Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μια μέρα έρχεται η δασκάλα της κόρης μου στα κάγκελα του σχολείου και μου λέει: “Έχουμε κάποιες δυσκολίες…” Της απαντώ ήρεμα: “Θα το βρει. Προσπαθεί.” Και τότε μου λέει: “Ε… δεν έχει πίεση από το σπίτι.

Φαίνεται αυτό.” Και σκέφτηκα… ναι.

Φαίνεται και ευτυχώς ! Φαίνεται ότι τα παιδιά μου δεν μεγαλώνουν μέσα στον φόβο.

Δεν μεγαλώνουν πιστεύοντας ότι η αξία τους εξαρτάται από έναν βαθμό, μια επίδοση ή μια σύγκριση. Προσωπικά Τελείωσα το σχολείο με άριστα. Πέρασα Πολυτεχνείο.

Σπούδασα ξανά στα 23 μου.

Ξανασπούδασα όταν έγινα μητέρα.

Και πιθανόν να σπουδάσω και πάλι.

Όμως τίποτα από αυτά δεν γεννήθηκε από πίεση.

Γεννήθηκε από περιέργεια.

Από θέληση δική μου.

Κάποιες φορές κ ανταγωνισμού κ επιβίωσης.

Δεν μου άρεσε ποτέ το διάβασμα σαν καταπίεση.

Μου άρεσε το βίωμα.

Η εμπειρία.

Η ουσιαστική σύνδεση με αυτό που μαθαίνω.

Και σήμερα, που δύο 17χρονες ψυχές χάθηκαν, σκέφτομαι πόσα παιδιά μεγαλώνουν εξαντλημένα προσπαθώντας να αποδείξουν ότι αξίζουν.

Με ρωτούν πολλές φορές κ με παρεξηγούν που είμαι χαλαρή , γιατί πάντα θα κατηγορούσαν έναν γονιό είτε πιέζει είτε δεν πιέζει : “Αν το παιδί σου δεν θέλει να σπουδάσει; Αν θέλει να γίνει κηπουρός; Θα είσαι εντάξει με αυτό;” Ναι.

Θα είμαι εντάξει.

Γιατί δεν με νοιάζει να μεγαλώσω παιδιά που απλώς θα ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις του κόσμου.

Με νοιάζει να μεγαλώσω ανθρώπους που δεν θα χάσουν τον εαυτό τους.

Η μεγαλύτερη γνώση που βρήκα ποτέ δεν ήταν σε σχολές.

Την βρήκα στην ηρεμία μέσα μου.

Και ίσως αυτό να έχουμε ξεχάσει σαν κοινωνία.

Ότι πριν από μαθητές, επιδόσεις, στόχους και “επιτυχίες”, έχουμε απέναντί μας ανθρώπινες ψυχές.

Και καμία επιτυχία δεν αξίζει περισσότερο από μια ζωή.

Δεν λέω αυτό που κάνω εγώ είναι το σωστό ή Δεν τα λέω όλα αυτά επειδή θεωρώ τον εαυτό μου τέλειο γονιό.

Τα λέω και σαν άνθρωπος που σπούδασε, πήρε τίτλους και “ικανοποίησε” αυτό που ζητά η κοινωνία.

Και όμως, τίποτα από όσα έκανα με πίεση σε μικρή ηλικία δεν ήταν αυτό που πραγματικά χρησιμοποίησα στη ζωή μου.

Αυτό που με βοήθησε αληθινά ήταν η εμπειρία, η αυτογνωσία και η ηρεμία μέσα μου.

Εύχομαι κάποτε να φτιάξουμε έναν κόσμο που δεν θα μαθαίνει στα παιδιά μόνο να αντέχουν, αλλά και να ζουν.

Έναν κόσμο που θα τα ακούει πριν σπάσουν.

Που θα τους θυμίζει πως η αξία τους δεν μετριέται. Καλό ταξίδι στο φως, μικρές ψυχές. 🤍

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους