Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αντιπολεμική Συγκέντρωση 📆 Πέμπτη 14/5 στις 19:00, Σβώλου με Γούναρη Οι πολεμικές επιχειρήσεις που παρακολουθούμε τους τελευταίους μήνες στη Μ. Ανατολή, έχουν υποβάλλει όλο τον κόσμο σε μία παθητική αναμονή ενός Γ' Π.Π. που θα εκτονώσει όλη την γεωπολιτική ένταση των προηγούμενων ετών.

Καθώς κοιτάμε πυραύλους να καταστρέφουν σχολεία, drones να ανασύρονται από τη θάλασσα, patriots να αναχαιτίζουν βαλλιστικές επιθέσεις και AI προσομοιώσεις για τις τακτικές κινήσεις των εμπόλεμων στρατοπέδων, αναρωτιόμαστε : είναι άραγε αυτός ο πόλεμος για τον οποίο μας προειδοποίησαν οι ευρωπαίοι ηγέτες όταν αποφάσισαν να ξοδέψουν εκατοντάδες δισεκατομμύρια ευρώ σε στρατιωτικό εξοπλισμό; Στα δικά μας, το ελληνικό κράτος έχει επιβάλλει μια γενικευμένη πολεμική προετοιμασία στην ελληνική κοινωνία και προετοιμάζει το έδαφος επικοινωνιακά μέσω της όξυνσης του μιλιταρισμού και της ανάδειξης του πατριωτικού αισθήματος.

Θιασώτης αυτής της καμπάνιας είναι προς το παρόν ο Δένδιας, ο οποίος αφού μας προειδοποίησε για φέρετρα Ελλήνων φαντάρων με σημαίες της Ε.Ε., έπειτα μας ανακοίνωσε όλος καμάρι την πραγματική, άμεση εμπλοκή της χώρας στον πόλεμο, καθώς κάποια αμυντικά συστήματα που τοποθέτησε η Ελλάδα στη Σ. Αραβία κατέρριψαν δύο ιρανικούς βαλλιστικούς πυραύλους.

Μας καθησύχασε, επίσης, ότι τα λεφτά που δε βρήκαν τόπο στην δημόσια υγεία, παιδεία, μεταφορές, ενέργεια κλπ. επενδύθηκαν σωστά στην προστασία των πετροδόλαρων και μάλιστα ότι εμμέσως εξασφαλίζουν ότι δε θα εκτιναχθεί η τιμή του πετρελαίου στα καθ' ημάς.

Μια γνωστή πατριωτική ρητορική "λάστιχο" όπου τη μία πρέπει να φοβάσαι για τον στρατιωτικό εξοπλισμό που βολοδέρνει στα ελληνικά ύδατα, την άλλη να θες να υπερασπιστείς την πατρογονική γη και την παράλλη να προασπίσεις τα συμφέροντα του κράτους-δολοφόνου (Ισραήλ) και του βασιλιά (Σ. Αραβία). Τα παραπάνω, φυσικά, δρουν σε ένα επίπεδο ιδεολογικό και προπαγανδιστικό, όπου το κράτος μας διδάσκει πώς θα έπρεπε να σκεφτόμαστε και πώς θα έπρεπε να νιώθουμε μπροστά στον πόλεμο, μπροστά στη στράτευση, μπροστά στην έξαρση του εθνικισμού, της στρατοκαυλίασης, της μισαλλοδοξίας, μπροστά στην όξυνση της εσωτερικής καταστολής των πολιτικών αγώνων και των κινημάτων, μπροστά στην ισοπέδωση του βιωτικού μας επιπέδου.

Το κράτος μας λέει ότι σε τέτοιες περιπτώσεις υπάρχει ένα ιερό εθνικό συμφέρον, για το οποίο πρέπει να πολεμήσουμε και να σκοτωθουμε ακόμα, καθώς αφορά το καλό όλων ανεξαιρέτως (και το καλό του οικοδόμου και του ντελιβερά και της πωλήτριας και του βιομήχανου και του εφοπλιστή, όλων). Πέρα από την παραφιλολογία και την προπαγάνδα ωστόσο υπάρχει και το υλικό επίπεδο, όπου εκεί πραγματικά οι τύποι δεν πιάνονται.

Εκεί, η καμπάνια συμφιλίωσης με το θάνατο συμπληρώνεται από τις πραγματικές, χειροπιαστές της απολήξεις : εκ νέου στρατιωτικός εξοπλισμός και δισεκατομμύρια "επενδυμένα" σε νέες πολεμικές τεχνολογίες, νέα εργοστάσια για την παραγωγή αυτών, πάμπολλα επενδυτικά προγράμματα σε έρευνα, αυστηροποίηση της ήδη υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας για τους άντρες, λανσάρισμα του στρατού Α.Ε. για τις γυναίκες και προοπτικές μιας λαμπερής καριέρας μέσα στην στρατιωτική ιεραρχία, ελκυστικοί μισθοί για όλο το στρατιωτικό προσωπικό.

Αυτά είναι πάνω-κάτω όσα έχουμε ακούσει τους τελευταίους μήνες για τα ελληνικά στρατά.

Βέβαια, δε χρειάζεται να ψάξουμε πολύ για να βρούμε ποιοί είναι αυτοί που κυρίως επωφελούνται οικονομικά από τέτοιες διενέξεις : δισεκατομμύρια σε οπλικά συστήματα, σε αμυντικό εξοπλισμό, σε βλήματα, σε όπλα και σε στρατιωτική τεχνολογία.

Παράλληλα, όσο περισσότεροι στρατιώτες και άμαχοι σκοτώνονται τόσο παρατηρούμε τους δείκτες των μετοχών από τα αεροσκάφη που τους ξεκάνουν να ανεβαίνουν και την τιμή του πετρελαίου να εκτοξέυεται.

Το σίγουρο είναι ότι ούτε οι τοπικές κοινωνίες του Ιράν, αλλά ούτε και καμίας άλλης χώρας που εμπλέκεται στη σφαγή, πρόκειται να δουν κανένα συμφέρον από όλα τα παραπάνω.

Σε ένα πολιτισμικό επίπεδο, ήδη η συνθήκη του πολέμου αντιμετωπίζεται ως απλά μια παγίδα για τον μέσο άνθρωπο, μια επιβεβλημένη κατάσταση που δεν έχει να του προσφέρει τίποτα και της οποίας δεν θα απολαύσει κανένα καρπό -αν φυσικά καταφέρει και επιβιώσει από τα δεινά που αυτή επιφέρει.

Μοιάζει σαν η συλλογική πείρα των τελευταίων αιώνων γύρω από τους πολέμους να έχει συμπυκνωθεί στη συνειδητοποίηση πως πέρα από τις εκάστοτε πατριωτικές, εθνικές, αλυτρωτικές προφάσεις και τις αντίστοιχες μεγάλες αφηγήσεις που μας ταίζει η εξουσία, στην πραγματικότητα η συμμετοχή μας στον πολέμο εξυπηρετεί τα πολύ συγκεκριμένα δικά της συμφέροντα.

Φαίνεται σαν να αποτελεί κοινό τόπο η ιδέα ότι ο πόλεμος δεν είναι παρά μια απελπισμένη κίνηση του κεφαλαίου να αναδιατάξει τις παγκόσμιες οικονομικές και γεωπολιτικές ισορροπίες και να ανοίξει νέα πεδία κερδοφορίας.

Παρόλαυτα, εμείς που επωμιζόμαστε όλο το φορτίο του πολέμου, τείνουμε σε κάθε νέα εμπόλεμη κατάσταση να το ξεχνάμε αυτό.

Τελικά για εμάς, αυτό είναι και το ζουμί της όλης υπόθεσης: να καταλάβουμε μια και καλή ότι ο πόλεμος είναι ακριβώς ό,τι μας λέει η πολιτική και κοινωνική μας συγκρότηση, το ένστικτο, η λογική, η "λαική σοφία", η πείρα των γιαγιάδων μας και όχι ό,τι μας λένε οι άμεσα επωφελούμενοι από αυτόν.

Είναι καταστροφή, μαυρίλα, θλίψη και απώλεια.

Είναι εκατόμβες νεκρών, σπίτια γκρεμισμένα, πόλεις ισοπεδωμένες, οικογένειες που έμειναν μισές, κορμιά κατεστραμμένα.

Για εμάς, για τις εξεγερμένες του Ιράν, για τους καταπιεσμένους και τις ξεριζωμένες όλης της γης, ο πόλεμος δεν είναι και ούτε θα γίνει ποτέ ιερό καθήκον, ευκαιρία ή νέα προοπτική.

Απεναντίας, καθήκον και προοπτική για εμάς αποτελεί ο αγώνας για ολική χειραφέτηση από τους δυνάστες και τους καταπιεστές μας.

Χτίζοντας κοινότητες αγώνα με τους γύρω μας, να οργανωθούμε και να κοιτάξουμε τον πραγματικό εχθρό κατάματα.

Να αντιληφθούμε επιτέλους ότι το συμφέρον μας δεν βρίσκεται στη συστράτευση με καμία κρατική και διακρατική μπάντα.

Το συμφέρον μας είναι πάντα με τους καταπιεσμένους.

Σε αυτή τη βάση, να προωθήσουμε ένα μαζικό αντιπολεμικό, αντιμιλιταριστικό κίνημα εμπλουτισμένο με τη διεθνιστική αλληλεγγύη στους βαλλόμενους και στις βαλλόμενες.

Να εναντιωθούμε στην άνοδο του φασισμού και του εθνικισμού.

Να αρνηθούμε να πολεμήσουμε για τα συμφέροντα των αφεντικών και των εξουσιαστών μας.

Να μπλοκάρουμε με όποιο μέσο διαθέτουμε την ελληνική πολεμική μηχανή, στα εργοστάσια, στα πανεπιστήμια, στα λιμάνια και στα σύνορα. Να πάρουμε επιτέλους τις ζωές μας στα χέρια μας. Ελεύθερος Κοινωνικός Χώρος Σχολείο

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους