Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Θυμάστε το κείμενο που δημοσίευσα για τη γυναίκα που πήρε την γατοτροφή από το σπίτι μου; Οι περισσότεροι στα σχόλια τη λυπηθήκατε.

Την κατανοήσατε.

Σκεφτήκατε ότι ίσως πεινούσε, ίσως είχε ανάγκη, ίσως φρόντιζε κι εκείνη ένα ζώο.

Και αυτό είναι ανθρώπινο.

Η ικανότητα να βλέπουμε πίσω από μια πράξη και να αναγνωρίζουμε πιθανό πόνο ή στέρηση είναι δείγμα ευαισθησίας.

Δεν το υποτιμώ καθόλου.

Όμως θέλω να σας βοηθήσω να δείτε κάτι βαθύτερο, όχι τόσο για το γεγονός, αλλά κυρίως για τον τρόπο που μπορεί να φέρεστε στον εαυτό σας.

Γιατί είναι διαφορετικό να συναισθάνεσαι και διαφορετικό να αυτοακυρώνεσαι.

Διαφορετικό να καταλαβαίνεις τον άλλον και διαφορετικό να εξαφανίζεις τη δική σου εμπειρία μόλις εμφανιστεί κάποιος πιο αδύναμος, πιο πληγωμένος ή πιο δυστυχισμένος.

Πολλοί από εσάς, τη στιγμή που διαβάσατε ότι ένιωσα αιφνιδιασμό, εισβολή ή θυμό, σπεύσατε αμέσως να μετατοπίσετε το κέντρο βάρους: «Να τη λυπηθείς». «Μπορεί να πεινούσε». «Έπρεπε να της δώσεις κι άλλο». Και κάπου εκεί ένιωσα ότι η δική μου εμπειρία έμεινε εκτός κάδρου.

Αυτό είναι κάτι που πολλοί άνθρωποι κάνουν καθημερινά και στις προσωπικές τους σχέσεις χωρίς να το καταλαβαίνουν.

Μόλις δουν πόνο στον άλλον, θεωρούν ότι δεν επιτρέπεται πια να αναγνωρίσουν τον δικό τους θυμό, την ενόχληση, την αίσθηση παραβίασης ή τα όριά τους.

Σαν η καλοσύνη να απαιτεί αυτοκατάργηση.

Σαν να πρέπει να λες: «Δεν πειράζει». «Ας το αντέξω». «Έχει περάσει δύσκολα». «Δεν το έκανε από κακία». «Ας κάνω λίγη ακόμη υπομονή». Και κάπως έτσι, πολλοί ευαίσθητοι άνθρωποι μαθαίνουν να προδίδουν τον εαυτό τους ενώ πιστεύουν ότι είναι απλώς “καλοί”. Όμως η ενσυναίσθηση δεν σημαίνει να μην έχεις όρια.

Δεν σημαίνει να μην αντιδράς.

Δεν σημαίνει να μην πληγώνεσαι.

Και σίγουρα δεν σημαίνει να ντρέπεσαι επειδή κάτι μέσα σου απορρυθμίστηκε από μια πράξη που ένιωσες ως εισβολή.

Μπορώ να αναγνωρίζω ότι κάποιος ίσως πονά και ταυτόχρονα να αναγνωρίζω ότι η πράξη του με αναστάτωσε.

Μπορώ να συμπονώ χωρίς να ακυρώνω την αλήθεια μου.

Γιατί υπάρχει μια μορφή θυματοποίησης που μοιάζει κοινωνικά με ανωτερότητα: να μαθαίνει ένας άνθρωπος να ανέχεται τα πάντα, να δικαιολογεί τους πάντες και στο τέλος να μη ρωτά ποτέ: «Κι εγώ πώς νιώθω μέσα σε όλο αυτό;» Και τότε η ενσυναίσθηση παύει να είναι σύνδεση.

Γίνεται αποσύνδεση από τον εαυτό.

Δεν το γράφω αυτό για να σας κρίνω.

Το γράφω με εκτίμηση για το ότι διαβάσατε το κείμενο, μείνατε, νιώσατε, σχολιάσατε και μπήκατε σε διάλογο.

Και ακριβώς επειδή σέβομαι αυτή την παρουσία σας, νιώθω την ανάγκη να σας βοηθήσω να δείτε μια δύσκολη αλήθεια: ότι πολλές φορές οι άνθρωποι που δείχνουν τη μεγαλύτερη κατανόηση προς τους άλλους είναι οι ίδιοι που φέρονται πιο σκληρά στον εαυτό τους.

Κι ίσως κάποια στιγμή χρειάζεται να μάθουμε ότι μπορούμε να είμαστε συμπονετικοί χωρίς να αυτοεγκαταλειπόμαστε.

Να καταλαβαίνουμε χωρίς να ανεχόμαστε τα πάντα. Να βλέπουμε τον άλλον χωρίς να χάνουμε εμάς. Αγγελική Μπολουδάκη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους