Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το 1996, ένας δάσκαλος έγραψε σε μια φοιτήτριά του: «Καημένα παιδιά.

Όσα είσαστε ακόμη ζωντανά.

Τι σας μέλλεται να ζήσετε.

Σε τούτο τον "αιώνα του σιδήρου", έτσι όπως τον ετοιμάσαμε εμείς οι ενήλικοι, που φοράμε το στέμμα της αφροσύνης.

Τα νιάτα σας, τη δροσιά, την ευαισθησία σας τα φυσάει και τα μαραίνει άγριος ο λίβας.

Είναι η δική μας απαιδευσιά, η ημιμάθεια, ο εγωισμός, η ακηδία, η τύφλωση.

Κοιτάζω στα μάτια τα δρώμενα και τα πεπραγμένα μας και ώρες συχνές και επίμονες με σπρώχνουν να πάρω τα όρη.» Όταν το 1998 αυτός ο άνθρωπος "απενδυθηκε" το εφήμερο( αυτοθέλητα στο όρος) , μόνος και μακριά από τα βλέμματα των ανθρώπων, φώναζε με όλη τη δύναμη της ψυχής του(στην ύστατη "παραδοχή" του) : «Η τελευταία μου πράξη έχει το νόημα της διαμαρτύρησης για το κακό που ετοιμάζουμε εμείς οι ενήλικοι στις αθώες νέες γενεές που έρχουνται.

Ζούμε τη ζωή μας τρώγοντας τις σάρκες τους.

Ένα κακό αβυσσαλέο στη φρίκη του.

Η λύπη μου γι' αυτό το έγκλημα με σκοτώνει.» Οι μισοί γέλασαν και απαξίωσαν, και οι άλλοι μισοί προσπέρασαν αδιάφορα.

Ελάχιστοι κατάλαβαν.

Σήμερα οι μισοί «κλαίνε» και οι άλλοι μισοί «εξεγείρονται» μπροστά από το πληκτρολόγιο... «Αυτό τους ήταν το εύκολο και το προσβατό.

Το βολικό στη φαυλότητα, και το ομόλογο στην υποκρισία τους» «Γεννιόμαστε μέσα στην υποκρισία, μεγαλώνουμε μαζί της, την σπουδάζουμε με ζήλο, την διδάσκουμε με φανατισμό.

Και όταν πεθαίνουμε, την αφήνουμε τρίτη Διαθήκη στα παιδιά μας» Δημήτρης Λιαντίνης -Σήμερα, που λέξεις όπως έφηβοι, παιδεία, σύστημα, αγάπη , μπαμπά- μαμά αγκομαχουν να ειπωθούν.

Κάθε μέρα "πεθαίνουμε"... πλέον.

Δεν μας αξίζει συγχώρεση... Εύχομαι κορίτσι μου να είσαι όντως σε ένα καλύτερο κόσμο. Πονάω πολύ...ρε γαμω το

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους