Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Λίγες σκέψεις… Πάντα απέφευγα τα δριμύ κατηγορώ. Δεν μου αρέσει να κρίνω κανέναν, ούτε συναδέλφους.

Ξέρω την πίεση, τον ανταγωνισμό, την ανάγκη να μεταδώσεις πρώτη μια είδηση.

Αλλά υπάρχουν στιγμές που, πάνω απ’ όλα, πρέπει να μένει η ανθρώπινη πλευρά. Ο Νικήτας δεν είναι «το τελευταίο ζεϊμπέκικο πριν τον θάνατο». Βίντεο που ανασύρθηκε από το παρελθόν για να δείξει τι;!. Και τα δύο 17χρονα κορίτσια στην Ηλιούπολη δεν είναι το «ανατριχιαστικό σημείωμα αυτοκτονίας» που κάποιοι βιάστηκαν να διαρρεύσουν.

Πίσω από κάθε τέτοια “λεπτομέρεια” υπάρχουν γονείς που διαλύονται.

Υπάρχουν άνθρωποι που προσπαθούν να σταθούν όρθιοι μέσα στο αδιανόητο και αναγκάζονται να βλέπουν ξανά και ξανά τα παιδιά τους σε τίτλους, βίντεο, μουσικές επενδύσεις και «συγκλονιστικές αποκαλύψεις». Και ειλικρινά, σαν μάνα, ξεσκίζεται και η δική μου ψυχή όταν το βλέπω αυτό.

Δεν μπορώ άλλο αυτή τη μετατροπή της ανθρώπινης απώλειας σε θέαμα.

Δεν μπορώ να βλέπω προσωπικές στιγμές παιδιών να γίνονται υλικό δραματοποίησης λες και ο πόνος πρέπει υποχρεωτικά να εκτεθεί δημόσια για να “πουλήσει”. Το τελευταίο τραγούδι, το τελευταίο μήνυμα, το τελευταίο βίντεο, την τελευταία ανάσα…. Σαν να μην πέθαναν ήδη αυτοί οι άνθρωποι μία φορά.

Σαν να πρέπει οι οικογένειές τους να ξαναζούν την απώλεια καθημερινά και δημόσια.

Και κάτι ακόμα.

Αυτή η φράση «αποτύχαμε σαν κοινωνία» που γράφεται μετά από κάθε τραγωδία, λες και πρόκειται για ξαφνική συλλογική ανακάλυψη… Δεν το ξέρουμε ήδη; Δεν βλέπουμε τη βία, τη μοναξιά, την ψυχική εξάντληση γονιών και παιδιών, την έλλειψη ουσιαστικής στήριξης και την απανθρωπιά που κανονικοποιείται καθημερινά; Γιατί το δύσκολο δεν είναι να λες «αποτύχαμε». Το δύσκολο είναι να αλλάξεις τον τρόπο που μιλάς και φέρεσαι γενικά αλλά και ειδικά στον ανθρώπινο πόνο όταν κλείσουν οι κάμερες και φύγει το θέμα από την επικαιρότητα. Κάπου πρέπει να θυμηθούμε ότι πίσω από κάθε «θέμα» υπάρχουν άνθρωποι. Κυρίως παιδιά.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους