Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η φράση που λέγαμε ξανά και ξανά όλοι στο snake pit ήταν: «Τι ζούμε;» Έχοντας μεγαλώσει με τη μουσική τους, έχοντας μάθει τραγούδια τους στην κιθάρα, έχοντας παίξει Metallica σε live, σε πρόβες και σε παρέες, η σύνδεσή μου με αυτό το συγκρότημα είναι βαθιά προσωπική.

Από τις στιγμές που θα μου μείνουν: - ο James Hetfield να έρχεται μπροστά μας για το Fade to Black, να κοιτάζει το κοινό, να κάνουμε eye contact και να μου κάνει νεύμα τη στιγμή που του στέλνω φιλί. - Ο Lars να σηκώνεται ανάμεσα στα τραγούδια και να «παίζει» με τον κόσμο και να κάνουμε eye contact και νεύμα. - Ο Hetfield να παίζει μπροστά μου το solo του Nothing Else Matters. - Οι Hammett και Trujillo να παίζουν Τρύπες στο doodle τους.

Και τόσες άλλες στιγμές που δύσκολα περιγράφονται.

Ήθελα να τα καταγράψω όλα σε φωτογραφίες και βίντεο.

Όμως προσπάθησα όσο μπορούσα να αφήσω το κινητό στην τσέπη και να το ζήσω πραγματικά. Το Σάββατο το βράδυ έγινα ξανά 17 χρονών.

Τότε που χτυπούσα το κεφάλι μου με μακριά μαλλιά και «πωρωνόμουν» με κάθε riff.

Είχα ξεχάσει ότι αυτή η πλευρά μου υπήρχε ακόμα.

Και χάρη σε αυτούς τους θρύλους, εμφανίστηκε ξανά αυθόρμητα μπροστά μου. Νομίζω πως μου είχε λείψει περισσότερο απ’ όσο καταλάβαινα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους