Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το σημείωμα του δεκαεπτάχρονου κοριτσιού δεν απευθύνεται μόνο στους γονείς· είναι μια ανοιχτή επιστολή προς όλους εμάς που συντηρούμε αυτόν τον κόσμο.

Αυτό νιώθω.

Αυτό πιστεύω.

Και δεν υπάρχει πιο ηχηρό χαστούκι στο πρόσωπο του πολιτισμού μας από τη λακωνικότητα ενός αποχαιρετιστήριου σημειώματος που υπογράφει μια δεκαεπτάχρονη ύπαρξη. «Μαμά και μπαμπά, δεν θέλω πια να ζω. Αυτός ο κόσμος δεν είναι πια για μένα» Όταν ένα παιδί 17 ετών λέει πως ο κόσμος δεν του κάνει, δεν κρίνει το τοπίο, αλλά το περιεχόμενο.

Η λέξη «πια» είναι η πιο επώδυνη στο σημείωμα.

Υποδηλώνει μια προσπάθεια, μια δοκιμή που απέτυχε, μια πίστωση χρόνου που εξαντλήθηκε.

Το παιδί αυτό δεν έφυγε από «τρέλα»· έφυγε από μια τρομερή, διαυγή απελπισία.

Χτίσαμε έναν κόσμο που υπερπληροφορεί αλλά δεν παρηγορεί (ειδικά τα παιδιά). Αν ένας δεκαεπτάχρονος άνθρωπος νιώθει πως ο πλανήτης δεν τον χωράει, τότε ο πλανήτης μας έχει γίνει μια φυλακή πολυτελείας.

Και η ευθύνη μας δεν είναι να θρηνήσουμε απλώς, αλλά να αναρωτηθούμε: Τι είδους αέρα αναπνέουμε, που πνίγει τα παιδιά πριν προλάβουν να ζήσουν; Μικρό μου κορίτσι, σήμερα μας θύμισες ότι έχουμε αποτύχει.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους