Original Post

Πλήρες Κείμενο:

- Δημήτρη, διάβασα κάτι σήμερα και κόλλησε στο μυαλό μου. - Τι πράγμα; Για πες μου. - Κάτι που έγραψε μια ομάδα μαθητών, κάποια λόγια ενός δασκάλου ονόματι Πολυνίκη.

Έλεγε να μην υπερηφανευόμαστε για τις αλυσίδες μας και πως ο άνθρωπος έφτιαξε τον Θεό από τον δικό του φόβο, ότι η ζωή είναι εδώ, στο χώμα που πατάμε, στο γέλιο που βγάζουμε και πως πρέπει να γελάμε διότι μόνο όποιος γελά με τον εαυτό του έχει νικήσει τον θάνατο.

Και να σου πω την αλήθεια με τάραξε όλο αυτό, μέσα μου ένιωσα ότι έχει δίκιο αλλά και ότι κάτι λείπει. - Πράγματι λείπει κάτι. - Τι; - Η ευθύνη.

Ο άνθρωπος συχνά μιλά για ελευθερία σαν να σημαίνει να μη δεσμεύεται από τίποτα αλλά αυτό δεν περιγράφει την ελευθερία αλλά πολλές φορές σκιαγραφεί απλώς τη φυγή. - Δηλαδή; - Η μάνα που ξενυχτά δίπλα στο άρρωστο παιδί της είναι αλυσοδεμένη.

Κάνε το εικόνα! Ο άνθρωπος που μένει πιστός σε έναν φίλο του όταν όλοι τον εγκαταλείπουν είναι επίσης δεμένος.

Ο γιατρός που θα μπορούσε να εγκαταλείψει τον άρρωστο αλλά μένει δίπλα στον πόνο του άλλου είναι και αυτός δεμένος.

Θα τους αποκαλούσες δειλούς; - Όχι βέβαια. - Ε, λοιπόν εκεί είναι το λάθος που κάνει συχνά η εποχή μας, μπερδεύει κάθε βάρος με σκλαβιά.

Δεν είναι όλες οι αλυσίδες ίδιες, υπάρχουν αυτές που σε φυλακίζουν και αυτές που σε κρατούν άνθρωπο. - Ναι αλλά αυτό που λέει για το λιοντάρι και τον ιερέα; - Τι δηλαδή; - Ότι το λιοντάρι είναι πιο αθώο γιατί δεν κρύβεται πίσω από ηθικές βιτρίνες; - Το λιοντάρι δεν βασανίζεται εσωτερικά από συνείδηση, δεν θάβει τους νεκρούς του με δάκρυα, δεν γράφει ποίηση, δεν διαλύεται εσωτερικά όταν προδώσει κάποιον που αγαπά.

Η φύση κατά κυριολεξία είναι αθώα διότι δεν έχει επίγνωση του καλού και του κακού.

Ο άνθρωπος όμως κουβαλά συνείδηση και η συνείδηση είναι ταυτόχρονα το μεγαλύτερο δώρο και η μεγαλύτερη κατάρα του. - Άρα πιστεύεις ότι ο άνθρωπος δεν είναι απλώς ένα ζώο με πιο εξελιγμένο εγκέφαλο; - Όχι, φυσικά! Ο άνθρωπος είναι κάτι πολύ πιο τραγικό και πολύ πιο όμορφο από την πεζή αυτή περιγραφή. Στο Δινικό Μοντέλο, ο άνθρωπος είναι μια δίνη πληροφορίας που απέκτησε αυτοπαρατήρηση, ένα σημείο του σύμπαντος που άρχισε να κοιτά τον εαυτό του μέσα από μάτια, μνήμη, φόβο, έρωτα και θάνατο.

Για αυτό υποφέρει τόσο, διότι ξέρει ότι αργά ή γρήγορα θα πεθάνει αλλά παρ’ όλα αυτά συνεχίζει να αγαπά. - Και τότε γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι ζουν σαν να κοιμούνται; - Μία λέξη μόνο το περιγράφει αυτό.

Ο φόβος.

Φοβούνται να αγαπήσουν, να εκτεθούν, να γελοιοποιηθούν, να αποτύχουν, να χάσουν.

Ξέρεις ποια είναι η πραγματική τραγωδία, τελικά; Όχι ότι θα πεθάνουμε, αυτό είναι δεδομένο, αλλά ότι πολλοί άνθρωποι δεν έζησαν ποτέ πραγματικά πριν πεθάνουν. - Αυτό πονάει. - Διότι είναι η αλήθεια.

Τελεία και παύλα, η αλήθεια ρεαλιστικά κυνική και ταυτόχρονα κυνικά ρεαλιστική.

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν είπαν ποτέ "σε αγαπώ" επειδή φοβήθηκαν την απόρριψη, που δεν δημιούργησαν τίποτα στη ζωή τους επειδή ντράπηκαν τις αντιδράσεις των άλλων, που δεν γέλασαν ποτέ αληθινά διότι ήθελαν να φαίνονται σοβαροί απέναντι στις κοινωνικές νόρμες και στο τέλος της ζωής τους μένει ένα σώμα γεμάτο ανεκπλήρωτα "θα μπορούσα". - Αυτό που είπες πριν όμως, για τη δίνη, με τρόμαξε λίγο. - Γιατί; - Μου έδωσε την αίσθηση ότι τίποτα δεν χάνεται πραγματικά. - Ίσως έτσι να είναι, αν αφήσεις στην άκρη τις βαθιά ριζωμένες πεποιθήσεις που χωρίς αυτές θα ένιωθες κενός στον αέρα χωρίς βολικό κέντρο βάρους. Αν! Ο άνθρωπος νομίζει ότι οι πράξεις του τελειώνουν τη στιγμή που τις κάνει, ότι μια κουβέντα που είπε, χάθηκε στον αέρα, ότι μια προδοσία που διέπραξε, ξεχάστηκε, ότι μια καλοσύνη που βίωσε, δεν είχε σημασία αλλά δεν λειτουργεί έτσι το πεδίο.

Κάθε πράξη είναι μια ενεργειακή διαταραχή που συνεχίζει να ταξιδεύει. - Δηλαδή κουβαλάμε το μέλλον μας; - Περισσότερο απ’ όσο νομίζουμε.

Είναι σχεδόν ειρωνικό διότι σε κάθε νέο χωροχρονικό πέρασμα, σε κάθε νέα φάση της ζωής, συναντάμε τα αποτελέσματα προηγούμενων πράξεών μας.

Σαν να προπορεύεται ο παλιός μας εαυτός και να μας περιμένει στη γωνία άλλοτε σαν ευλογία, άλλοτε σαν χρέος, άλλοτε σαν πληγή. - Οπότε λες ότι η ζωή είναι μια μορφή ηχούς; - Ακριβώς. Υπέροχο! Μανιφίκ! Κάνε το εικόνα, ο χρόνος δεν είναι μια ευθεία γραμμή όπως νομίζουμε αλλά μια τεράστια αίθουσα γεμάτη ηχώ και κάποια στιγμή επιστρέφει σε σένα αυτό που έστειλες μέσα της. - Αυτό κάνει τρομακτική την ευθύνη του ανθρώπου. - Και μεγαλειώδη ταυτόχρονα διότι σημαίνει ότι τίποτα αληθινό δεν πάει χαμένο.

Ούτε η αγάπη, ούτε η καλοσύνη, ούτε η σκέψη, ούτε καν ο πόνος.

Όλα αφήνουν αποτύπωμα στο πεδίο. - Και τελικά; Τι μένει στον άνθρωπο; - Να γελά. - Τόσο απλά; - Όχι επιφανειακά, όχι σαν άνθρωπος που κοροϊδεύει τα πάντα για να μην πονά ο ίδιος.

Να γελά σαν άνθρωπος που κατάλαβε πόσο μικρός είναι μέσα στο σύμπαν και παρ’ όλα αυτά συνεχίζει να αγαπά, να δημιουργεί και να σηκώνεται κάθε στιγμή.

Αυτός ο άνθρωπος έχει ήδη νικήσει τον μισό θάνατο. - Και ο άλλος μισός; - Ο άλλος μισός νικιέται όταν κάποιος συνεχίζει να υπάρχει μέσα στις ζωές των άλλων αφού φύγει από αυτό το χωροχρονικό πέρασμα και αυτό δεν το καταφέρνουν όλοι. Δημήτρης Ποντίκας (απλά ένας άνθρωπος)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους