Η ΠΕΤΡΑ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ του Οκτάβιο Πας (Απόσπασμα) συνεχίζω το παραλήρημα μου, δωμάτια δρόμοι, στους διαδρόμους του καιρού προχωρώ ψηλαφώντας κι ανεβοκατεβαίνω τις βαθμίδες του αγγίζω τα τοιχώματα και...

Πλήρες Κείμενο:

Η ΠΕΤΡΑ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ του Οκτάβιο Πας (Απόσπασμα) συνεχίζω το παραλήρημα μου, δωμάτια δρόμοι, στους διαδρόμους του καιρού προχωρώ ψηλαφώντας κι ανεβοκατεβαίνω τις βαθμίδες του αγγίζω τα τοιχώματα και μένω ακίνητος, γυριζω εκεί απ' όπου άρχισα, ψάχνω το πρόσωπό σου, πορεύομαι από τους δρόμους του εαυτού μου κάτω από έναν ήλιο δίχως ηλικία, και δίπλα μου εσένα προχωρείς σαν ένα δέντρο, σαν ένας ποταμός, προχωρείς και μου μιλάς σαν ένας ποταμός, σαν ένα στάχυ αναπτύσσεσαι στα χέρια μου, σαν ένας σκίουρος ανατριχιάζεις μες στα χέρια μου, πετάς σαν χίλια πουλιά, το γέλιο σου με σκεπάζει με αφρούς, το κεφάλι σου είν' ένα μικρό άστρο μες στα χέρια μου, ο κόσμος ξαναπρασινίζει αν χαμογελάσεις τρώγοντας ένα πορτοκάλι ο κόσμος αλλάζει όταν δυό εραστές, ιλιγγιώδεις και αγκαλιασμένοι, πέφτουν στην χλόη· ο ουρανός κατεβαίνει, τα δέντρα υψώνονται, ο χώρος δεν είναι παρά φως και σιωπή, χώρος ανοιχτός στον αϊτό του ματιού, περνάει την άσπρη φυλή των σύννεφων, το σώμα σπάζει τα δεσμά του, η ψυχή σηκώνει άγκυρα, χάνουμε τα ονόματά μας και πετάμε στην τύχη ανάμεσα σε μπλε και πράσινο, χρόνος ακέραιος όπου τίποτα δεν συμβαίνει εκτός απ' την ευτυχισμένη του ροή, δεν συμβαίνει τίποτα, σωπαίνεις, τα βλέφαρά σου παίζουν (σιωπή: ένας άγγελος διέσχισε αυτή τη στιγμή ψηλός σαν τη ζωή χιλίων ήλιων) δεν υπάρχει τίποτα παρά ένα παίξιμο βλεφάρων; Μετάφραση: Γιώργος Μακρής

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους