Original Post

Πλήρες Κείμενο:

"Αν ήσουν κανονικός η μάμμα σου τζαι ο παπάς σου εν θα χωρίζαν". Κουβέντα από άλλο παιδάκι όταν ήμουν Δημοτικό.

Δεν τον φταίω φυσικά.

Με τα χρόνια έμαθα ότι έτσι τον είχαν μεγαλώσει, έτσι ξέρει.

Δεν το ξέχασα ποτέ μου όμως επειδή με πλήγωσε πάρα πολύ.

Ακόμα θυμάμαι που πήγαινα περπατητός σπίτι και έκλαιγα επειδή δεν ήμουν "κανονικός". Πάνω από τρεις δεκαετίες μετά ακόμα θυμάμαι κάθε βήμα και πιθανότατα δε θα το ξεχάσω ποτέ μου.

Σήμερα ευτυχώς, το να πάρει κάποιος διαζύγιο δεν είναι τίποτα, ούτε κανένας δαχτυλοδείχνει παιδιά διαζευγμένων γονέων.

Πλέον ωριμάσαμε ως κοινωνία και αντιλαμβανόμαστε ότι πρώτο δεν φταίνε τα παιδιά αν δεν τα βρίσκουν οι γονείς και δεύτερο ότι πολλές φορές το διαζύγιο είναι πολύ καλύτερη λύση από μια υποχρεωτική συμβίωση μεταξύ δύο ανθρώπων που καταλήγουν να μισούν ο ένας τον άλλο.

Το πόσο εύκολα -και πόσο καλύτερο- είναι να πάρεις διαζύγιο σήμερα ήταν κοινωνικά ΑΔΙΑΝΟΗΤΟ πριν 30-40 χρόνια.

Ο κόσμος όμως ωρίμασε, προχώρησε και κατάλαβε ότι το πρόβλημα δεν ήταν η "κανονικότητα". Το πρόβλημα ήταν καθαρά κοινωνικό και μόλις η κοινωνία το ξεπέρασε τότε το στίγμα έφυγε.

Θα περίμενε κάποιος ότι ο κόσμος θα μάθαινε το μάθημα του αλλά δυστυχώς.

Έχω ένα πηγαίο, σχεδόν ωμό θυμό όταν ακούω κόσμο να στοχοποιεί παιδιά επειδή πολύ απλά δε θέλουν να αλλάξουν τις απόψεις τους.

Σίγουρα, θα έπρεπε μέχρι τώρα να το έχω αφήσει πίσω, να συγχωρώ και να προχωρώ επειδή ο θυμός βλάπτει πρώτα απ΄όλα εμένα.

Δε μπορώ όμως, όσο και αν προσπάθησα.

Κάθε φορά που λέω να το αφήσω πίσω, έρχεται στο νου μου εκείνο το περπάτημα σπίτι.

Πόσα παιδιά από ομόφυλα ζευγάρια, πόσα ορφανά, πόσα παιδιά από μονογονεικές οικογένειες, πόσα παιδιά υιοθετημένα ακούν τις μπούρδες και τις ηθικολογίες ανθρώπων που απλά αρνούνται να μάθουν και νιώθουν "μη κανονικά"; Πόσα παιδιά ξενύχτησαν κάτω από σεντόνια κλαίγοντας; Πόσα παιδιά περπάτησαν από το σχολείο με την καρδιά κομμάτια για κάτι που δεν φταίνε; "Οι προθέσεις τους είναι καλές", θα πει κάποιος. "Χέστηκα", είναι η απάντηση μου.

Είναι ενήλικες και θα έπρεπε να ξέρουν καλύτερα.

Δε πρόκειται να σιωπήσω όμως από "σεβασμό προς την αντίθετη άποψη". Όχι, δεν είσαστε συγχωρεμένοι.

Είναι κάποιες γραμμές που για μένα άμα τις περάσεις, η επιστροφή είναι πάρα, πάρα πολύ δύσκολη. Όλα τα παιδιά είναι κανονικά.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους