Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Στη μνήμη του Νίκου Γκάτσου (8 Δεκεμβρίου 1911 - 12 Μαΐου 1992), το τραγούδι που αγάπησα περισσότερο απ' οποιοδήποτε άλλο.

Ο ποιητής της "Αμοργού", που επί δεκαετίες διοχέτευσε την έμπνευσή του στο ελληνικό τραγούδι, συνεργαζόμενος με κορυφαίους συνθέτες. Θεοδωράκη, Χατζιδάκι, Ξαρχάκο κ.ά., απέδειξε, περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον, πως μπορεί να γράφονται στίχοι υψηλής αισθητικής αξίας, απευθυνόμενοι στο ευρύ λαϊκό κοινό.

Το "μυστικό" του ίσως να ήταν η βαθιά αγάπη του γι' αυτό τον τόπο και για τούτο τον λαό, και η πεποίθησή του πως μια πολιτιστική αναγέννηση δεν μπορεί παρά να βασίζεται στην εθνική-λαϊκή παράδοση.

Όχι για να την αναπαράγει, γατζωμένη στις ρίζες, αλλά για να την εμπλουτίζει με ό,τι ενδιαφέρον και αξιόλογο προσφέρει καθετί το νέο, ανεξαρτήτως εθνικής προέλευσης.

Και στίγμα ανεξίτηλο για την Ελλάδα της παρακμής και τον "πνευματικό κόσμο" της αρπαχτής και του βολέματος, το ότι το αρχείο του δεν βρίσκεται εδώ. Το αγόρασε το Χάρβαρντ. Επί Τσίπρα. Την προηγούμενη φορά που μας έσωζε...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους