Η αόρατη δύναμη Ο Άδης, Θεός των νεκρών, έλαβε ένα δώρο από τους Κύκλωπες κατά τη διάρκεια του πολέμου ενάντια στους Τιτάνες: ένα κράνος (ή σκούφο σύμφωνα με κάποιους) που όταν το φορούσε γινόταν...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο βασιλιάς Γύγης, όπως μάθαμε στη βραδινή δημοσίευση της Πέμπτης, ήταν ένας ταπεινός βοσκός της Λυδίας αλλά βρήκε το δαχτυλίδι ενός γίγαντα, το οποίο είχε την ιδιότητα να τον κάνει αόρατο, οπότε πλάγιασε με τη βασίλισσα του τόπου, σκότωσε τον βασιλιά και ανέβηκε στον θρόνο.

Θρυλικοί ήρωες της Μυθολογίας όπως ο Περσέας και ο Ζίγκουρντ της Σκανδιναβίας είχανε στην κατοχή τους πολύτιμα αντικείμενα που τους κάνανε επίσης αόρατους.

Ο άνθρωπος θεωρούσε από την αρχαιότητα ότι το να μπορεί να γίνει κάποιος αόρατος είναι μεγάλη, θεϊκή δύναμη.

Δεν έχει καταφέρει να το πετύχει ως σήμερα, πέρα από την ικανότητά του να κρύβεται, έχει όμως αποκαλύψει, ελέγξει και τιθασεύσει τις άλλες αόρατες δυνάμεις της φύσης.

Χάρη σε αυτές τις τεράστιες, παγκόσμιες δυνάμεις (βαρύτητα, αδράνεια, ηλεκτρισμός, μαγνητισμός, σκέψη κλπ.) ο άνθρωπος εξελίσσεται ραγδαία, κυριαρχεί απόλυτα και αυξάνει το επίπεδο ασφάλειας και γνώσης του.

Μια από τις πιο σημαντικές αόρατες δυνάμεις είναι ο ηλεκτρομαγνητισμός, και σήμερα θα εντρυφήσουμε σε αυτόν. Οι Έλληνες, οι Κινέζοι και οι Ινδοί γνώριζαν από την αρχαιότητα ένα πέτρωμα, τον «μαγνη̃τι λίθο» ο οποίος παρατήρησαν πως έλκυε μικρά κομμάτια σιδήρου.

Ο μαγνητίτης είναι σήμερα γνωστός ως το πιο μαγνητικό ορυκτό της φύσης.

Έχει χημικό τύπο Fe3O4 και ονομάζεται επιτεταρτοξείδιο του σιδήρου.

Ο μαγνητίτης – και κάθε άλλος μαγνήτης - ασκεί στον χώρο γύρω του δυνάμεις αόρατες που αποτελούν τον παλμό της καρδιάς του πολιτισμού μας.

Σήμερα χάρη στην επιστήμη χωρίζουμε τα μαγνητικά υλικά σε: i. Σιδηρομαγνητικά – είναι υλικά που μαγνητίζονται περισσότερο από έναν μαγνήτη και μπορεί να μαγνητιστούν μόνιμα μετά από την επαφή.

Τα ονομάσανε έτσι επειδή ο σίδηρος έπαιξε τον σημαντικότερο ρόλο στην ιστορία του μαγνητισμού. ii. Παραμαγνητικά – είναι άλλα υλικά που αν βρεθούν μέσα σ’ αυτό το αόρατο μαγνητικό πεδίο μαγνητίζονται αλλά με τον χρόνο επιστρέφουν στην αρχική τους κατάσταση. iii.

Διαμαγνητικά – αυτά αναπτύσσουν πεδία που αντιτίθενται στο μαγνητικό πεδίο στο οποίο βρίσκονται. iv. Υγροί Μαγνήτες – είναι υγρά διαλύματα σιδηρομαγνητικών στοιχείων, πολύ όμορφα λόγω του τρόπου που αλληλεπιδρούν με άλλα υλικά, όπως εδώ: https://www.youtube.com/watch?v=MfNt44pFo9o Τον 11ο αιώνα, πιθανώς πρώτοι, οι Κινέζοι χρησιμοποιούσαν στα πλοία τους μια κατασκευή από μαγνητικές βελόνες που τις ακουμπούσαν σε μαγνητίτη και μετά τις κρεμούσαν από μεταξωτό νήμα.

Ήταν μια πρωταρχική μορφή της σύγχρονης πυξίδας.

Βοηθούσε στη ναυσιπλοΐα δείχνοντας πάντα την ευθεία βορρά-νότου.

Όπως φαίνεται, τα αποδημητικά πουλιά διαθέτουν εσωτερικές πυξίδες.

Στο σώμα τους κρύβονται μικροσκοπικά κομμάτια μαγνητίτη που τα προσανατολίζουν κατά μήκος της μεταναστευτικής τους διαδρομής.

Υπάρχει η πιθανότητα το μαγνητικό πεδίο της Γης να διεγείρει τα οπτικά νεύρα κάποιων πουλιών και ζώων, οπότε να μπορούνε να το «βλέπουν», αυτές τις μαγνητικές γραμμές, αν αυτό υπηρετεί τις ανάγκες επιβίωσής τους. Η Γη είναι ένας πελώριος διπολικός μαγνήτης.

Παλιά κάποιοι πίστευαν ότι υπάρχουν μαγνητικά νησιά προς τον βορρά και πως αυτά – ή ο Πολικός Αστέρας, το άστρο του Βορρά – ανάγκαζαν τις πυξίδες να στρέφονται βόρεια.

Όμως ο γιατρός της βασίλισσας Ελισάβετ Α’, αστρονόμος και φυσικός φιλόσοφος William Gilbert κατασκεύασε το 1600 μια μικρή σφαίρα από μαγνητίτη, τη «μικρή Γη», πειραματίστηκε με αυτήν και παρατήρησε πως οι βελόνες που ήταν κοντά της κοιτούσαν προς τον βορρά της.

Έτσι συμπέρανε πως η Γη είναι όντως μαγνήτης.

Με την εξέλιξη της επιστήμης γνωρίζουμε σήμερα πως αυτή η πολικότητα της Γης αλλάζει: κάθε χρόνο μετατοπίζεται κατά 15 χιλιόμετρα.

Κάποια στιγμή μετά από πάρα πολλά χρόνια ο Βορράς μαγνητικά θα είναι Νότος και αντίστροφα. Ο Ήλιος έχει επίσης δικό του μαγνητικό πεδίο, το οποίο αλλάζει φορά κάθε λίγα χρόνια.

Εκπέμπει και έναν τεράστιο όγκο πρωτονίων και ηλεκτρονίων, τον Ηλιακό Άνεμο, ο οποίος φτάνει και στη Γη με μεγάλη ταχύτητα (400 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο), αλλά το μαγνητικό πεδίο της Γης τον παρασέρνει και τον στέλνει στους πόλους, απ’ όπου ένα τμήμα του κατεβαίνει στην ατμόσφαιρα.

Η κινητική ενέργεια των σωματιδίων του Ηλιακού Ανέμου που συγκρούονται εκεί με το οξυγόνο και το άζωτο της ατμόσφαιρας μετατρέπεται σε ηλεκτρομαγνητική ενέργεια και εκπέμπεται φως πράσινο, ερυθρό και γαλάζιο: https://www.youtube.com/watch?v=fVsONlc3OUY Τα αμέτρητα και ταχύτατα σωματίδια του Ηλιακού Ανέμου θα είχανε εξαφανίσει την ατμόσφαιρα και το νερό της γης εκατομμύρια χρόνια πριν, αν δεν υπήρχε το ισχυρό μαγνητικό της πεδίο που τα παρασέρνει και τα ξεβράζει στους πόλους.

Ο ηλεκτρισμός, για τον οποίο μιλήσαμε την Τρίτη, και ο μαγνητισμός, ήταν δυο δυνάμεις που θεωρούνταν ασύνδετες ως το 1800.

Παρόλα αυτά υπήρχαν ενδείξεις για το αντίθετο – όπως οι κεραυνοί (ηλεκτρισμός) που αποπροσανατόλιζαν τις πυξίδες (μαγνητισμός). Το 1820 ο Δανός φυσικός Hans Christian Ørsten απέδειξε το αντίθετο χάρη σε ένα πείραμα, στο οποίο μόλις έδινε ρεύμα σε ένα σύρμα, μια πυξίδα που βρισκόταν εκεί δίπλα άλλαζε κατεύθυνση.

Η ανακάλυψή του πυροδότησε επιστημονικές έρευνες και στηριζόμενοι σε αυτόν οι μεγάλοι φυσικοί της εποχής – Ampere, Faraday, Gauss – κατασκεύασαν τις πρώτες εξισώσεις των επιστημονικά παντρεμένων πια, ηλεκτρισμού και μαγνητισμού.

Ο γάμος «ολοκληρώθηκε» από τον Maxwell ο οποίος κατάφερε να ενοποιήσει τις θεωρίες των παραπάνω επιστημόνων και να φτιάξει τη θεωρία πεδίου με τέσσερις παγκόσμιες εξισώσεις: - Η πρώτη εξήγησε τη σχέση μεταξύ ηλεκτρικών φορτίων, έντασης ρεύματος και ηλεκτρικού πεδίου που αυτά δημιουργούν: ∇Ε=ρ/ε - Η δεύτερη αποκάλυψε πως όλοι οι μαγνήτες έχουν δυο πόλους, δε μπορεί να έχουν μόνο έναν: ∇Β=0 - Η τρίτη έδειξε πώς τα μαγνητικά πεδία παράγουν ηλεκτρικά πεδία: ∇xΕ=-∂B/∂t - Η τέταρτη έδειξε το αντίστροφο, πώς τα ηλεκτρικά πεδία παράγουν μαγνητικά: ∇xB=μ(J+ε ∂Ε/∂t) Συλλαμβάνοντας την ένωση του ηλεκτρισμού και του μαγνητισμού, ο άνθρωπος κατάφερε να την εκμεταλλευτεί και να κατασκευάσει τις γεννήτριες, οι οποίες έδωσαν τον ελεγχόμενο ηλεκτρισμό στον πολιτισμό μας και θέσανε σε κίνηση το νέο επίπεδο εξέλιξης του ανθρώπου, την εποχή του φωτός, των μηχανών, της ηλεκτρικής τεχνολογίας και των Υπολογιστών.

Η ηλεκτρική ενέργεια που μας υπηρετεί σήμερα παράγεται κυρίως σε σταθμούς ηλεκτροπαραγωγής.

Οι μηχανές που μας δίνουν ηλεκτρισμό είναι οι γεννήτριες.

Μια γεννήτρια εκμεταλλεύεται τον μαγνητισμό ώστε να προκαλεί στο εσωτερικό της μια συνεχή στροφική ταχύτητα ενός άξονα, η οποία λόγω της σύνδεσης μαγνητισμού-ηλεκτρισμού παράγει συνεχώς ηλεκτρικό ρεύμα.

Αυτό που κάνει είναι να μετατρέπει την κινητική ενέργεια σε ηλεκτρική.

Η επιστήμη προσπαθεί συνεχώς να κατασκευάζει γεννήτριες οι οποίες θα έχουν όλο και λιγότερες απώλειες, άρα θα είναι πιο αποτελεσματικές - οι θερμικές και λοιπές απώλειες είναι η μάστιγα των ηλεκτρικών μηχανών.

Πολύ σημαντικό είναι και το αντίστροφο, δηλαδή να μετατρέπουμε μετά την ηλεκτρική ενέργεια σε κινητική.

Για παράδειγμα όταν η ηλεκτρική ενέργεια φτάσει στο αυτοκίνητο, πρέπει κάπως να ξαναγίνει κινητική ενέργεια για να το κινήσει.

Αυτό το κάνουν οι κινητήρες.

Η βάση λειτουργίας τους είναι ότι βάζουμε ένα σύρμα σε μαγνητικό πεδίο, περνάμε ρεύμα μέσα από το σύρμα, οπότε αυτό (σε μορφή πηνίου) αρχίζει να περιστρέφεται, άρα να παράγει κίνηση.

Όσο περισσότερο είναι το ρεύμα, τόσο πιο γρήγορα θα περιστρέφεται.

Όταν μιλάμε για εναλλασσόμενο ρεύμα, αυτή η διαδικασία γίνεται πιο πολύπλοκη.

Ουσιαστικά τότε το ρεύμα αλλάζει συνεχώς φορά – 50 ή 60 φορές ανά δευτερόλεπτο.

Σε αυτήν την περίπτωση δημιουργούνται αντίθετα μαγνητικά πεδία στο εσωτερικό του κινητήρα, αλλά αν είναι κατάλληλα διαμορφωμένος, αυτά προκαλούν μια συνεχή στροφή του άξονά του.

Αλλάζει η φορά του ρεύματος, όχι όμως η φορά του περιστρεφόμενου άξονα. Εικόνα: Στην ελληνική μυθολογία οι Δαναΐδες ήταν πενήντα κόρες που παντρεύτηκαν χωρίς τη θέλησή τους τούς ξαδέρφους τους.

Το βράδυ του γάμου τους, ο πατέρας τους τούς έδωσε δώρο από ένα μικρό ξίφος.

Με αυτό αποκεφάλισαν τους άντρες τους – εκτός από μία, την Υπερμνήστρα, που ο άντρας της έδειξε σεβασμό. Στον Άδη τιμωρήθηκαν να προσπαθούν αιώνια να γεμίσουν νερό ένα τρύπιο πιθάρι.

Ανάλογη τιμωρία είχε και ο Σίσυφος, έξυπνος άντρας, ιδρυτής της Κορίνθου (τότε Εφύρας). Βρέθηκε στο λάθος σημείο τη λάθος στιγμή και είδε τον Δία που απήγαγε την κόρη του Ασωπού, του Θεού του ομώνυμου ποταμού.

Πρόδωσε τον Δία στον Ασωπό μα εκείνος τον κεραυνοβόλησε και τον έριξε στα Τάρταρα, όπου θα κυλούσε αιώνια έναν πελώριο βράχο σε μια πλαγιά, και μόλις έφτανε στην κορυφή ο βράχος θα ξανακυλούσε παρασυρμένος από το δικό του βάρος μέχρι την αρχή.

Αν γνώριζαν τα μυστικά του ηλεκτρομαγνητισμού, οι Δαναΐδες και ο Σίσυφος θα τον εκμεταλλεύονταν.

Οι μεν κόρες θα εφάρμοζαν έναν μύλο, ακριβώς εκεί που έπεφτε το νερό απ’ το πιθάρι, ο οποίος θα κατέληγε σε γεννήτρια, ώστε η κινητική ενέργεια του νερού να μετατρέπεται αιώνια σε ηλεκτρική.

Ο δε Σίσυφος θα κατασκεύαζε ένα σύστημα γραμμών κάτω από τον βράχο, το οποίο με το κύλισμά του θα παρήγαγε επίσης αιώνια ηλεκτρική ενέργεια.

Έπειτα θα αποθήκευαν τη νέα μορφή ενέργειας και θα την πρόσφεραν ως χρήσιμο εργαλείο στον Άρχοντα των Κεραυνών Δία, κερδίζοντας έτσι την έυνοιά του και πιθανότατα μειώνοντας την ατέρμονη ποινή τους.

Η λανθασμένη χρήση του ηλεκτρισμού είναι για τον άνθρωπο ότι ο βράχος για τον Σίσυφο και το τρύπιο πιθάρι για τις κόρες - βάσανα χωρίς αποτελέσματα. Η τεχνολογία είναι εργαλείο στα χέρια μας όμως παραμένουμε υπεύθυνοι της μοίρας μας. Πηγή:Μυθολόγοι

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους