Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σήμερα είχα τη χαρά να βρεθώ στο Γυμνάσιο Αμυνταίου και να μιλήσω σε δύο διαφορετικά τμήματα, της Β’ και της Γ’ Γυμνασίου, για τη Χημεία, τη συγγραφή, τα βιβλία και όλα εκείνα τα παράξενα μονοπάτια που ενώνουν την επιστήμη με τη φαντασία.

Κάθε φορά που μπαίνω σε μια σχολική αίθουσα, θυμάμαι κάτι πολύ απλό.

Πως ένα παιδί μπορεί να μη συγκρατήσει όλες τις πληροφορίες που θα του πεις.

Μπορεί να ξεχάσει έναν χημικό τύπο, μια αντίδραση, ένα όνομα, μια ημερομηνία, αλλά μπορεί να θυμηθεί το συναίσθημα.

Μπορεί να θυμηθεί ότι κάποιος πήγε εκεί και του είπε πως η Χημεία δεν είναι μόνο πίνακες, σύμβολα και εξετάσεις.

Είναι η ζωή γύρω μας.

Είναι το χρώμα, η μυρωδιά, η γεύση, η μνήμη, το έγκλημα, το γέλιο, ο ερωτας, η περιέργεια, το "γιατί" που ξεκινάει από μια απλή απορία και μπορεί να σε πάει πολύ μακριά.

Μιλήσαμε για βιβλία.

Για το πώς μια ιδέα που μοιάζει μικρή μπορεί να γίνει ιστορία.

Για το πώς η γνώση, όταν πάψει να φοράει αυστηρό της κοστούμι και αρχίσει να μιλάει ανθρώπινα, μπορεί να πλησιάσει ακόμη και το παιδί που νομίζει πως δεν είναι καλό στα μαθήματα.

Και αυτό, για μένα, είναι ίσως το πιο όμορφο κομμάτι της εκπαίδευσης.

Να βλέπεις βλέμματα να σηκώνονται.

Να ακούς ερωτήσεις.

Να νιώθεις ότι, έστω και για λίγο, άνοιξε ένα μικρό παράθυρο.

Όχι απαραίτητα για να γίνουν όλοι χημικοί ή συγγραφείς, αλλά για να πιστέψουν πως η γνώση δεν είναι κάτι ξένο.

Είναι κάτι που μπορεί να τους αφορά.

Θέλω να ευχαριστήσω θερμά την Χριστιάνα Μπετζούνη για την πρόσκληση και τη φιλοξενία. Η Χριστιάνα έχει δημιουργήσει και τρέχει μέσα στο σχολείο μια βιβλιοθήκη γεμάτη βιβλία, παιχνίδια και ιδέες, έναν χώρο όπου τα παιδιά μπορούν να περάσουν δημιουργικά τον χρόνο τους, να διαβάσουν, να παίξουν, να ανακαλύψουν, να περάσουν όμορφες στιγμές.

Και αυτό δεν είναι λίγο.

Σε μια εποχή που όλα τρέχουν γρήγορα, που τα παιδιά βομβαρδίζονται από οθόνες, ήχους και πληροφορίες, ένας τέτοιος χώρος μέσα σε ένα σχολείο είναι μικρός θησαυρός.

Είναι μια ήσυχη υπενθύμιση ότι το βιβλίο, το παιχνίδι, η κουβέντα και η περιέργεια έχουν ακόμη τεράστια δύναμη.

Φεύγοντας από το σχολείο, ένιωσα ξανά εκείνη τη γνώριμη συγκίνηση που σου αφήνουν οι συναντήσεις με παιδιά.

Όσες φορές κι αν μιλήσεις για Χημεία, για βιβλία ή για ιστορίες, αυτό που μένει περισσότερο δεν είναι η παρουσίαση.

Είναι η επαφή.Είναι η στιγμή που καταλαβαίνεις πως κάπου, σε κάποιο θρανίο, μπορεί να γεννήθηκε μια μικρή σπίθα. Και καμιά φορά, έστω και μονο μια σπίθα μπορεί να είναι πραγματικά αρκετή!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους