Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΟΙ ΠΡΩΤΟΙ ΡΩΣΟΙ ΒΑΤΡΑΧΑΝΘΡΩΠΟΙ Σεβαστούπολη, χειμώνας 1854. Η πόλη είχε μετατραπεί σε φλεγόμενο φρούριο.

Ο βρετανικός και γαλλικός στόλος βομβάρδιζαν συνεχώς τις ρωσικές θέσεις, ενώ το λιμάνι αποτελούσε το τελευταίο μεγάλο αμυντικό σημείο της Ρωσικής Αυτοκρατορίας στη Μαύρη Θάλασσα. Οι Ρώσοι γνώριζαν ότι σε ανοιχτή ναυμαχία υστερούσαν απέναντι στις δυτικές ναυτικές δυνάμεις.

Έτσι άρχισαν να αναζητούν “ανορθόδοξες” μεθόδους πολέμου.

Μέσα σε αυτό το κλίμα εμφανίστηκαν οι πρώτες οργανωμένες ιδέες για υποβρύχια δολιοφθορά.

Την εποχή εκείνη η κατάδυση ήταν εξαιρετικά επικίνδυνη.

Οι δύτες χρησιμοποιούσαν βαριές στολές από καουτσούκ και καμβά, μεταλλικά κράνη και σωλήνες που έστελναν αέρα από την επιφάνεια.

Η κίνηση κάτω από το νερό ήταν αργή και εξαντλητική.

Ένα σκίσιμο στον σωλήνα ή βλάβη στην αντλία αέρα σήμαινε σχεδόν βέβαιο θάνατο.

Παρά τις δυσκολίες, Ρώσοι ναυτικοί μηχανικοί πειραματίζονταν με υποβρύχιες νάρκες και εκρηκτικά που θα μπορούσαν να στερεωθούν κάτω από εχθρικά πλοία.

Οι επιχειρήσεις γίνονταν κυρίως νύχτα, όταν η ορατότητα ήταν περιορισμένη και τα εχθρικά πληρώματα λιγότερο προσεκτικά.

Οι δύτες μεταφέρονταν με μικρές βάρκες κοντά στις γραμμές του στόλου και κατέβαιναν αθόρυβα στο νερό.

Μέσα στο απόλυτο σκοτάδι προσπαθούσαν να προσεγγίσουν τα πλοία ακολουθώντας τις σκιές των γαστρών ή τα σχοινιά αγκυροβόλησης.

Ο μεγαλύτερος κίνδυνος δεν ήταν μόνο ο εχθρός αλλά και η ίδια η θάλασσα.

Τα παγωμένα νερά της Μαύρης Θάλασσας προκαλούσαν γρήγορη εξάντληση και υποθερμία.

Οι δύτες συχνά δούλευαν σχεδόν τυφλά μέσα στη λάσπη και στα ρεύματα του λιμανιού.

Οι πρώτες ρωσικές θαλάσσιες νάρκες της εποχής ήταν ασταθείς και δύσκολες στη χρήση.

Κάποιες ενεργοποιούνταν με μηχανισμό επαφής, ενώ άλλες επιχειρούσαν να χρησιμοποιήσουν πρωτόγονα συστήματα χρονοκαθυστέρησης.

Πολλές φορές οι ίδιες οι εκρηκτικές συσκευές αποτελούσαν μεγαλύτερη απειλή για τον δύτη παρά για τον στόχο.

Αν και δεν υπάρχουν αποδείξεις για μεγάλης κλίμακας βυθίσεις βρετανικών θωρηκτών από αυτές τις επιχειρήσεις, οι αναφορές της εποχής δείχνουν ότι οι Σύμμαχοι άρχισαν να φοβούνται σοβαρά τις ρωσικές υποβρύχιες παγίδες και τα νυχτερινά σαμποτάζ.

Η παρουσία ναρκών και δυτών ανάγκασε αρκετά πλοία να κρατούν μεγαλύτερη απόσταση από το λιμάνι και να ενισχύσουν τις περιπολίες ασφαλείας.

Οι επιχειρήσεις της Σεβαστούπολης θεωρούνται σήμερα ένα από τα πρώτα βήματα προς τον σύγχρονο υποβρύχιο πόλεμο.

Η ιδέα ότι ένας άνθρωπος μπορούσε να κινηθεί αόρατος κάτω από το νερό και να χτυπήσει ένα τεράστιο πολεμικό πλοίο επηρέασε αργότερα την ανάπτυξη ναρκών, υποβρυχίων σαμποτέρ και μονάδων βατραχανθρώπων σε ολόκληρο τον κόσμο.

Για πολλούς στρατιωτικούς ιστορικούς, οι άγνωστοι εκείνοι Ρώσοι δύτες της Κριμαίας αποτέλεσαν τους “προγόνους” των μεταγενέστερων Spetsnaz divers, των Ιταλών combat swimmers του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και γενικότερα όλων των σύγχρονων μονάδων υποβρύχιων καταστροφών. #DSA

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους