Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ροκάρουμε στο Ασσουάν. Εντάξει όχι ακριβώς, αλλά ο τίτλος τα σπάει.

Και με τι ξεκινήσαμε τη μέρα μας σήμερα;; Με έναν… Ναό φυσικά! Πάνω που σκέφτεσαι, πόσους ναούς να αντέξω, έρχεται ο επόμενος να σε αποτελειώσει. Ο Ναός του Philae αφιερωμένος στην θεά ‘Ισιδα για σήμερα λοιπόν.

Στο νησάκι Αγκίλικα.

Μπήκαμε στη βάρκα και γρήγορα καταλάβαμε ότι το Ασσουάν είναι χτισμένο στη Χαλκιδική της Αιγύπτου.

Μα τι απίθανος κόλπος, νησάκια, πράσινο, ακρωτήρια, από τη χωματίλα στην τροπική βλάστηση.

Η θέση δε του Ναού είναι καταπληκτική.

Μόνο το Σούνιο έτσι.

Βράχος και ναός, ιερό και πέλαγος.

Ο ναός χτίστηκε κατά τη βασιλεία του Πτολεμαίου του 2ου και ολοκληρώθηκε κατά τη βασιλεία του Πτολεμαίου του 3ου (246-221 π.Χ.). Στη συνέχεια, οι Ρωμαίοι Αυτοκράτορες Αύγουστος και Τιβέριος ξεκίνησαν να διακοσμούν τον Ναό, κάτι το οποίο δεν ολοκληρώθηκε ποτέ, ενώ ο αυτοκράτορας Αδριανός πρόσθεσε μια πύλη Δυτικά του συμπλέγματος.

Οβελίσκοι ήταν τοποθετημένοι μπροστά από την είσοδο του Ναού, οι οποίοι όμως απομακρύνθηκαν το 1918 και μεταφέρθηκαν σε Εθνικό Κήπο της Αγγλίας.

Κατά τη βασιλεία του Ιουστινιανού, ο αιγυπτιακός ναός έκλεισε για το κοινό και μεταμορφώθηκε σε χριστιανική εκκλησία, ενώ χτίστηκαν δύο ακόμα παρεκκλήσια από Κόπτες Χριστιανούς γύρω από τον κεντρικό ναό.

Τα σημάδια είναι εμφανή καθώς, παρατηρώντας τις εξώγλυφες αιγυπτιακές αναπαραστάσεις, είναι ξεκάθαρο πως πολλές έχουν «σκαφτεί» σε μια προσπάθεια να καταστραφεί η μορφή τους.

Επιπλέον η ιδιαιτερότητα του συγκεκριμένου ναού.

Όπως και με το Αμπού Σίμπελ,το 1960 που κατασκευάστηκε το φράγμα του Ασουάν, προκαλώντας πλημμύρα στην περιοχή.Αυτό έθεσε τον Ναό στον άμεσο κίνδυνο του να θαφτεί κάτω από τα νερά.

Με τη βοήθεια της Unesco, απομακρύνονται τα νερά από την περιοχή και ο Ναός της Ίσιδας μεταφέρεται κομμάτι – κομμάτι στο διπλανό νησί Αγκίλικα, όπου παραμένει μέχρι σήμερα.

Φοβερό το πως μετέφεραν όλα αυτά τα μεγαθήρια. ‘Εχω δει τα σχετικά βιντεάκια, είναι πραγματικά τρελό.

Σειρά είχε το μεγάλο φράγμα του Ασσουάν Το υψηλό Φράγμα του Ασουάν είναι ένα τεράστιο υδροηλεκτρικό φράγμα στον ποταμό Νείλο της Αιγύπτου, που ολοκληρώθηκε το 1970 με σοβιετική βοήθεια.

Με μήκος 3,6 χλμ. και ύψος 111 μέτρα, ελέγχει τις πλημμύρες, παράγει ενέργεια και αρδεύει την Αίγυπτο και το Σουδάν, δημιουργώντας τη Λίμνη Νάσερ, Περάσαμε από έλεγχο (όπως σχεδόν παντού) και χαζέψαμε το τιτάνιο φράγμα καθώς και φωτογραφίες από την πρόοδο του έργου.

Μας είπαν ότι είναι το καλύτερα φυλασσόμενο σημείο της χώρας, έχουν τοποθετήσει ακόμη και συστοιχίες πυραύλων εκεί, διότι αν τους ρίξουν το φράγμα θα πλημμυρίσει όλη η χώρα. Εντυπωσιακό.

Σκέφτηκα πως στο Ασσουάν πάντως δεν κινδυνεύαμε από κανένα αδέσποτο πύραυλο του Τραμπ, εκείνες τις μέρες που ταξιδεύαμε με τον πόλεμο σε πλήρη εξέλιξη. ‘Εχουν φτιάξει και ένα μνημείο για την φιλία μεταξύ Αιγύπτου και Σοβιέτ.

Μοιάζει με σχεδόν όλα τα σοβιέτ τύπου μνημεία που συναντάς σε πολλά μέρη του κόσμου.

Επιστρέψαμε στην πόλη.

Ζητήσαμε από τον ξεναγό να μας πάει στα τοπικά παζάρια για χάζι και ψώνια.

Ένα δρόμο πίσω από τη λουστραρισμένη προβλήτα, η ανέχεια πρωταγωνιστεί.

Κτίρια και άνθρωποι σε παρακμή, τοπικές αγορές κι από κοντά η παγκοσμιοποίηση αποδεικνύει ότι δεν γλυτώνει κανείς.

Στο παζάρι μια από τα ίδια.

Αδιάφορα σουβενίρ, ενοχλητικοί πωλητές.

Οι πιο φορτικοί που θα συναντήσεις ποτέ.

Το μόνο που ήθελα να πάρω ήταν κάτι για τη μάνα μου.

Βρήκα ένα πουκάμισο και ο αθεόφοβος μου ζητούσε 200 ευρώ! Τον άφησα να χτυπιέται μόνος του που αφήνω να μου ξεφύγει τέτοια ποιότητα.

Με ακολούθησε ως το τέλος του δρόμου και τελικά το πήρα 8 ευρώ.

Κατά πάσα πιθανότητα δεν άξιζε πάνω από 4. Πήρα και κάτι βασιλικούς χουρμάδες από την ανοιχτή αγορά-εντάξει φάγαμε και επιζήσαμε . Που μου θυμίζει: Το μεγαλύτερο άγχος που είχα για το ταξίδι, ήταν οι ατελείωτες μαρτυρίες για δεκάδες γαστρεντερίτιδες, δηλητηριάσεις κλπ. ‘Εχω πάθει στομαχικά/εντερικά σε άσχετες χώρες.

Στην υποψήφια χώρα νούμερο 1 ήταν μια απλή Τετάρτη….Τρώγαμε ωμές σαλάτες, παγάκια, παγωτά, κανένα θέμα.

Δυο περιστατικά είχαμε όλο κ όλο στην παρέα κι αυτά ελαφριά.

Μας υπέδειξαν ένα δικό τους χαπάκι, κουμπώνεις ένα και ξαναπάς τουαλέτα στην Ελλάδα.

Απογευματάκι είχαμε βαρκάδα στον κόλπο του Ασσουάν.

Μέσα στην τιμή κι αυτό.

Εύστοχα παρατήρησε ο Τάσος….μήπως θα μας πληρώσουν και τίποτα στο τέλος; Δεν βγαίνουν με τόσα που μας κάνουν ρε παιδί μου.

Φελούκα έλεγε το πρόγραμμα αλλά φελούκα δεν είδαμε γιατί τάχα φυσούσε και τις είχαν μαζέψει.

Πιθανότατα μας παπάτζωσε ο Μοχάμεντ, λίγο αργότερα οι φελούκες έπλεαν κανονικά.

Μας παρέλαβε μια «έθνικ» διακοσμημένη βάρκα.

Πλάκα είχε.

Σε λιγάκι, ο ας πούμε βοηθός βαρκάρη τράβηξε ένα κάλυμμα και εμφανίστηκε ένα ηχείο-τούβλο.

Κατέβηκε στο αμπάρι και έφερε κι ένα μίκτη.

Λέω στον Τάσο «θα βγει κι ο Τιέστο;» Με είπε κρύα.

Συνδέστε λέει τα κινητά σας να παίξει κανένας αμανές.

Την πάτησες φίλε, δεν ξέρεις που έμπλεξες.

Εγώ είμαι μια απλή καθημερινή ροκού, αλλά η άλλη, η Κατερίνα-Νεφερτίτη είναι ξεκάθαρο μέταλλο.

Μην πω γκοθού.

Αν είμασταν οι δυό μας, πιθανότατα οι βαρκάρηδες θα είχαν βουτήξει οικειοθελώς στο Νείλο να γλυτώσουν τ αυτιά τους.

Η πιο θορυβώδης από όλες ήταν η βάρκα μας, μας κοίταζαν όλες οι άλλες οι βάρκες που ήταν σεμνές, διακριτικές και αδιάφορες.

Οι υπόλοιποι που είναι του ελληνικού ρεπερτορίου ήθελαν κι αυτοί να ακούσουν τα δικά τους, έτσι δώσαμε άλλη μια φορά στο κοινό, έναν Αλκίνοο που ταίριαζε στην περίσταση.

Εν κατακλείδι, όπως συμβαίνει σχεδόν πάντα με τις μηδενικές προσδοκίες, η βόλτα που βαριόμασταν να πάμε ήταν από τις απολαυστικότερες του ταξιδιού.

Τραγουδήσαμε, χορέψαμε και ξεδώσαμε.

Μέσα σ ένα φυσικό τοπίο που σε ξελόγιαζε.

Η παρέα ήταν ήδη επάνω για το πάρτι.

Μας σέρβιραν κάτι αδιάφορους χορούς, έναν high tech δερβίση και μια χορεύτρια της κοιλιάς και της κακιάς ώρας, που βγήκαν για αρπαχτή.

Τα δικά μας κορίτσια χόρευαν πολύ καλύτερο τσιφτετέλι και από τις ίδιες τις Αιγύπτιες. ‘Ηταν το τελευταίο μας βράδι στο πλοίο.

Από την επόμενη τέρμα η ζωάρα, τέρμα οι ωραίες θέες, τέρμα οι μπουφέδες και κυρίως τέρμα ο Μο. Μόνο μέχρι το Νουβικό χωριό θα μας συνόδευε και μετά ο καθένας στη ζωή του.

Η δική μας η ζωή πάντως έλεγε πτήση επιστροφής στο Κάιρο όπου είχαμε άλλο ένα διήμερο και την αυλαία του ταξιδιού.

Είχαμε τελειώσει με τα «βαριά» αξιοθέατα.

Είμασταν στο νιρβάνα του ταξιδιού, εκεί που έχεις ξεμπερδέψει με τις αγχωτικές πρώτες μέρες που τρέχεις για να προλάβεις τα σημαντικότερα.

Προσαρμοσμένοι πια στην ιδιαίτερη κουλτούρα της χώρας, επικοινωνούσαμε πιο εύκολα με τους ντόπιους, είχαμε μάθει το παιχνίδι των συναλλαγών και μαθαίναμε όλο και περισσότερα για την καθημερινότητά τους.

Το «ζεν» σημείο που ο ταξιδιώτης χαλαρώνει κι απολαμβάνει.

Η επιστροφή στην πατρίδα ήταν σε δύο μόλις μέρες. Αλλά όχι. Ήταν ακόμη μακριά μας. Γιατί οι εκπλήξεις θα συνεχίζονταν.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους