Original Post

Πλήρες Κείμενο:

"Το νησί που με ζει" Τα λόγια μου μυρίζουν αλμύρα και βασιλικό ξερό στις αυλές του Ιούλη.

Αυτό το νησί μου... που δεν το έζησα "όσο και όπως το ήθελα" κι όμως με κατοικεί ολόκληρο.

Με σαρκάζει γιατί ξέρει όλα μου τα κενά.

Με γοητεύει γιατί κρατάει το κλειδί από τις στιγμές που νόμιζα χαμένες.

Με καταδιώκει με τις μυρωδιές του θυμαριού και του πευκοβότανου, με τις φωνές που σβήσανε στα σοκάκια.

Τα παραμύθια δεν είναι αλήθεια... αλλά τουλάχιστον δεν είναι ψέματα.

Σωστά δε το λέω . Είναι το αλάτι που κρατάει τη μνήμη άφθαρτη.

Οι παλιές εικόνες - εκείνες που τις αγγίζεις, τις μυρίζεις - είναι πιο αληθινές από το τώρα.

Έχουν το βάρος των ανθρώπων που πέρασαν, το φως στα μάτια εκείνων που έμειναν. Η Κύθνος... με τα λουτρά, τη Δρυοπίδα, τα ξερολιθικά που κρατάνε ιστορίες.

Τόπος με πολλά χαρίσματα, και ειδικά άμα δέθηκες στη γη της τότε που το πέρασμα ήταν αλλιώς.

Τότε που ο χρόνος μετριόταν με τρύγους, με πανηγύρια, με βάρκες που έφευγαν και γύριζαν.

Κι ο χρόνος... αμείλικτος, ναι.

Δεν δίνει ασυλία.

Μα να που τον ξεγέλασα λίγο απόψε.

Τον έβαλα μέσα σε λέξεις και τον έκανες νησί.

Τον κράτησα στα χέρια μου για λίγο.

Ήντα λέω; Λέω πως το νιώθω.

Λέω πως μερικοί τόποι δεν είναι για να τους ζήσεις είναι για να σε ζήσουν αυτοί.

Κι η Κύθνος σε ζει ακόμα, φιλαράκο μου . Σε βομβαρδίζει με εικόνες γιατί δεν τελείωσε μαζί σου.

Να τη χαιρετάς από μένα τη Μεσαριά και τα Λουτρά.

Κι άμα ξαναβγείς στο Μέριχα, πες της θάλασσας πως εδώ ένας την κουβεντιάζει με σεβασμό.

Καλώς σε βρήκα, Κύθνιε... έστω και με λέξεις. ….γράφει ο Δ.Ν.Λ. ο από Κύθνο προερχόμενος …ή μάλλον, ο από Κύθνο οφειλόμενος….

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους