Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πρόσωπα Κυρά της Ρω Δέσποινα Αχλαδιώτη 1890 -13 Μαΐου 1982 Τώρα που θα ταξιδέψεις τριγύρω τα νησιά, τώρα που θα βγεις στο πέλαγο, μην λησμονήσεις να κοιτάξεις κατά το νοτιά.

Όπου και αν είσαι θα ιδείς να σαλεύει η μεγάλη και ωραία σημαία της Ρω. Ένα τόσο δα νησάκι, μονάχο του πορεύεται μες στο ωραίο πέλαγο.

Το χτυπούν οι άνεμοι μα όλα τα υπομένει, επειδή πάνω σε τούτη τη γη έμελε να ζήσει η περίφημη Δέσποινα Αχλαδιώτη, η ξακουστή Κυρά.

Θυμήσου να την χαιρετήσεις με το λευκό σου μαντίλι.

Κανέναν και τίποτε δεν προσμένει.

Τη ζωή της λέει, την έδωκε θυσία σε μια σημαία.

Την είχε ράψει μονάχη της με κλωστή από την καρδιά της.

Σήμερα σκεπάζει ολάκερο το Αιγαίο, σαν ίσκιος μιας Ελλάδας ανυποχώρητης που λάμνει μες στα νερά μονάχη της.

Κατέχει τη μνήμη των πετρωμάτων, γνωρίζει απ’έξω όλα τα ανεμολόγια και σαν φυσά ο αρχαίος, παλιός καλός άνεμος, στέκει μια στιγμή να χαρεί τούτη τη μυριστική την άβυσσο.

Τι να φτουρήσουμε εμείς εμπρός στην Κυρά; Μικροί πολύ, ήρωες που οι πράξεις τους δεν θα γεννήσουν καμιά συγκίνηση, πώς να συγκριθούμε εμείς με την Δέσποινα; Έζησε σε εκείνο το νησί ολόκληρη τη ζωή της.

Μονάχα με το θάνατό της χάθηκε από τ’ακρογιάλι τ’αθάνατο που ευθύς περνάει στα σχήματα της ζωής μας τα υψηλά και τα ανεκπλήρωτα.

Κάθε φορά που τη θυμάμαι, στο νου μου η Κυρά της Ρω μοιάζει με την τρελή ροδιά.

Μιλώ για εκείνο το ποίημα που αρχινά λέγοντας, “σε αυτές τις κάτασπρες αυλές όπου φυσά ο νοτιάς, σφυρίζοντας σε θολωτές καμάρες, πέστε μου είναι η τρελή ροδιά που σκιρτάει στο φως”. Είναι η τρελή ροδιά λοιπόν, ποιητή.

Είναι η Δέσποινα που σήμερα επανέρχεται μέσα από τα “πέρατα του ύπνου της”, η ίδια είναι που “σπαρταράει με φυλλωσιές νιογέννητες τον όρθρο”. Ενός λεπτού σιγή για την Κυρά της Ρω και ένα λευκό μαντίλι στο φόντο των νησιών που ξαναγεννιούνται σαν τα ποιήματα αρχές καλοκαιριού.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους