαιωμάτων μετατρέποντας την καθημερινή μας ζωή σε κόλαση και απογειώνοντας το άγχος και την ανασφάλεια ιδιαίτερα των νέων ανθρώπων; Νομίζω σε εμάς πέφτει το βάρος να δώσουμε τις κατάλληλες απαντήσεις και σε αυτούς που διαλύουν τις ζωές μας με τις πολιτικές που υποστηρίζουν και εφαρμόζουν σε βάρος όλων μας αλλά κυρίως στα παιδιά μας που τους φορτώνουμε στην πλάτη πολλά και δύσκολα βάρη πριν καν αρχίσουν τη ζωή τους.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους