Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΗΤΑΝ ΚΑΘΑΡΟ BULLYING ΚΑΙ ΤΟ ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ ΚΙ ΑΛΛΟΙ ΠΟΛΛΟΙ Δεν ξέρω γιατί αρνούμαστε να το δούμε και κάθε φορά που ακούμε ένα περιστατικό όπως αυτό με τα δυο κορίτσια που πήδηξαν από το μπαλκόνι, μη βρίσκοντας τόπο σε αυτόν τον κόσμο, παγώνουμε (ειδικά οι γονείς) και ψάχνουμε τις αιτίες στην ευαισθησία.

Ηταν καθαρό κοινωνικό bullying και δεν αφορά μόνο τις Πανελλήνιες.

Είναι πολύ βαθύτερο.

Πάντα οι πιο ευαίσθητοι την πληρώνουν.

Είχα διαβάσει πριν πολλά πολλά χρόνια καθώς με ενδιέφερε η Βιολογία, το βιβλίο «Το Εγωιστικό Γονίδιο» και μου την είχε δώσει.

Έλεγε μέσα, ότι η φυσική επιλογή κάνει τη δουλειά της, απαλείφοντας τον αδύναμο, τον ευαίσθητο, τον μη προσαρμοσμένο, τον αλτρουιστή, αυτόν που δεν δέχεται τον Νόμο του Δυνατού.

Η φύση είναι προγραμματισμένη να ξεσκαρτάρει. Σώπα! Και τότε γιατί έχουμε τόσους βουτυροχλεχλέμπουρες γύρω μας και έχουν κάνει κατάληψη στα πάντα; «Η φύση είναι προγραμματισμένη να ξεσκαρτάρει!» Ποιον; Εμάς; Κι εμείς, σκεφτόμουνα, εμείς δεν έχουμε θέση στον ήλιο; Είναι τόσο δύσκολο να ζούμε όλοι καλά, όμορφα, να έχουμε όλοι φαγητό κι υγεία και μουσική κι ελπίδα και δουλειά και όνειρα και μέλλον; Τόσο ιδεατό και ανεφάρμοστο είναι; - Πω ρε άρχισε πάλι αυτή τα κουμουνιστικά... - Κομουνιστικά; ΕΓΩ? - Αυτά τα αριστερά... - Αριστερά; από που κι ως που; - Ε τα χριστιανικά! - Χριστιανικά; - Τα αναρχικα! - Ρε δε μας χε... κι εσύ...) Αλήθεια είναι πως πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι πιο ευαίσθητοι, πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι πιο ευάλωτοι ή πιο αδύναμοι.

Στο σώμα ή στον νου.

Ας μη γελιόμαστε.

Αλλά ακόμη πιο μεγάλη αλήθεια είναι πως ζούμε σε ένα σημείο θαυμαστής τεχνολογικής προόδου της ανθρωπότητας και παράλληλα, χωρίς να συνδέονται τα δύο απαραίτητα, σε ένα σημείο που το κοινωνικό bullying είναι τόσο ασφυκτικό που μπορεί να λυγίσει και τον πιο ατσάλινο χαρακτήρα και τον πιο αισιόδοξο άνθρωπο.

Γύρω μου παντού άνθρωποι που μας έχουν κάνει να νοιώθουμε ανεπαρκείς στα πάντα.

Κι εγώ το νοιώθω πολλές φορές.

Πως δεν τα καταφέρνουμε όσο κι αν χτυπιόμαστε.

Οσο κι αν προσπαθούμε.

Που πάντα το ζητούμενο θα είναι πιο μεγάλο από τα κουράγια μας.

Που η καλή ζωή, η αξιοβίωτη δηλαδή, το ζεστό καλό φαγητό κάθε μέρα, ο ήρεμος ύπνος, η ανταποδοτική εργασία, η μικρή βόλτα, η καλή παρέα, η ισορροπημένη υγεία, μια καινούργια γνώση, ένα καλό βιβλίο, ο χρόνος για λίγη επικέντρωση και σκέψη, θα είναι πολυτέλειες.

Αυτά δεν είναι για μας. «Θα είσαι με μπαταρία να εκτελείς εργασία» έλεγε ο Άσιμος για τη «μπουρδελοκοινωνία» κι η κοινωνία τον κορόιδευε.

Και να που ροκανίστηκαν και απαλείφθηκαν όλα τα παραπάνω, ο ένας στρέφεται ενάντια στον άλλον με τέτοια μανία που τρομάζεις.

Κι αν κάποιος χαμογελάει τον λέμε ηλίθιο, παλαβό, εκτός τόπου και χρόνου.

Θα του στριψε! Χάνεται η αλληλεγγύη, χάνεται το «εγώ προσέχω εσένα κι εσύ εμένα κι όλοι μαζί τα παιδιά μας, ΟΛΑ μας τα παιδιά κι έτσι κανείς δεν μπορεί να μας νικήσει». Παρακολουθώ φίλους, αξιόλογους, με τεράστιο ψυχικό εύρος, σπινθηροβόλους να σβήνουν, να απογοητεύονται, να κουράζονται να κρατήσουν το κεφάλι πάνω από το νερό και να τους εγκαταλείπουν οι δυνάμεις τους.

Και δε φταίνε.

Δε φταίει η μαχητικότητά τους.

Φταίει το σύστημα που με ύπουλο τρόπο μας απομονώνει, μας απογυμνώνει και μας αποδυναμώνει.

Γράφουμε σε εσωτερικά μηνύματα τα σώψυχά μας και τσαντιζόμαστε, βαράμε τα χέρια μας στους τοίχους, σηκώνουμε πίεση που δεν μπορεί να βοηθήσει κανένας κανέναν.

Βλέπω κι άλλους, αυτήν τη άλλη κατηγορία που διαπράττει Υβρι πλέοντας χαζοχαρούμενα στον «υπέροχο γυαλιστερό κόσμο της», να έχει φτάσει στην Ατη, μεθυσμένη και τυφλωμένη από τον εμετικό πολιτικό της φανατισμό, διαβρωμένη, να οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια στην Νέμεσι, με στόμα απύλωτο να ξερνάει το «έτσι έχουν τα πράγματα» και το «άμα σας αρέσει.» Οχι ρε, δε μας αρέσει.

Και έχετε βάλει στόχο τις ζωές μας και τα παιδιά μας και θα σας φάμε το λαρύγγι.

Η φυσική επιλογή επιλέγει και με άλλους τρόπους.

Και πάντα έρχεται η Τίσις.

Η συντριβή (ΤΟΥΣ). Κι εδώ θα είμαστε να τη δούμε.

Ενήλικες, ανασυνταχθείτε και πάρτε θέση.

Είτε με μας είτε με τους άλλους.

Στη μέση δε γίνεται.

Στη μέση, είστε με τους άλλους.

Κι ο ίδιος ο Χριστός είπε, αποφασίστε, ή με τους καλούς, ή με τους κακούς.

Αυτούς στη μέση θα τους ξεράσω! Ελάτε μωρέ να πάρουμε τα πάνω μας! Είμαστε πιο πολλοί από αυτούς! Φυλάγετε ο ένας τον άλλον. παντού.

Πείτε συγγνώμη αν ξεφύγετε, ανθρώπινο είναι.

Μα θεϊκή η συγγνώμη.

Αναπτύξτε την ευγένεια αλλά μιλήστε και μιλήστε σκληρά και χωρίς περιστροφές σε όσους πάνε να σας ρουφήξουν το οξυγόνο από τη ζωή σας.

Προστατέψτε ο ένας τον άλλον, δώστε χρόνο στον πιο αργό, βοηθήστε τον πιο αδύναμο, ακούστε αυτόν που μιλάει σιγά, σκύψτε να ακούσετε.

Κι ας λέει η αμερικάνικη ψυχολογία «κάνε αυτό που θες εσύ, κοίτα τον εαυτό σου» «μη γίνεσαι αυτός που θέλει να σώσει τους πάντες.» Οχι τους πάντες.

Τους πάντες δεν μπορούμε.

Αλλά έναν, τον διπλανό μας πρέπει να προσπαθήσουμε.

Ακόμη και με μια κουβέντα.

Ένα βλέμμα.

Ενα χτύπημα στην πλάτη.

Ενα «περάστε μπροστά.» Ενα «ευχαριστώ πολύ». Ενα «τι καλά που φαίνεστε σήμερα!» Ενα «χρειάζεσαι βοήθεια;» Ενα «πρόσεχε παιδί μου» κι ας μην απευθύνεστε στο δικό σας παιδί.

Μπορεί κι αυτό να δώσει λίγο περισσότερο κουράγιο, να συμβάλει προς την ανάρρωση της πληγωμένης βαριά ανθρωπότητας.

Μπορεί να μην έχουμε τη δύναμη να σώσουμε ούτε τον εαυτό μας.

Αλλά αν μας έρθει ένα μικρό χτύπημα στην πλάτη, από κάποιον άλλον που πιστεύει σε μας, μπορεί «να πεταχτούμε από ξαρχής, να αντρειέψουμε και να θεριέψουμε!» κι ας είμαστε «με τον σουγιά στο κόκκαλο και το λουρί στο σβέρκο». (Και να σε τι χρειάζονται η ποίηση κι η μουσική κι οι Τέχνες! Δεν μπορεί να σε ταΐσει, δεν μπορεί να σε ποτίσει, δεν μπορεί να σε ντύσει ή να σε σώσει.

Μα μπορεί να σε κάνει να πεταχτείς απάνω!) Η λέξη σκοτώνω σημαίνει στέλνω κάποιον στο Σκότος.

Έτσι μπορείς να σκοτώσεις ακόμη και τα όνειρα.

Κι έχεις ένα ζωντανό σώμα με σκοτεινό, μαύρο μέλλον.

Είναι πραγματικά μυστήριο πως μπορεί όμως από το λίγο, το ελάχιστο, από μια μικρή σπίθα να ανάψει τεράστια πυρκαγιά! «Είναι από μαύρη πέτρα κι είναι απ’ όνειρο κι έχει λοστρόμο αθώο ναύτη πονηρό από τα βάθη φτάνει στους παλιούς καιρούς βάσανα ξεφορτώνει κι αναστεναγμούς Έλα Χριστέ και Κύριε λέω κι απορώ τέτοιο τρελό βαπόρι τρελοβάπορο χρόνους μας ταξιδεύει δε βουλιάξαμε χίλιους καπεταναίους τους αλλάξαμε Κατακλυσμούς ποτέ δε λογαριάσαμε μπήκαμε μες στα όλα και περάσαμε κι έχουμε στο κατάρτι μας βιγλάτορα παντοτινό τον Ήλιο τον Ηλιάτορα» ΑΝΤΕ ΝΑ ΛΥΣΟΥΜΕ, ΝΑ ΞΕΚΙΝΗΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΒΑΡΕΘΗΚΑ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΜΠΟΡΩ... (Οχι πουλάκια μου, μακριά από τα μπαλκόνια.

Βάλτε μουσική.

Τόσο δυνατά που να μην τους ακούτε.

Μακριά από τα μπαλκόνια καρδούλες μου... Μικροί και μεγάλοι...) Αννυ 🍂 📸 H εικόνα είναι φτιαγμένη με Τεχνητή Νοημοσύνη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους