Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ήμουν ένα παιδί που πάντα έφερνε 20. Αριστεία κτλ. Στα 17 δεν έδωσα πανελλήνιες.

Κατέρρευσα από τον φόβο για το τι θα σήμαινε μια αποτυχία.

Και ήδη μέσα μου είχα αυτό το imposter syndrome (σύνδρομο του απατεώνα) που ακόμα κουβαλάω.

Μήπως τους έχω κοροίδέψει όλους ότι είμαι καλή μαθήτρια και τώρα θα φανεί τι απατεώνας ήμουν; Μήπως οι βαθμοί μου ήταν απλά ένα ατύχημα και δεν είμαι αρκετά καλή, ή έξυπνη ή ώριμη; Με μια μεγάλη παταγώδη αποτυχία που θα απογοήτευσει τους πάντες και θα με αφήσει χωρίς μέλλον, χωρίς αξία, θα με καταλάβουν όλοι. ‘Ο, τι και να έκανα έπρεπε να το αποφύγω αυτό.

Δεν μπόρεσα ποτέ να το μοιραστώ αυτό με τους γονείς μου.

Δεν υπήρχε χώρος.

Ο πατέρας μου έπρεπε να παρέχει για την οικογένεια του από 13 χρονών, χωρίς πατέρα.

Μωρό παιδί.

Η μητέρα μου σταμάτησε το σχολείο στα 12 και συζητούσε συχνά για το πόσο αυτό ήταν κάτι που έχει μετανιώσει σε όλη της τη ζωή.

Τα χρήματα, η επιβίωση, η «καλή δουλειά φέρνει την ευτυχία» και την προσωπική αξία, τα άκουγα καθημερινά.

Λογικό να μην θέλεις τα παιδιά σου να περάσουν τις δυσκολίες που πέρασες εσύ...να μην νιώσουν την εγκατάλειψη του να θέλεις βοήθεια και να μην την παίρνεις ποτέ.. Έτσι κάπως στο σπίτι μας οι σπουδές, η «καλή δουλειά», η οικονομική ανεξαρτησία έγιναν κάτι πολύ μεγαλύτερο από επιλογές, έγιναν ασφάλεια.

Έγιναν τρόπος να μην πονέσω όπως εκείνοι.

Μόνο που δεν μπορούσα εγώ να δω τον φόβο πίσω από αυτα τα μηνύματα.

Πίστεψα μόνο ότι μέσα από τις πανελλήνιες κρινόταν όλη μου η αξία και εγώ ήμουν σίγουρη ότι δεν θα τα κατάφερνα.

Δεν μπορούσα να ποντάρω στο ίδιο ατύχημα για τους βαθμούς...μπορεί να με καταλάβαιναν.. Και αν μπορούσα τώρα να πάω πίσω στο χρόνο και μου μιλούσα λίγο θα μου έλεγα «Χριστινάκι δεν χρειάζεται να αποδείξεις ότι είσαι αρκετά έξυπνη για να σε αγαπήσουν, να σε θαυμάσουν ή να είσαι ασφαλής.

Ξέρω ότι φοβάσαι πως τώρα “θα αποκαλυφθείς”. Ότι οι άλλοι έκαναν λάθος για σένα.Ότι οι καλοί βαθμοί ήταν ένα ατύχημα που δεν θα κρατήσει.

Ξέρω επίσης γιατί αυτό μοιάζει τόσο επικίνδυνο.

Οι άνθρωποι πριν από σένα πόνεσαν πολύ.

Δούλεψαν από παιδιά. Στερήθηκαν.

Έζησαν με φόβο για τα χρήματα, την εξάρτηση, το “τι θα απογίνω”. Μόνο που είσαι παιδί.

Και είναι πάρα πολύ βαρύ για ένα παιδί να νιώθει ότι πάνω σε λίγες κόλλες χαρτί κρίνεται όλη του η ζωή.

Θα ήθελα να μπορούσες να ξέρεις κάτι που τότε δεν ήξερες βρε Χριστινάκι, Ότι η αξία σου δεν θα καθοριστεί από εκείνες τις μέρες.

Ότι η ζωή σου δεν θα κλείσει αν δεν πάνε όλα τέλεια.

Ότι θα υπάρξουν άνθρωποι που θα σε αγαπήσουν για αυτό που είσαι και όχι για το πόσο “πέτυχες”. Και θα είναι τόσοι πολλοί.

Ότι θα χτίσεις πράγματα που τότε δεν μπορούσες καν να φανταστείς.

Και κυρίως μάτια μου Ότι δεν ήσουν απατεώνας.

Ήσουν ένα φοβισμένο παιδί που κουβαλούσε πολύ περισσότερο βάρος από όσο φαινόταν» Λυπάμαι πολύ σήμερα που παιδιά κουβαλάνε αυτό το βάρος μόνα τους, ή γονείς που κουβαλάνε αυτούς τους μεγάλους φόβους ακόμα.

Και για τα παιδιά που βασανίζονται με αυτό το σύνδρομο του απατεώνα, τους καλούς μαθητές από «ατύχημα»..να τα έχουμε υπόψιν...δεν φαίνεται...το κρύβουμε καλά.

Εσείς τι θα λέγατε στο παιδί εκείνο στα 17 ..αν θέλετε να μοιραστείτε.. Φωτό που ήμουν μικράκι, όχι 17, αλλα μικράκι, με δυσκολία να αποφασίσω να την ανεβάσω και εύχομαι να μην σβήσω το ποστ γιατί δεν θα αντέξω την έκθεση...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους