Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η κοινωνία του αίματος και της σιωπής Το διαδίκτυο έχει μετατραπεί σε ένα ατελείωτο νεκροτομείο εικόνων.

Κάθε μέρα.

Κάθε ώρα.

Κάθε λεπτό.

Σκυλιά κρεμασμένα σε δέντρα.

Γάτες δηλητηριασμένες σε πεζοδρόμια.

Κουτάβια πεταμένα σε κάδους σαν σκουπίδια.

Ζώα καμένα, ακρωτηριασμένα, λιμοκτονημένα, πυροβολημένα.

Βίντεο με ουρλιαχτά πόνου που στοιχειώνουν συνειδήσεις.

Και από κάτω, μια κοινωνία που είτε παρακολουθεί αδιάφορα, είτε έχει μάθει να κάνει scroll, λες και βλέπει ακόμη ένα «συνηθισμένο» περιεχόμενο.

Αυτό είναι το πιο ανατριχιαστικό σημείο της εποχής μας: Όχι μόνο η ίδια η βία, αλλά η κανονικοποίησή της.

Η φρίκη έγινε καθημερινότητα.

Το αίμα έγινε εικόνα ρουτίνας.

Η δολοφονία αθώων ψυχών έγινε στατιστική.

Και όσο αυτό συμβαίνει, τόσο αποκαλύπτεται η πραγματική χρεοκοπία μιας κοινωνίας, που αποκαλεί τον εαυτό της «πολιτισμένο κράτος», ενώ αδυνατεί να προστατεύσει τα πιο ανυπεράσπιστα πλάσματα.

Για χρόνια ακούμε τις ίδιες φράσεις: «Θα γίνουν έλεγχοι». «Η Δικαιοσύνη θα επιληφθεί». «Καταδικάζουμε το περιστατικό». «Η κακοποίηση ζώων είναι κακούργημα». Και μετά; Τίποτα.

Οι φόλες συνεχίζονται.

Οι ευθανασίες συνεχίζονται και έχουν σπάσει όλα τα ρεκόρ.

Οι μαζικές εξαφανίσεις αδέσποτων συνεχίζονται.

Οι οργανωμένες ζωοκτονίες συνεχίζονται.

Τα κυκλώματα εκμετάλλευσης συνεχίζουν να λειτουργούν.

Οι βασανιστές συνεχίζουν να κυκλοφορούν ελεύθεροι μέσα στις κοινωνίες, πολλές φορές προστατευμένοι από σιωπές, γνωριμίες, πολιτικές πλάτες, ή συλλογική αδιαφορία.

Το πρόβλημα πλέον δεν είναι μόνο οι δράστες.

Το πρόβλημα είναι ολόκληρος ο μηχανισμός ανοχής, που τους επιτρέπει να δρουν.

Γιατί πίσω από κάθε νεκρό ζώο, υπάρχει σχεδόν πάντα μια αλυσίδα συνενοχής: Ο γείτονας που «δεν θέλει μπλεξίματα», Ο φορέας που αδιαφορεί, Η αρχή που καθυστερεί, Ο δήμος που αποτυγχάνει, Ο πολίτης που σωπαίνει, Η κοινωνία που κουράστηκε να αντιδρά.

Και κάπως έτσι, το έγκλημα μετατρέπεται σε καθεστώς.

Το πιο επικίνδυνο όμως είναι, ότι αυτή η κουλτούρα βίας δεν μένει στα ζώα.

Ποτέ δεν έμενε.

Η ιστορία, η εγκληματολογία και η ίδια η κοινωνική πραγματικότητα, έχουν αποδείξει ότι η κακοποίηση ζώων αποτελεί έναν από τους πιο σκοτεινούς προδρόμου γενικευμένης βίας.

Άνθρωποι που βασανίζουν αδύναμα πλάσματα χωρίς τύψεις, δεν σταματούν απαραίτητα εκεί.

Η βία λειτουργεί σαν εθισμός.

Ξεκινά από εκεί που δεν υπάρχει αντίσταση και επεκτείνεται παντού.

Γι’ αυτό όσοι λένε «είναι μόνο ζώα», δεν αντιλαμβάνονται ότι στην πραγματικότητα μιλούν για την ίδια την ανθρώπινη κοινωνία.

Γιατί μια κοινωνία που ανέχεται τον βασανισμό αθώων υπάρξεων, χάνει σταδιακά κάθε ηθικό φραγμό.

Και ενώ όλα αυτά συμβαίνουν, το διαδίκτυο μετατρέπεται σε έναν καθρέφτη της παρακμής μας.

Οι εικόνες πολλαπλασιάζονται.

Τα βίντεο γίνονται viral.

Η φρίκη αναπαράγεται μαζικά.

Κάποιοι σοκάρονται για λίγα λεπτά και μετά συνεχίζουν τη ζωή τους.

Άλλοι σχολιάζουν με μίσος, ακόμη και απέναντι στα θύματα.

Και κάποιοι, ακόμη χειρότερα, διασκεδάζουν με τον πόνο.

Αυτό δεν είναι απλώς κοινωνική ασθένεια.

Είναι πολιτισμική κατάρρευση.

Δεν μπορεί να υπάρξει υγιής κοινωνία, όταν το έγκλημα απέναντι στους πιο αδύναμους, αντιμετωπίζεται σαν λεπτομέρεια.

Δεν μπορεί να υπάρξει δημοκρατία, όταν η ζωή γίνεται διαπραγματεύσιμη.

Δεν μπορεί να υπάρξει ανθρωπιά, όταν η βία γίνεται θέαμα.

Κι όμως, μέσα σε αυτή τη σκοτεινή πραγματικότητα, υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που παλεύουν.

Άνθρωποι εξαντλημένοι ψυχικά, οικονομικά και σωματικά.

Εθελοντές που μαζεύουν πτώματα από δρόμους.

Γυναίκες που ξενυχτούν σε κτηνιατρεία, για να σώσουν ένα χτυπημένο αδέσποτο.

Ακτιβιστές, που δέχονται απειλές, επειδή καταγγέλλουν εγκλήματα.

Πολίτες που προσπαθούν μόνοι τους να καλύψουν το κενό ενός κράτους, που συχνά απουσιάζει.

Αυτοί οι άνθρωποι κρατούν ακόμη ζωντανή την έννοια της συνείδησης.

Αλλά δεν αρκεί πια μόνο η διάσωση.

Δεν αρκεί να τρέχουμε πίσω από τις τραγωδίες.

Δεν αρκεί να μετράμε νεκρά σώματα και να γράφουμε αναρτήσεις θλίψης.

Χρειάζεται σύγκρουση με τη ρίζα του προβλήματος.

Χρειάζεται πραγματική παιδεία από τα σχολεία.

Χρειάζεται αυστηρή εφαρμογή των νόμων, χωρίς εξαιρέσεις και «γνωριμίες». Χρειάζεται δημόσια πίεση.

Χρειάζεται αποκάλυψη των μηχανισμών συγκάλυψης.

Χρειάζεται κοινωνική απομόνωση, όσων βασανίζουν ζώα.

Χρειάζεται να σταματήσει η κουλτούρα της ανοχής.

Γιατί κάθε φορά που κάποιος δηλητηριάζει ένα αδέσποτο και δεν τιμωρείται, η κοινωνία εκπαιδεύεται στη βαρβαρότητα.

Κάθε φορά που ένας βασανιστής αντιμετωπίζεται σαν «καλό παιδί που έκανε λάθος», το μήνυμα που περνά είναι, ότι η ζωή των αδύναμων δεν έχει αξία.

Κάθε φορά που ένας δήμος εξαφανίζει ζώα, αντί να δίνει λύσεις, ανοίγει τον δρόμο σε ακόμη μεγαλύτερη αγριότητα.

Και πρέπει επιτέλους να ειπωθεί ξεκάθαρα: Η μαζική εξόντωση αδέσποτων δεν είναι «διαχείριση». Είναι κοινωνικό έγκλημα.

Δεν είναι λύση να εξαφανίζονται ζώα για να φαίνονται «καθαρές» οι πόλεις.

Δεν είναι πρόοδος να θυσιάζονται ζωές, για την εικόνα μιας περιοχής, ή για πολιτικά συμφέροντα.

Δεν είναι πολιτισμός να κρύβεις το πρόβλημα, σκοτώνοντας τα θύματα.

Ο πραγματικός πολιτισμός, φαίνεται στον τρόπο που μια κοινωνία φέρεται στους πιο αδύναμους.

Και σήμερα αποτυγχάνουμε τραγικά σε αυτό το τεστ.

Το πιο οδυνηρό όμως είναι, ότι πολλοί άνθρωποι έχουν αρχίσει να νιώθουν ανήμποροι.

Βλέπουν τόσες φρικαλεότητες, που καταρρέουν ψυχολογικά.

Αισθάνονται ότι τίποτα δεν αλλάζει.

Ότι το κακό είναι παντού.

Ότι η βία νικά.

Αυτό ακριβώς θέλει η βαρβαρότητα: Να κουράσει τις συνειδήσεις, μέχρι να σιωπήσουν.

Γι’ αυτό η μεγαλύτερη πράξη αντίστασης σήμερα είναι να μη συνηθίσουμε.

Να μη δεχτούμε ποτέ ότι αυτές οι εικόνες είναι «φυσιολογικές». Να μη γίνουμε κοινωνία, που προσπερνά το αίμα χωρίς να αντιδρά.

Να μη μετατραπούμε σε ανθρώπους χωρίς αντανακλαστικά.

Γιατί τη μέρα που θα πάψουμε να σοκαριζόμαστε από τον πόνο ενός ανυπεράσπιστου πλάσματος, θα έχουμε χάσει κάτι βαθύτερο από την ευαισθησία μας.

Θα έχουμε χάσει την ίδια μας την ανθρωπιά.

Και τότε δεν θα κινδυνεύουν μόνο τα ζώα.

Θα κινδυνεύει ολόκληρη η κοινωνία.

Η σιωπή δεν είναι ουδετερότητα.

Η σιωπή είναι χώρος όπου μεγαλώνει η βία.

Και απέναντι σε αυτή τη βία, κανείς που έχει ακόμη συνείδηση δεν έχει το δικαίωμα να μένει αμέτοχος. ©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους