Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αυτό ήταν το σημείωμα , ένα απόσπασμα, που άφησε η μία από τις δύο 17χρονες που έπεσαν στο κενό στην Ηλιούπολη.

Σταματήστε, επιτέλους, να κουνάτε το δάχτυλο στους νεότερους.

Ας μου επιτραπεί μια προσωπική αναφορά.

Θυμάμαι όταν έδωσα Πανελλήνιες, με τη Δαμόκλειο Σπάθη της «υπερ-αριστούχου» στις πλάτες μου.

Οι γονείς μου μού τόνιζαν διαρκώς πως, είτε περάσω είτε όχι, δεν έπρεπε να πανικοβληθώ.

Κι όμως, όταν δεν έγραψα καλά σε ένα και μόνο μάθημα και έχασα την Ιατρική —γεγονός για το οποίο κάποιοι με θεωρούν ανίκανη ακόμα και σήμερα— βγήκα στους δρόμους και χτυπούσα το κεφάλι μου στους τοίχους.

Κούρνιασα σε μια γωνία και έκλαιγα γοερά.

Ένιωθα πως τόσα χρόνια προσπάθειας πήγαν χαμένα.

Αν δεν είχα αυτό το υποστηρικτικό οικογενειακό περιβάλλον, δεν ξέρω τι θα είχα κάνει.

Στηρίξτε τα παιδιά σας.

Μιλήστε τους πριν φτάσει η οριακή στιγμή.

Δείξτε τους ότι υπάρχουν κι άλλοι δρόμοι, ότι η ζωή δεν σταματά σε μερικά τρίωρα, ούτε επαφίεται στο αν εκείνοι που επιλέγουν τα θέματα το προηγούμενο βράδυ εκτονώνουν πάνω τους τα συμπλέγματά τους.

Ο αριστούχος που τα κατάφερε δεν είναι αυτοδίκαια ούτε πιο έξυπνος, ούτε πιο αποτελεσματικός από τα υπόλοιπα παιδιά.

Και κυρίως, σταματήστε να υπερασπίζεστε αυτό το φρικιαστικό σύστημα, αυτόν τον ολετήρα ονείρων που λέγεται Πανελλήνιες, μόνο και μόνο επειδή τυγχάνει να είναι —σε συντριπτικό βαθμό— αδιάβλητο.

Το «τίμιο» δεν είναι απαραίτητα και ανθρώπινο.

Πόσο θα 'θελα να είχα γνωρίσει αυτά τα κορίτσια... Να είχα προσπαθήσει, και ως ειδικός, να αμβλύνω την απελπισία τους.

Να αποφορτίσω αυτό το μπερδεμένο, γεμάτο προσμονή, φόβο και αβεβαιότητα εφηβικό μυαλό.

Πόσα, ως κοινωνία, τους οφείλαμε πριν από αυτή την τραγωδία. Και πόσο λίγα τους δώσαμε. Πόνεσε η ψυχή μας…

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους