Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η «τέταρτη εξουσία» και η ψευδαίσθηση της πολυφωνίας Του Γ. Γ Η δημοσιογραφία δεν είναι ένα επάγγελμα σαν όλα τα άλλα.

Δεν πρόκειται για μια απλή μισθωτή εργασία που περιορίζεται στη μετάδοση πληροφοριών.

Γι’ αυτό και τα ΜΜΕ χαρακτηρίστηκαν ιστορικά ως «τέταρτη εξουσία». Γιατί δεν εμπορεύονται μόνο ειδήσεις· διαμορφώνουν συνειδήσεις, κατασκευάζουν κοινωνικά αντανακλαστικά, καθορίζουν την πολιτική ατζέντα και πολλές φορές αναδεικνύουν ή εξαφανίζουν ολόκληρες πολιτικές πραγματικότητες.

Από τα πρώτα χρόνια του ελληνικού αστικού κράτους, η δύναμη του Τύπου ήταν απολύτως κατανοητή από το πολιτικό προσωπικό.

Δεν είναι τυχαίο ότι επί Χαρίλαου Τρικούπη βουλευτής φέρεται να είπε στον πρωθυπουργό: «Κάνε με υπουργό, αλλιώς βγάζω εφημερίδα». Η φράση αυτή δεν ήταν υπερβολή.

Ήταν η πιο καθαρή περιγραφή της πολιτικής ισχύος που είχε — και εξακολουθεί να έχει — το μέσο ενημέρωσης.

Η εφημερίδα δεν ήταν ποτέ ουδέτερο εργαλείο ενημέρωσης.

Ήταν όπλο εξουσίας.

Και παραμένει. Ο Χρήστος Λαμπράκης το είχε παραδεχτεί με σχεδόν κυνική ειλικρίνεια το 2012: «Δεν υπάρχουν εφημερίδες — και γενικά ΜΜΕ θα συμπληρώναμε εμείς — που να εκδίδονται για να εκφράζουν απόψεις διαφορετικές από εκείνες του ιδιοκτήτη τους ή να υπηρετούν αλλότρια συμφέροντα». Αυτή είναι η πραγματική φύση των αστικών ΜΜΕ.

Και βέβαια, το σύστημα δεν λειτουργεί χοντροκομμένα.

Δεν χρειάζεται το αφεντικό να παίρνει καθημερινά τηλέφωνο για να δίνει γραμμή. Η χειραγώγηση γίνεται πολύ πιο αποτελεσματικά https://vathikokkino.gr/archives/218814

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους