Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Έγινε τελικά η περίφημη Αποχουντοποίηση; #history Αν επιχειρούσαμε να εντοπίσουμε τον βασικό λόγο για την ελλιπή απονομή δικαιοσύνης, αυτός θα μπορούσε να συνοψιστεί ως εξής.

Οι στρατιωτικοί τιμωρήθηκαν αυστηρότερα (αλλά όχι ιδιαίτερα αυστηρά) από τους αστυνομικούς επειδή ο στρατός είχε την κύρια ευθύνη για την επιβολή της χούντας και υπάκουσε πιστά στις εντολές της.

Έπρεπε λοιπόν να καταδικαστούν μερικοί, ώστε να φανεί η πρόθεση της κυβέρνησης να περιορίσει τον ρόλο του στρατού μέσα στο νέο, κοινοβουλευτικό σύστημα.

Μια ευρεία δίωξη δεν φαινόταν ούτε αναγκαία ούτε επιθυμητή από τον Καραμανλή καθώς το στράτευμα έπρεπε γρήγορα να επανέλθει σε αξιόμαχη κατάσταση, ειδικά λόγω της τεταμένης κατάστασης με την Τουρκία.

Έτσι, λίγοι στρατιωτικοί μαζί με τους πρωταίτιους της Χούντας καταδικάστηκαν, ώστε το υπόλοιπο στράτευμα να φανεί εξαγνισμένο.

Σε ότι αφορά τα σώματα ασφαλείας, η δικαιοσύνη επέλεξε τη συγκάλυψη και την ηθική τους δικαίωση με στόχο την ομαλή τους ένταξη στη νέα πολιτική κατάσταση.

Παρόλο που η αστυνομία, ως βασικό όργανο καταστολής, ήταν υπεύθυνη για τις περισσότερες συλλήψεις επί χούντας, έπρεπε και αυτή να εξαγνιστεί.

Εξάλλου, οι μηχανισμοί βίας και παρακολούθησης, ειδικά απέναντι στους κομμουνιστές, είχαν βαθιές ρίζες στη χώρα ήδη από το ιδιώνυμο του Βενιζέλου το ’36. Η χούντα απλώς τους εκμεταλλεύτηκε με μεγαλύτερη ένταση, χωρίς να αλλάζει την ουσία τους.

Μια μαζική δίωξη της αστυνομίας θα προκαλούσε ερωτήματα για τον θεσμό συνολικά, καθώς η δομή του παρέμεινε σχεδόν ίδια και στην κοινοβουλευτική δημοκρατία.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η κατάθεση ενός απ’ τους βασανιστές αστυνομικούς ο οποίος είπε: . Οι στρατιωτικοί μπορούσαν και όφειλαν να φύγουν απ’ την πολιτική ζωή και να επιστρέψουν στα στρατόπεδα τους.

Οι αστυνομικοί όμως έπρεπε να βρίσκονται σε επαφή με την κοινωνία, ειδικά στην μεταπολιτευτική περίοδο με την άνοδο των κοινωνικών αιτημάτων και εργατικών διεκδικήσεων, αφού η αστυνομία ανέκαθεν αποτελούσε και αποτελεί τον κύριο φορέα καταστολής.

Δεν είναι άλλωστε τυχαίο πως η πρώτη μονάδα της αστυνομίας με μιλιταριστικό χαρακτήρα, τα γνωστά σε όλους ΜΑΤ, είχαν προταθεί από τον χουντικό πρωθυπουργό Σπύρο Μαρκεζίνη αλλά δημιουργήθηκαν το 1976 από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή.

Ανακεφαλαιώνοντας, η ελληνική κοινωνία ζούσε σε ένα κλίμα έντονης προσδοκίας και αγανάκτησης.

Τα συνθήματα στους δρόμους, όπως «δώστε τη Χούντα στο λαό» και «οι φασίστες στο Γουδί», φανέρωναν την επιθυμία των πολιτών για τιμωρία όσων βασάνισαν και καταπίεσαν.

Ωστόσο, η δικαστική αντιμετώπιση των βασανιστηρίων ακολούθησε διαφορετική πορεία.

Ελάχιστοι βασανιστές τιμωρήθηκαν.

Αποτέλεσμα ήταν η ατελής εκκαθάριση του κράτους.

Η κυβέρνηση Καραμανλή δεν προχώρησε ποτέ στην πραγματική αποχουντοποίηση και εκκαθάριση των ενόπλων δυνάμεων και της αστυνομίας απ’ τα φιλοχουντικά στοιχεία ενώ ο μηχανισμός και τα πολιτικά πρόσωπα που τον στελέχωσαν παρέμειναν σχεδόν αλώβητα.

Αυτή είναι η αλήθεια για τις Δίκες των Βασανιστών της Χούντας. όλα τα υπόλοιπα είναι μύθοι και ιστορίες…

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους