Από τις ημέρες Κυβέρνησης Παπαδήμου μέχρι (πηγαίνοντας πίσω) το «παρασύνταγμα» των μεταπολεμικών χρόνων: μια Ελλάδα που δεν ξεχνιέται Την ευκαιρία να ξαναζήσει κανείς μερικές από τις πιο έντονες...

Πλήρες Κείμενο:

Από τις ημέρες Κυβέρνησης Παπαδήμου μέχρι (πηγαίνοντας πίσω) το «παρασύνταγμα» των μεταπολεμικών χρόνων: μια Ελλάδα που δεν ξεχνιέται Την ευκαιρία να ξαναζήσει κανείς μερικές από τις πιο έντονες στιγμές της εποχής των Μνημονίων – εκείνες της συγκρότησης της Κυβέρνησης Παπαδήμου, στην κόψη της χρεοκοπίας ανάμεσα στην αποτυχία του Μνημονίου-1, και της αναδιάρθρωσης του χρέους/PSI – αλλά και να συνειδητοποιήσει το συνολικό πολιτικό και κοινωνικό φόντο της μεταπολεμικής Ελλάδας έδωσε η παρουσίαση του βιβλίου του Γιώργου Σταυρόπουλου «Βιώματα και Εξουσία: Προσωπικές μνήμες και σκέψεις για θεσμικές αλλαγές». Στην αίθουσα της ΕΣΗΕΑ: πολλαπλά σωστή η επιλογή, καθώς η παρακολούθηση και ερμηνεία της εποχής πέρασε αποφασιστικά από την δημοσιογραφική αντίληψη και αποτύπωση των γεγονότων – και την πρόταση ερμηνειών τους. Ο Γ. Σταυρόπουλος βρέθηκε υπό πολλές πλευρές σε τριβή/αντιπαράθεση με τα φαινόμενα εξουσίας.

Μάλιστα, ως προϊστάμενος του Νομικού Γραφείου του Πρωθυπουργού (επί Γιώργου Παπανδρέου) και ως Υπουργός Επικρατείας (επί Λουκά Παπαδήμου) είχε την ευκαιρία να βρεθεί σε άμεση επαφή με τα κεντρικά γρανάζια εξουσίας σε αληθινά δύσκολους καιρούς.

Μολαταύτα το βιβλίο που έγραψε – «μια βιωματική ακτινογραφία των βασικών θεσμών της Πολιτείας» - πέρα από προσωπικές εμπειρίες και καταθέσεις, τον οδηγεί και σε προτάσεις για βελτίωση των δημόσιων πραγμάτων.

Στην παρουσίαση του βιβλίου , ο Λουκάς Παπαδήμος προσήλθε ως κάτι σαφώς περισσότερο από παρουσιαστής: κατέθεσε μπροστά στο – πυκνό, για παρουσίαση βιβλίου – ακροατήριο την δική του διεξοδική μαρτυρία για το πώς συγκροτήθηκε, υπό ποια πίεση και με ποιους κινδύνους/στην κόψη του ξυραφιού λειτούργησε η Κυβέρνηση Νοεμβρίου 2011-Μαΐου 2012.

Πώς απέδωσε έργο, πολύ πέρα και πάνω από το PSI.

Η χαμηλότονη αλλά, σε κάθε στροφή, διαφωτιστική κατάθεση Παπαδήμου, πέρα από το να αναγνωρίσει την προσφορά σκαπανέων όπως ο Γ. Σταυρόπουλος αλλά και να αναδείξει την – έστω και στην κόψη – συμπόρευση κεντρικών στελεχών του πολιτικού συστήματος της εποχής προκειμένου να αποφευχθεί η χρεοκοπία, έδωσε και μιαν εικόνα του τι επεδίωξε και τι πέτυχε στο πεδίο των διαρθρωτικών αλλαγών η τότε Κυβέρνηση. (Της οποίας όμως η αναζήτηση άμεσης εξουσίας από πλευράς Αντ.

Σαμαρά δεν επέτρεψε την συνέχιση). Την σκυτάλη από τον Λ. Παπαδήμο πήρε ο Αλέκος Παπαδόπουλος.

Ο οποίος – πέρα από στοιχεία της προσωπικότητας και της διαδρομής του Γ. Σταυρόπουλου, που οδηγούν στην από μέρους του αντίληψη των πραγμάτων – έδειξε προς την κατεύθυνση του πώς η Ελλάδα των μεταπολεμικών χρόνων και, αργότερα, της Μεταπολίτευσης άλλαξε όχι απλώς ύφος αλλά και ουσιαστική αντίληψη της δημόσιας ζωής.

Συγκροτώντας, έτσι, το υπόστρωμα συνδιαμόρφωσης και υπονόμευσης – συνάμα – του θεσμικού πλαισίου, που ζήσαμε τα χρόνια της κρίσης αλλά και συνεχίζουμε να δοκιμάζουμε τώρα.

Όπως και άλλες φορές επεσημάνει, ο Αλ. Παπαδόπουλος συνέδεσε την έξοδο ημών των Ελλήνων από την εποχή του κατ’ ανάγκην λιτού βίου στην φάση της μέχρι προκλητικότητας σημερινής ευημερίας, με την υποβάθμιση θεμελιωδών αξιών.

Στάθηκε επίσης στην επισήμανση του πώς η φιγούρα και η στάση των προσώπων – εδώ: του Γ. Σταυρόπουλου – δίνει υπόσταση στους θεσμούς. πράγμα που συχνά παραβλέπεται στα χρόνια μας.

ΟΙ δυο συνταγματολόγοι που συμπλήρωναν το πάνελ παρουσίασης – ο Γιώργος Σωτηρέλλης και ο Σπύρος Βλαχόπουλος – στάθηκαν περισσότερο στην δικαστική διαδρομή του Γ. Σταυρόπουλου, ως Αντιπροέδρου του ΣτΕ αλλά και με εκτεταμένη δράση στα θέματα Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (Πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής). Ο Γ. Σωτηρέλλης, αφού κατέθεσε επεισόδια συμπόρευσής του με τον Γ. Σταυρόπουλο από στην σύνθεση του Ανώτατου Ειδικού Δικαστηρίου μέχρι τις εργασίες κωδικοποίησης της νομοθεσίας, αναφέρθηκε και αυτός στο «τι θα ήταν η Δικαιοσύνη» αν προσωπικότητες αυτής της δομής ήταν περισσότερες στο δικαστικό σώμα.

Για να πλαγιοκοπήσει ως συνταγματολόγος αποφάσεις του ΣτΕ όπως η πρόσφατη για την αναγνώριση μη-κρατικών ΑΕΙ παρά την ρητή διατύπωση του άρθρου 16Σ («και τούτο ενώ επίκειται συνταγματική αναθεώρηση»), αλλά και για να αναφερθεί και στην κατάσταση της Πολιτικής Δικαιοσύνης, με στάσεις όπως στα φαινόμενα των υποκλοπών/παρακολουθήσεων.

Αντίστοιχη παρουσίαση στοιχείων της προσωπικότητας/διαδρομής του Γ. Σταυρόπουλου έκανε και ο Σπύρος Βλαχόπουλος. ο οποίος , όμως, επέμεινε και στην διαμορφωτική του χαρακτήρα ατμόσφαιρα των αμέσως μεταπολεμικών χρόνων.

Και μάλιστα με έμφαση στην οικογενειακή διάσταση – ο πατέρας, βενιζελικός δικηγόρος, είχε αρνηθεί να δώσει όρκο επειδή θα ήταν (κατά τα ειωθότα) όρκος στον βασιλέα. η μητέρα, από τις πρώτες γυναίκες οδοντιάτρους, βασιλοφρων: και όμως η οικογένεια προχώρησε μαζί στην ανατροφή των παιδιών – αλλά και στην καθοριστική προσφορά του σχολείου.

Του δημοσίου σχολείου, καθώς τότε τα ιδιωτικά σχολεία κυρίως αφορούσαν μαθητές που δεν μπορούσαν να ανταποκριθούν: ««το δημόσιο σχολείο ήταν κυρίαρχο στην συνείδηση των γονιών και των παιδιών και είχε μεγάλο κύρος με εκπαιδευτική διαδικασία με μεγάλη αυστηρότητα και αρκετές φορές παράλογο αυταρχισμό» κατά Σταυρόπουλο... Αναφορές, επίσης, από τους συνταγματολόγους του πάνελ στην πραγματικότητα των αμέσως μεταπολεμικών χρόνων, της «δημοκρατίας σε εισαγωγικά» όπως διαβάζεται από τον Γ. Σταυρόπουλο με την αναλυτική νομική εργαλειοθήκη τού «παρασυντάγματος». Το οποίο έως και απέκλειε π.χ. πολλούς από την πρόσβαση πολιτών στην δημόσια υπαλληλία ή την χορήγηση επαγγελματικής αδείας, «ανθρώπων που χαρακτηρίζονταν από τις αρχές ασφαλείας ως μη εθνικόφρονες ή ακόμη και ως ιδεολογικά ύποπτοι». Η κατάθεση αυτού του πλέγματος διαπιστώσεων, αποτελεί και την επεξήγηση των μεταγενέστερων στάσεων ζωής του συγγραφέα – μαζί, βέβαια, με την διαπίστωση ότι «τα δικαστήρια κατά βάση ανέχθηκαν αυτήν την λειψή δημοκρατία ίσως δεν μπορούσαν να κάνουν διαφορετικά υπό τις συνθήκες της εποχής». Διδακτική η βραδιά, αν και όχι κατ’ ανάγκην με αισιόδοξη επίγευση.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους