Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Εμένα η ζωή μου έχει προσφέρει απλόχερα μαθήματα (αχέμ χαστούκια) οπότε το βασικό μου συμπέρασμα μέχρι στιγμής είναι ότι τα πάντα μπορούν να γίνουν αστείο.

Τα πάντα είναι αστεία.

Η θεμελιώδης παραδοξότητα της ζωής είναι αστεία: η ζωή είναι εντελώς μάταιη και ταυτόχρονα η αναζήτηση νοήματος είναι ο μόνος τρόπος να την αντέξεις.

Δηλαδή, γάμησε μας, χορεύει καρσιλαμά ο Βίκτορ Φρανκλ.

Τα μαθήματα (αχέμ χαστούκια) έχουν σχέση causality (αιτιότητα) και όχι correlation (συσχέτιση) με το χιούμορ, κατά την ταπεινή μου άποψη με μηδενική βαρύτητα.

Αν δεν έχεις τσιγαριστεί, δεν έχεις ανάγκη το αλατοπίπερο.

Βέβαια μπορεί να έχεις τσιγαριστεί και να παραμένεις άνιωθος, ξενέρωτος, κατάρα της κοινωνίας.

Ποιος ξέρει τι πήγε γονιδιακά λάθος.

Μερικές φορές σκέφτομαι αστεία μόνη μου και γελάω.

Ξέρω πόσο τρελό μπορεί να φαίνεται αυτό αλλά δε με νοιάζει.

Μερικές φορές σκέφτομαι αστεία που δεν επιτρέπεται να πω, όχι γιατί είναι κοινωνικά μη αποδεκτά, αλλά γιατί είναι πολύ κοντά στην αλήθεια.

Τότε γελάω κρυφά.

Το υλικό της κωμωδίας βρίσκεται στην αλήθεια.

Και γι αυτό λατρεύω τα αστεία.

Μπορούν να υπενθυμίσουν την πιο σκληρή πραγματικότητα με τον πιο γλυκό τρόπο, να σε σφάξουν και ακόμα να στέκεσαι, να αιμορραγείς στη μέση του δωματίου μέχρι θανάτου και ο κόσμος γύρω σου να χειροκροτάει.

Πόσο on brand για την παραδοξότητα της ζωής.

Αλλά ο σωστός άνθρωπος δεν επιτρέπεται να χρησιμοποιεί το αστείο ή το αληθές ως όπλο.

Όλοι έχουν ήδη πάρα πολλά προβλήματα.

Βέβαια, για να επανέλθουμε σε προηγούμενο επεισόδιο της σειράς «Η Σοφία βαριέται να δουλέψει οπότε γράφει παπάτζες στο ιντερνετ», η αλήθεια είναι αξιολογική κρίση.

Τι σημαίνει αυτό; Καθένας μας διαλέγει τη δική του.

Δε θα υπεισέλθουμε σε λεπτομέρειες, απλά θα με εμπιστευτείτε ότι έχω κάνει τη φιλοσοφική έρευνά μου.

Αυτό που δεν μπορούμε να διαλέξουμε είναι η μέτρηση, η επιστημονική ακρίβεια.

Από αλήθειες, όλοι αλήθεια λέμε και δεν συμφωνούμε αν το φανάρι ήταν κόκκινο ή πορτοκαλί.

Έρχεται η τροχαία ως επιστημονικός παρατηρητής να μας λύσει το πρόβλημα.

Το ζήτημα είναι – και η αφετηρία αυτής της ανάρτησης – ότι το αστείο μπορεί να είναι το νόημα της ζωής.

Ή τουλάχιστον ένα από τα νοήματα που την κάνουν ανεκτή.

Σκεφτόμουν δηλαδή ότι ίσως δεν πρόκειται μόνο για έναν περιφερειακό μηχανισμό αλλά ίσως μπορεί να μπει στο κέντρο της ύπαρξης.

Ίσως να μην ψάχνουμε την ευτυχία, ίσως να ψάχνουμε ένα βαθύ, απολαυστικό γέλιο για σήμερα.

Γι αυτή ακριβώς τη στιγμή.

Δυστυχώς, δεν έχω τίποτα αστείο να προσθέσω. Αλλά το αγαπημένο μου είναι αυτό με την κότα. Θα το γράψω στα σχόλια.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους