Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όλοι εδώ ξέρουμε πόσο εκτιμώ τον Φλικ ως προπονητή. Τον έχω επαινέσει άπειρες φορές για τη δουλειά του στον πάγκο, για τον τρόπο που διαβάζει το παιχνίδι και για το ποδόσφαιρο που βγάζει στο χορτάρι.

Όμως η τεχνική επάρκεια και ο ανθρώπινος χαρακτήρας είναι δύο διαφορετικά γήπεδα.

Και στο δεύτερο, αυτό που είδαμε προχτές δεν χωράει σε κανένα ευφημισμό.

Στην πρόσφατη συνέντευξη Τύπου μετά την κατάκτηση της Λα Λίγκα από τη Μπαρτσελόνα, ρωτήθηκε για τη στιγμή που ο Γιαμάλ ύψωσε τη σημαία της Παλαιστίνης στους εορτασμούς.

Η απάντηση του Φλικ ήρθε ξερή και έτοιμη.

Δήλωσε ότι δεν του άρεσε καθόλου, γιατί αυτό "μπλέκει το ποδόσφαιρο με την πολιτική". Πρόσθεσε ότι μίλησε με τον παίκτη, του είπε πως είναι αρκετά μεγάλος για να παίρνει αποφάσεις, αλλά τον συμβούλεψε να κρατήσει τις πολιτικές του απόψεις για τον εαυτό του και να μείνει μόνο στη μπάλα.

Την εικόνα σίγουρα την είδατε όλοι.

Και τώρα πήγαινε δυο χρόνια πίσω, στο Παγκόσμιο Κύπελλο του Κατάρ.

Τότε ήταν ο ίδιος Φλικ που ανέβηκε στο βήμα της συνέντευξης Τύπου με δάκρυα στα μάτια, διαμαρτυρόμενος στη ΦΙΦΑ επειδή το Κατάρ απαγόρευσε στη Γερμανική ομάδα να φορέσει το περιβραχιόνιο αλληλεγγύης στη ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα.

Τότε το είχε χαρακτηρίσει "καταπίεση ελευθερίας" και υποστήριξε πως η ομάδα του είχε κάθε δικαίωμα να εκφράζεται ελεύθερα, ακόμα και ως "φιλοξενούμενη" σε μια χώρα με διαφορετικές αξίες.

Τότε δεν μίλησε κανείς για "μείγμα αθλητισμού και πολιτικής". Τότε ήταν θέμα αρχών.

Θυμάσαι τη φωτογραφία, σωστά; Οι Γερμανοί βγήκαν στη φόρα με τους παίκτες να κλείνουν τα στόματα τους διαμαρτυρόμενοι, θεωρώντας ότι η απαγόρευση τους στερούσε τη φωνή τους.

Οργή, αυτοδικαίωση, ηθικό πλεονέκτημα.

Όλα ωραία και καλά, όταν η έκφραση συμφωνεί με το δικό σου κόσμο.

Αλλά όταν ένας δεκαεφτάχρονος από τη Μπαρτσελόνα αποφασίζει να σηκώσει μια σημαία που ενοχλεί, ξαφνικά το ποδόσφαιρο πρέπει να μείνει "καθαρό". Αυτό που ακούσαμε δεν είναι απλώς μια ατυχής δήλωση.

Είναι η απόλυτη επίδειξη εκείνου του βαθύτατου αισθήματος δικαιωματικότητας που σέρνεται πίσω από τη "λευκή" αντίληψη του κόσμου.

Έχεις το δικαίωμα να φωνάζεις για ό,τι σε πονάει, να κλαίς στις κάμερες, να απαιτείς τον σεβασμό σου.

Αν όμως κάποιος άλλος σηκώσει μια σημαία που δεν ταιριάζει στο δικό σου αφήγημα, βγάζεις από το συρτάρι τα κενά συνθήματα περί "σεβασμού" και "εστίασης στη μπάλα" και παριστάνεις τον ουδέτερο. Όλα μετράνε. Ακόμα και οι σιωπές. Ακόμα και οι δικαιολογίες.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους