Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ρέκβιεμ για δύο παιδικές ψυχές Σήμερα η Ελλάδα δεν πενθεί μόνο δύο κοριτσάκια.

Πενθεί την ίδια της τη συνείδηση.

Πενθεί εκείνο το κομμάτι της ανθρωπιάς που χάθηκε, κάπου ανάμεσα στην αδιαφορία, στη σιωπή, στην υποκρισία και στην κοινωνική συνενοχή.

Δύο παιδιά έφυγαν, κουβαλώντας αλήθειες, που δεν άντεξε να ακούσει ένας ολόκληρος κόσμος.

Και πίσω τους άφησαν μια κοινωνία γυμνή, απέναντι στις ευθύνες της.

Ένα παιδί δεν γεννιέται για να φοβάται.

Δεν γεννιέται για να κρύβει τον πόνο του.

Δεν γεννιέται για να παλεύει μόνο του, απέναντι σε ενήλικες, θεσμούς, οικογένειες, συστήματα και σκιές που το ξεπερνούν.

Ένα παιδί γεννιέται για να γελά, να ονειρεύεται, να νιώθει ασφάλεια.

Να μεγαλώνει μέσα στη στοργή και στη βεβαιότητα ότι όταν μιλήσει, κάποιος θα το ακούσει.

Κι όμως, υπάρχουν φορές, που τα παιδιά μιλούν και κανείς δεν θέλει πραγματικά να ακούσει.

Γιατί η αλήθεια τους ενοχλεί.

Γιατί χαλάει βολικές ισορροπίες.

Γιατί ξεσκεπάζει πρόσωπα, μηχανισμούς και κοινωνικές βιτρίνες.

Γιατί απαιτεί ευθύνη.

Τα παιδιά λένε την αλήθεια, με τρόπους που οι μεγάλοι συχνά αρνούνται να αναγνωρίσουν.

Με μια αλλαγή στο βλέμμα.

Με μια ξαφνική σιωπή.

Με έναν φόβο που δεν εξηγείται.

Με λέξεις κομμένες στη μέση.

Με νύχτες χωρίς ύπνο.

Με κραυγές που δεν ακούγονται δυνατά, αλλά διαλύουν όποιον έχει ακόμα ψυχή για να τις ακούσει.

Και όμως, τόσες φορές γύρω τους υψώνεται ένας τοίχος από αμφισβήτηση. «Υπερβάλλει». «Φαντάζεται». «Δεν κατάλαβε σωστά». «Μην καταστρέψουμε οικογένειες». «Μην εκτεθούμε». «Μην μπλέξουμε». Έτσι χτίζεται η συνενοχή.

Όχι μόνο από εκείνους που κάνουν το κακό, αλλά κι από εκείνους που το βλέπουν και επιλέγουν να κοιτάξουν αλλού.

Σήμερα δύο παιδικές ψυχές δεν βρίσκονται πια εδώ.

Και η απουσία τους βαραίνει σαν κατάρα, πάνω από μια κοινωνία που έμαθε να εξοργίζεται, μόνο όταν είναι ήδη αργά.

Να συγκινείται για λίγες ημέρες.

Να γράφει λόγια θλίψης στα κοινωνικά δίκτυα.

Να μιλά για «τραγωδία». Και ύστερα να επιστρέφει στην ίδια ακριβώς σιωπή, που γεννά ξανά και ξανά τα ίδια εγκλήματα.

Γιατί αυτά τα παιδιά δεν χάθηκαν ξαφνικά.

Κανένα παιδί δεν χάνεται ξαφνικά.

Πριν από κάθε τραγωδία, υπάρχουν προειδοποιήσεις.

Υπάρχουν άνθρωποι που γνώριζαν.

Άνθρωποι που υποψιάζονταν.

Άνθρωποι που είχαν δει σημάδια.

Και πάντα υπάρχει εκείνη η τρομακτική στιγμή, όπου κάποιος αποφασίζει να μη μιλήσει.

Να μη δράσει.

Να μη συγκρουστεί.

Η αδιαφορία δεν είναι ουδέτερη στάση.

Η σιωπή δεν είναι αθωότητα.

Όταν ένα παιδί ζητά βοήθεια, ακόμα κι αν το κάνει χωρίς λέξεις, η κοινωνία έχει χρέος να σταθεί απέναντί του σαν ασπίδα.

Και όταν αποτυγχάνει, τότε όλοι φέρουν ένα κομμάτι της ευθύνης.

Αυτό είναι το πιο σκληρό κομμάτι αυτού του ρέκβιεμ.

Ότι δεν μπορούμε να μιλάμε μόνο για «μοίρα». Δεν ήταν μοίρα.

Ήταν αποτέλεσμα.

Αποτέλεσμα μιας κοινωνίας, που πολλές φορές προστατεύει περισσότερο τη δημόσια εικόνα, παρά την παιδική αθωότητα.

Που φοβάται περισσότερο το σκάνδαλο, από τον ίδιο τον πόνο των παιδιών.

Που ζητά αποδείξεις, ακόμα κι από τις πιο σπασμένες ψυχές.

Που αναγκάζει τα θύματα να απολογούνται, για όσα έζησαν.

Κι ύστερα έρχεται το πένθος.

Ένα συλλογικό πένθος, γεμάτο υποκρισία, όταν δεν συνοδεύεται από αυτοκριτική.

Γιατί δεν αρκεί να λέμε «κρίμα». Δεν αρκεί να ανάβουμε ένα κερί.

Δεν αρκεί να συγκλονιζόμαστε στιγμιαία.

Αν πραγματικά θρηνούμε αυτά τα παιδιά, τότε πρέπει να αλλάξουμε.

Να μάθουμε να πιστεύουμε τα παιδιά όταν μιλούν.

Να προστατεύουμε, αντί να αμφισβητούμε.

Να εκπαιδεύουμε, να παρεμβαίνουμε, να συγκρουόμαστε, όταν χρειάζεται.

Να σταματήσουμε να βαφτίζουμε «οικογενειακές υποθέσεις», τη βία, τον φόβο και την κακοποίηση.

Γιατί κάθε παιδί που σωπαίνει από φόβο, είναι μια αποτυχία όλων μας.

Και κάθε παιδί που χάνεται κουβαλώντας μέσα του αλήθειες που δεν ακούστηκαν, είναι μια πληγή που δεν κλείνει ποτέ.

Σήμερα λοιπόν δεν χρειάζονται ωραιοποιήσεις.

Δεν χρειάζονται βολικές φράσεις.

Χρειάζεται να κοιτάξουμε κατάματα την αλήθεια.

Υπάρχουν παιδιά που φώναξαν και δεν τα ακούσαμε.

Υπάρχουν παιδιά που τρόμαξαν και δεν τα προστατεύσαμε.

Υπάρχουν παιδιά που έφυγαν, πιστεύοντας πως ο κόσμος δεν είχε χώρο για τον πόνο τους.

Και αυτό θα έπρεπε να στοιχειώνει κάθε κοινωνία, που θέλει να αποκαλείται ανθρώπινη.

Το πιο τραγικό είναι, ότι τα παιδιά συνεχίζουν μέχρι το τέλος να ελπίζουν.

Ελπίζουν πως κάποιος μεγάλος θα τα σώσει.

Πως κάποιος θα τα αγκαλιάσει και θα πει «σε πιστεύω». Πως κάπου υπάρχει δικαιοσύνη.

Πως κάπου υπάρχει ασφάλεια.

Όταν όμως αυτή η ελπίδα πεθαίνει, πεθαίνει μαζί της κι ένα κομμάτι του κόσμου.

Σήμερα λοιπόν αυτό το ρέκβιεμ, δεν είναι μόνο για δύο κοριτσάκια.

Είναι για όλα τα παιδιά, που ζουν μέσα στον φόβο.

Για όλα εκείνα, που προσπαθούν να μιλήσουν και δεν βρίσκουν αυτιά να τα ακούσουν.

Για όλες τις σιωπές, που κρύβονται πίσω από κλειστές πόρτες.

Για όλες τις φορές, που η κοινωνία απέτυχε να γίνει καταφύγιο.

Και ίσως η μεγαλύτερη τιμή στη μνήμη αυτών των παιδιών, να μην είναι τα δάκρυα.

Αλλά η απόφαση να μη συνηθίσουμε ποτέ αυτή τη φρίκη.

Να μη συμβιβαστούμε, με την ιδέα ότι «έτσι είναι ο κόσμος». Να γίνουμε πιο θαρραλέοι, απέναντι στην αλήθεια.

Πιο ανθρώπινοι, απέναντι στα παιδιά.

Πιο αμείλικτοι, απέναντι σε κάθε μορφή κακοποίησης και συγκάλυψης.

Γιατί τα παιδιά δεν χρειάζονται άλλους σιωπηλούς ενήλικες.

Χρειάζονται ανθρώπους, που θα σταθούν μπροστά τους, όταν όλοι οι άλλοι κάνουν πίσω.

Κι απόψε, κάπου ψηλά, δύο παιδικές ψυχές ίσως να κοιτούν αυτόν τον κόσμο που τις πρόδωσε.

Έναν κόσμο που τώρα κλαίει για εκείνες, αλλά δεν κατάφερε να τις κρατήσει εδώ.

Ας είναι αυτό το τελευταίο τους μάθημα προς όλους μας: Οτι καμία κοινωνία δεν μπορεί να λέγεται πολιτισμένη, όταν τα παιδιά της πεθαίνουν, μέσα στην εγκατάλειψη, στον φόβο και στη σιωπή. ©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους