Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Από τα πιο δύσκολα πράγματα που έχω συναντήσει μέσα σε μια σχέση δεν είναι ούτε η επιθυμία, ούτε η έλξη, ούτε καν η διάρκεια.

Είναι το να νιώσω ασφαλής.

Και όταν λέω ασφαλής, δεν εννοώ να μου δώσει ο άλλος μια διαβεβαίωση ότι δεν θα φύγει ποτέ, ότι δεν θα αλλάξει, ότι δεν θα με πληγώσει.

Εννοώ κάτι πολύ βαθύτερο και πολύ πιο δύσκολο: να μπορέσω να αφεθώ χωρίς να αισθανθώ ότι χάνω τον εαυτό μου.

Να πλησιάσω χωρίς να με κατακλύζει εκείνος ο παλιός, σχεδόν αυτόματος φόβος που με κάνει να πιστεύω ότι κάθε εγγύτητα κρύβει ήδη μέσα της τον σπόρο μιας απώλειας.

Σαν να μην είναι ποτέ απλώς αγάπη αυτό που έρχεται, αλλά μαζί και η απειλή μιας διάλυσης.

Και έτσι, ακόμη και στις πιο τρυφερές στιγμές, ένα κομμάτι μου μένει πίσω, άγρυπνο, δύσπιστο, έτοιμο να μαζευτεί.

Το έχω καταλάβει πια πως το πρόβλημα δεν είναι ότι δεν θέλω να αγαπήσω.

Το πρόβλημα είναι ότι δεν μου είναι εύκολο να αντέξω αυτό που ζητά η αγάπη: την έκθεση.

Να δώσω τον εαυτό μου χωρίς εγγυήσεις.

Να πιστέψω σε έναν άνθρωπο χωρίς να έχω στα χέρια μου κανένα συμβόλαιο σωτηρίας.

Γιατί κάπου πολύ νωρίς έμαθα, όπως ίσως τόσοι άνθρωποι, ότι εκεί όπου περίμενες καταφύγιο μπορούσε να υπάρξει ασυνέχεια κι εκεί όπου ήθελες να αναπαυθείς, μπορούσε να υπάρξει όρος, επιφύλαξη, απομάκρυνση.

Και αυτά δεν περνούν τόσο εύκολα.

Μένουν μέσα σου σαν υπόγεια μνήμη.

Γι’ αυτό και μπορεί να έχω απέναντί μου έναν άνθρωπο παρόντα, διαθέσιμο, και όμως εγώ να αδυνατώ να ησυχάσω.

Όχι γιατί μου κάνει κάτι, αλλά γιατί συχνά δεν ζω μόνο το παρόν.

Ζω και όλα τα ίχνη του παρελθόντος που ξυπνούν μέσα μου την ώρα ακριβώς που θα έπρεπε να αναπαυθώ.

Καμιά φορά σκέφτομαι πως ίσως αυτό είναι το πιο σκληρό σημείο: δεν φοβάμαι πάντα ότι δεν θα με αγαπήσουν.

Φοβάμαι μήπως, αν πιστέψω πως αγαπιέμαι αληθινά, γίνω υπερβολικά διάφανος.

Μήπως αφήσω τόσο πολύ την πανοπλία μου, ώστε να μη μου μείνει τίποτε να με προστατεύσει αν κάτι σπάσει.

Γι’ αυτό και η ασφάλεια, για μένα, δεν είναι ποτέ μια απλή ψυχολογική άνεση.

Είναι σχεδόν μια πνευματική εμπειρία.

Είναι να μπορώ να υπάρχω μπροστά σε έναν άλλον χωρίς να επιτηρώ διαρκώς τον εαυτό μου, χωρίς να μετρώ κάθε λέξη, κάθε σιωπή, κάθε κίνηση, χωρίς να είμαι σε διαρκή ετοιμότητα άμυνας.

Ίσως παλιότερα οι άνθρωποι να είχαν περισσότερα στηρίγματα, περισσότερες κοινωνικές βεβαιότητες, περισσότερα περιβλήματα.

Σήμερα όλα μοιάζουν πιο ελεύθερα, αλλά αυτή η ελευθερία συχνά είναι και πιο τρομακτική, γιατί τώρα καλείσαι να εμπιστευθείς χωρίς εξωτερικά δεκανίκια, μόνο από μια εσωτερική απόφαση που κανείς δεν μπορεί να σου εγγυηθεί.

Κι όμως, όσο μεγαλώνω, τόσο περισσότερο νιώθω πως η αληθινή ασφάλεια δεν γεννιέται όταν εξαφανιστεί ο φόβος, αλλά όταν συναντήσεις έναν άνθρωπο που δεν θα χρησιμοποιήσει ποτέ εναντίον σου αυτό που του έδειξες από σένα.

Κάποιον που δεν θα μετατρέψει την ευαισθησία σου σε όπλο, την αδυναμία σου σε πλεονέκτημά του, την ανάγκη σου για αγάπη σε χώρο επιβολής.

Εκεί μόνο αρχίζεις να μαλακώνεις.

Εκεί μόνο αρχίζεις να μαθαίνεις, σιγά σιγά, πως το να αφεθείς δεν είναι αφέλεια, ούτε αδυναμία, ούτε παιδικότητα.

Είναι ίσως η δυσκολότερη μορφή ωριμότητας.

Να ξέρεις πολύ καλά ότι μπορεί να πληγωθείς και παρ’ όλα αυτά να μην επιλέγεις να ζεις μόνιμα σαν ήδη πληγωμένος.

Να μη ζητάς από τον άλλον να σου εξαφανίσει κάθε φόβο, αλλά να σου προσφέρει κάτι πολύ πιο σπάνιο: έναν τόπο όπου ο φόβος δεν θα κυβερνά τα πάντα.

Και αυτό είναι για μένα η πιο σπάνια χάρη του έρωτα: όχι να μου υποσχεθεί ότι δεν θα πέσω ποτέ, αλλά να μου δώσει την αίσθηση ότι κάπου, επιτέλους, μπορώ να πέσω χωρίς να χαθώ...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους