Η αυτοκτονία των δύο κοριτσιών στην Ηλιούπολη, όπως και όλα τα υπόλοιπα αντίστοιχα περιστατικά αυτοχειρίας εφήβων τα τελευταία χρόνια σε συνδυασμό με την αύξηση της βίας μεταξύ των ανηλίκων, εκτός...

Πλήρες Κείμενο:

Η αυτοκτονία των δύο κοριτσιών στην Ηλιούπολη, όπως και όλα τα υπόλοιπα αντίστοιχα περιστατικά αυτοχειρίας εφήβων τα τελευταία χρόνια σε συνδυασμό με την αύξηση της βίας μεταξύ των ανηλίκων, εκτός του ότι υποδεικνύει το βάθος της διάρρηξης της οποιασδήποτε κοινωνικής συνοχής, αποτελεί και ισχυρό δείκτη του πόσο πάτο έχουμε πιάσει ως κίνημα.

Αριστερό είτε αναρχικό, κομμουνιστικό είτε ανταγωνιστικό, ο καθένας ας κοιτάξει τα πολιτικά μετερίζια του.

Έφτασα να νιώθω τυχερή που έζησα στα απόνερα της Μεταπολίτευσης, στα απόνερα της Γένοβας και της Θεσσαλονίκης του 2003.

Να νιώθω τυχερή που πριν από είκοσι χρόνια σαν σήμερα οι περισσότεροι από εμάς μαθητές και φοιτητές, κλείναμε τα σχολεία και τις σχολές και κατεβαίναμε σύσσωμοι στους δρόμους.

Σε εκείνο το μεγαλειώδες κίνημα του Μάη/Ιούνη του 2006/2007, ενάντια στον Νόμο-Πλαίσιο για την ιδιωτικοποίηση των ΑΕΙ που προσπαθούσε να επιβάλλει η κυβέρνηση της ΝΔ με την τότε υπουργό Παιδείας και μακαρίτισσα πλέον, Μαριέττα Γιαννάκου.

Να νιώθω τυχερή που διοχετεύσαμε το μίσος μας για την εξουσία και το σύστημα που έπνιγε τα νιάτα μας εκεί όπου έπρεπε και όχι στους ίδιους μας τους εαυτούς.

Μα πάνω από όλα που βρήκαμε το νόημα για ζωή στους δρόμους της φωτιάς και του αγώνα, στις συντροφικές σχέσεις που χτίζαμε κάθε μέρα κάτω από τη βροχή των χημικών που μας έκοβε την ανάσα, κάτω από τα σιδερένια γκλομπς και τις αρβύλες των μπάτσων, κάτω από την αφόρητη προπαγάνδα της κυβέρνησης και των ξεπουλημένων δημοσιογράφων οι οποίοι φρόντισαν να μας δείξουν τι σημαίνει να είσαι 17 χρονών και να μετατρέπεσαι στον πιο μισητό άνθρωπο της χώρας, στον "μπαχαλάκια", στον "γνωστό-άγνωστο", στον "κουκουλοφόρο". Νιώθω τυχερή που στη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου του 2008 απαντήσαμε ως νεολαία ακριβώς όπως έπρεπε.

Κάψαμε την πόλη.

Νιώθω τυχερή που στα χρόνια της βαθιάς οικονομικής κρίσης με τους ίδιους συντρόφους βρεθήκαμε στις ίδιες συνελεύσεις, στα ίδια συντονιστικά καταλήψεων, κάτω από τις ίδιες αλυσίδες, κάτω από τα ίδια πανό, πίσω από τα ίδια οδοφράγματα.

Και ας διαφωνούσαμε με κάποιους σε πολλά πράγματα.

Ο δρόμος ήταν δρόμος, ο αγώνας ήταν αγώνας.

Δεν ξέρω που στο καλό έχει ιδιωτεύσει η δική μου γενιά, ποια 8ωρα και 10ωρα μας τρώνε το μεδούλι της ψυχής μας καθημερινά, ποια ματαιοδοξία μιας πιο ήπιας και ήσυχης ζωής μας ρουφάει ολοένα πιο βαθιά μέσα της.

Με τι λόγια νουθετούμε τα παιδιά μας, να μην κατέβουν στην πορεία, να μην μπλεχτούν με τα πολιτικά, ότι δεν θα σώσουν αυτά τον κόσμο, να κάτσουν στα αυγά τους, όλα αυτά από την αγωνία μας μην πάθουν κάτι, ακριβώς όπως μας νουθετούσαν και οι δικοί μας γονείς και να που καταλήξαμε.

Έτσι και αλλιώς, εμείς τι καταφέραμε που φάγαμε το ξύλο και τα χημικά; Αλλά δεν παλεύονται άλλο αυτά τα σκατά που αφήσαμε για τους νεώτερους.

Αυτό το σμπαραλιασμένο κίνημα, αυτή τη σμπαραλιασμένη αριστερά, αυτή την ματαιότητα του να πιστέψεις βαθιά και να οργανωθείς σε μια ιδεολογία που αγκαλιάζει και αλλάζει τον λαό αντί να τον βουλιάζει ακόμα περισσότερο στις χίμαιρες του καπιταλισμού και στη σαπιλα του φασισμού.

Πραγματικά, δεν παλεύεται να διαβάζεις από 17χρονα κορίτσια ότι δεν αντέχουν άλλο να ζουν σε έναν κόσμο που δεν έχουν προλάβει καν να γνωρίσουν και να πέφτουν αγκαλιά στο κενό.

Για έναν άλλον, καλύτερο κόσμο μέσα σε έναν υγρό τάφο.

Θα πείτε πως η ψυχολογία και η κατάθλιψη δεν λειτουργούν έτσι και χρειάζεται συζήτηση σε άλλη βάση και τα λοιπά.

Αλλά συνεχίζω να πιστεύω ακράδαντα πως ένα μεγάλο μέρος των ψυχολογικών μας προβλημάτων δημιουργούνται από τον καπιταλισμό.

Και δεν θέλω με τίποτα να πιστέψω, ρε γαμώτο, πως δύο νέα παιδιά απέρριψαν την ζωή που πρόλαβαν να γνωρίσουν μόνο μέσα από την οικονομική κρίση, την πανδημία, τα Τέμπη, τα social media, την γκρεμισμένη κοινωνία που τους αφήσαμε, πριν προλάβουν να ονειρευτούν ότι ίσως καταφέρουν αυτόν τον κόσμο λίγο να τον αλλάξουν.

Να τον φέρουν λίγο στα μέτρα τους πριν να τους φέρει εκείνος στα δικά του.

Πριν προλάβουν να βγουν στους δρόμους της φωτιάς.

Μας θέλουν νεκρούς.

Μας θέλουν ηττημένους, χαπακωμένους, μέσα στις καταχρήσεις και στην ματαιότητα της υπερκατανάλωσης των σκουπιδιών που μας πλασάρουν για "άνετη ζωή". Αλλά κανένας μας δεν περισσεύει, γαμώτο.

Γαμώτο, γαμώτο, γαμώτο. (Μαθητικό πανό από την εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008. Τότε που ακόμα ακούγαμε και Active Member, για να προλάβω τις κριντζ αντιδράσεις σας).

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους