Από χθες τρέμω από οργή και θλίψη. Δεν θέλω να πιστέψω ότι έχει γίνει αυτό. ΣΟΚ! Δύο δροσερές ψυχές που αντί να κοιτούν τη ζωή να ανοίγεται μπροστά τους, κοίταξαν το σκοτάδι και πίστεψαν πως δεν...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αναφέρομαι προφανώς στη τραγωδία της Ηλιούπολης με τα δύο 17 χρονα κοριτσόπουλα, να πιάνονται χέρι χέρι και να βουτάνε στο κενό της απόγνωσης και της απελπισίας, με αποτέλεσμα το ένα κορίτσι να χάσει τη ζωή του και το άλλο να χαροπαλεύει.

Και μένω να αναρωτιέμαι….πώς φτάσαμε ως εδώ; Πώς γίνεται παιδιά που κανονικά θα έπρεπε να γελούν, να ερωτεύονται, να κάνουν όνειρα, να αισθάνονται πως ασφυκτιούν τόσο πολύ ώστε να θέλουν να τελειώσουν τη ζωή τους πριν καν αρχίσει; Δεν μπορώ να μη νιώθω συγκλονισμένη...θυμωμένη και ανήμπορη.. Γιατί αυτά τα παιδιά δεν έφυγαν ξαφνικά αλλά υπέφεραν σιωπηλά μέσα σε μια κοινωνία που έμαθε να μετρά βαθμούς, επιτυχίες, διαγωνισμούς, πτυχία, ώρες διαβάσματος και χρήματα για φροντιστήρια…μέσα σε μια κοινωνία που δεν έχει ως προτεραιότητα τη ψυχή την ίδια.. Πανελλήνιες..Άγχος..Σύγκριση…Αντιπαλότητα..Εξουθενωτικές απαιτήσεις..Χαοτικές ώρες διαβάσματος.. Ένα σύστημα που σε κάνει να πιστεύεις ότι αν αποτύχεις σε μια εξέταση, απέτυχες σαν άνθρωπος.

Ένα μέλλον που για πολλά παιδιά δεν μοιάζει φωτεινό αλλά ζοφερό, κλειστό, ασφυκτικό.

Μια κοινωνία φτωχοποιημένη, κουρασμένη, γεμάτη φόβο και πίεση.

Και μέσα σε όλα αυτά, παιδιά που παλεύουν με κατάθλιψη, μοναξιά, κρίσεις πανικού, αδιέξοδα συναισθήματα… χωρίς να ξέρουν πού να ακουμπήσουν…χωρίς να ξέρουν εάν υπάρχει κάπου να ακουμπήσουν… Σκέφτομαι αυτά τα κοριτσάκια..πριν πηδήξουν στο κενό τι να σκεφτόντουσαν άραγε..πώς να νιώθανε…γιατί δεν βρέθηκε κάποιος να τα αγκαλιάσει και να τους πει ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ ΓΙΑ ΕΣΑΣ για ό,τι έρθει είτε καλό είτε κακό;;;; Σκέφτομαι τους γονείς.

Πώς να αντέξει ένας άνθρωπος μια τέτοια απώλεια; Πώς ζεις μετά από αυτό; Τι λόγια υπάρχουν; Και τότε η ευθύνη γυρίζει σε όλους μας… Αποτύχαμε κυρίες και κύριοι…Σαν κοινωνία…Σαν κράτος...Σαν άνθρωποι… Δεν προστατεύσαμε αρκετά τα παιδιά μας.

Δεν τους μάθαμε ότι η αξία τους δεν κρίνεται από έναν βαθμό.

Δεν τους δείξαμε πως ακόμα και μέσα στο πιο βαθύ σκοτάδι υπάρχει βοήθεια, υπάρχει χρόνος, υπάρχει αύριο.

Γιατί καμία μαθητική εξέταση, κανένας ανταγωνισμός, κανένα «πρέπει» δεν αξίζει περισσότερο από μια ανθρώπινη ζωή.

Και ίσως αυτό να είναι το πιο τρομακτικό μήνυμα της εποχής μας.

Ότι νέα παιδιά αρχίζουν να πιστεύουν πως η ζωή που ανοίγεται μπροστά τους δεν αξίζει να τη ζήσουν.

Αν συνεχίσουμε έτσι, τότε τι κοινωνία χτίζουμε; Τι μέλλον αφήνουμε; Τι κάνουμε εμείς ΌΛΟΙ εδώ σε αυτή τη κοινωνία;; Το δίδαγμα δεν είναι να σοκαριστούμε για λίγες μέρες και μετά να ξεχάσουμε.

Το δίδαγμα είναι να αλλάξουμε.

Να ακούμε περισσότερο.

Να πιέζουμε λιγότερο.

Να αγκαλιάζουμε αντί να απαιτούμε.

Να μιλάμε ανοιχτά για την ψυχική υγεία χωρίς ντροπή.

Να μάθουμε στα παιδιά πως η ζωή δεν τελειώνει σε μια αποτυχία και πως η αξία τους δεν χρειάζεται αποδείξεις.

Γιατί κανένα παιδί δεν πρέπει να φτάνει στο σημείο να πιστεύει ότι ο θάνατος είναι πιο ελαφρύς από τη ζωή… Μιλήστε στα παιδιά σας…Ακούστε τα παιδιά σας…Κάντε το γιατί χανόμαστε χωρίς τα παιδιά μας…Είναι οι μέλισσες στη κερήθρα της κοινωνίας που φτιάξαμε…. 💜 Υ.Γ Στην Ελλάδα, το 2025 καταγράφηκαν 579 περιστατικά αυτοκτονίας, με 20 έως 30 απόπειρες να αντιστοιχούν σε κάθε αυτοκτονία. Στην Ευρωπαϊκή Ένωση, το 2022, 1 στους 6 θανάτους νέων ηλικίας 15-29 ετών οφειλόταν σε αυτοκτονία, καθιστώντας την δεύτερη αιτία θανάτου μετά τα δυστυχήματα. Το Υπουργείο Υγείας έχει αναπτύξει εθνική δράση για την ψυχική υγεία των νέων, εστιάζοντας και στον αυτοτραυματισμό, ο οποίος αφορά τουλάχιστον ένα στα έξι παιδιά στην Ελλάδα. (Πηγή Πρώτο Θέμα)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους