Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τεχνικά μιλώντας: Αίθουσα σύνταξης Όπως έχουμε πει πολλές φορές οι ειδήσεις είναι κατά βάση κακές και θλιβερές.

Και όσο πιο κακές και θλιβερές είναι τόσο πιο μεγάλες ειδήσεις είναι.

Αλλά πέρα από το κακές και θλιβερές, υπάρχουν και τα πολύ δύσκολα θέματα που θα πρέπει ο επαγγελματίας δημοσιογράφος να τα χειριστεί.

Απέναντι στην κοινή γνώμη, στο αναγνωστικό κοινό, τους τηλεθεατές και στους ακροατές με τρόπο ντίσεντ που θα έλεγε και ο καθηγητής Μπαμπινιώτης.

Όχι μόνο αξιόπιστα, αλλά και με αξιοπρέπεια.

Οι απόπειρες αυτοκτονίας και οι αυτοκτονίες παιδιών είναι ένα από τα πιο δύσκολα θέματα.

Και συμβαίνουν, δυστυχώς δεν είναι κάτι το τόσο σπάνιο.

Έχουμε εδώ στην Ελλάδα πολλές απόπειρες αυτοκτονίας και αυτοκτονίες παιδιών.

Όχι μόνο στην Ελλάδα έτσι, σε πολλές χώρες του λεγόμενου Δυτικού κόσμου.

Προφανώς και σε άλλους κόσμους αλλά εκεί δεν υπάρχει τόσο μεγάλο ενδιαφέρον από εμάς τους... Δυτικούς. Οπότε.

Ο επαγγελματίας δημοσιογράφος τι κάνει... Έχει στην ατζέντα του τα τηλέφωνα ψυχιάτρων, ψυχολόγων, παιδοψυχίατρων και παιδοψυχολόγων, που έχουν ασχοληθεί με αυτές τις ηλικίες, τις εφηβικές, οπότε τους ζητάει δηλώσεις και ερμηνείες - για περιπτώσεις που βασικά δεν γνωρίζουν - ή ακόμα χειρότερα τους ζητάει να μιλήσουν στα ραδιόφωνα και στις τηλεοράσεις που δεν το λες και πολύ επιστημονικό.

Και αυτό γιατί ειδικά στις τηλεοράσεις τα γεγονότα παρουσιάζονται πολύ δραματικά - όχι πως δεν είναι - αλλά μέσα σε ένα δραματικό πλαίσιο είναι σχεδόν αδύνατο να αναπτυχθούν επιστημονικές απόψεις.

Ας πούμε η κάθε απόπειρα αυτοκτονίας είναι πάντα κάτι το πολύπλευρο, το πολυσύνθετο.

Έχουμε, σε αυτό που λέμε Δυτικό Κόσμο, πολλές απόπειρες αυτοκτονίας παιδιών στα 16 και στα 17 τους χρόνια.

Εδώ στην Ελλάδα κυρίως στα 17 όταν δηλαδή τα παιδιά τελειώνουν το λύκειο και δίνουν πανελλαδικές εξετάσεις για το πανεπιστήμιο.

Αυτή η χρονιά είναι η χρονιά της απίστευτης πίεσης.

Εγώ στα 53 μου ακόμα βλέπω εφιάλτες πως πάω να δώσω, όπως είμαι τώρα, πανελλαδικές και μάλιστα τα μαθηματικά που ήταν το αδύναμο μάθημα του.

Προφανώς το στρες είναι παράγοντας, αλλά δεν είναι ο μόνος.

Ας πούμε έχουμε πολλές απόπειρες αυτοκτονίας παιδιών στα 16 και στα 17 τους σε χώρες που δεν έχουν το ίδιο σύστημα με την Ελλάδα για την εισαγωγή στο πανεπιστήμιο.

Οι λόγοι είναι πολλοί.

Και αυτά πρέπει να τα ξέρει ο επαγγελματίας δημοσιογράφος που θέλει - ή πρέπει - να ασχοληθεί με ένα πολύ δύσκολο θέμα.

Ας πούμε σε μεγαλύτερες ηλικίες, κοντά στα 30, έχουμε απόπειρες αυτοκτονίας από νέους ανθρώπους που όλα μοιάζουν να τους πάνε πολύ καλά.

Τι λέει η κοινή γνώμη, οι γείτονες και οι γνωστοί που έπεσαν από τα σύννεφα... Μία χαρά αγόρι, μία χαρά κορίτσι και πήγε και βούτηξε από την ταράτσα.

Μία χαρά, αλλά μάλλον με μανιοκατάθλιψη.

Που δεν έχει κάποια σχέση με τις βλακείες που δείχνουν στις ταινίες.

Οι μανιοκαταθλιπτικοί δεν θέλουν να κάνουν κακό σε κανέναν.

Σε κάποια φάση μπορεί να θέλουν να κάνουν κακό μόνο στον εαυτό τους.

Ο επαγγελματίας δημοσιογράφος πρέπει λοιπόν να αναγνωρίζει το πολυπαραγοντικό αυτής της κατάστασης.

Ας πούμε και σήμερα η κοινή γνώμη, ο λαϊκός κόσμος τι λέει... Τι έγινε έπεσαν τα καράβια του έξω; Η αναφορά στα καράβια, σε απόπειρες αυτοκτονίας και σε αυτοκτονίες, έχει να κάνει με τους εφοπλιστές που πήδηξαν από τον τελευταίο όροφο των μεγάρων τους μετά από κάποιο ναυάγιο που τους οδήγησε σε κάποια οικονομική χρεωκοπία.

Ας πούμε την περίοδο της μεγάλης φτώχειας – που με βάση τα επίσημα στοιχεία εντοπίζεται μεταξύ 2011 και 2014 - είχαμε πράγματι μία αύξηση στις απόπειρες αυτοκτονίας και στις αυτοκτονίες.

Όμως προσέξτε.

Οι άνθρωποι που έμειναν άνεργοι και δεν μπορούσαν να ζήσουν τις οικογένειες τους είχαν άλλες προτεραιότητες, να βρουν δηλαδή κάποιο τρόπο να ζήσουν τις οικογένειες τους.

Η αύξηση στις απόπειρες αυτοκτονίας και στις αυτοκτονίες προφανώς και είχαν να κάνουν με το πολύ βαρύ κλίμα στην οικονομία και στην κοινωνία, αλλά δεν ήταν μόνο αυτό.

Ο επαγγελματίας δημοσιογράφος θα πρέπει να ξέρει και κάτι ακόμα.

Υπάρχει η γενιά της καραντίνας.

Μιλάμε για τα παιδιά που γεννήθηκαν μεταξύ του 2004 και του 2008.

Έχουν γίνει πολλές έρευνες για αυτή τη γενιά που με το ξεκίνημα της ζωής αυτών των παιδιών, εκεί δηλαδή που αντιλαμβάνεσαι τον εαυτό σου, τι θέλεις, πως ερωτεύεσαι, πως εισπράττεις αποδοχή ή απόρριψη, έχασαν περίπου δύο χρόνια από τη ζωή τους.

Για κάποιον στα 30 ή στα 50 ή και πιο πάνω, αυτό δεν είναι και κάτι το πολύ σπουδαίο.

Αλλά για ένα παιδί 12 ή 14 χρονών είναι.

Μία από αυτές τις έρευνες παρουσιάστηκε νομίζω πέρσι στην Αθήνα, αφορούσε όλο τον... Δυτικό κόσμο, και η «Καθημερινή» πολύ σωστά την έκανε πρώτο θέμα.

Εκεί βρίσκουμε απαντήσεις σε πολλές ερωτήσεις.

Γιατί ας πούμε πολλά παιδιά από αυτή τη γενιά βλέπουν ψυχολόγους και ψυχαναλυτές.

Γιατί νιώθουν μία μεγάλη ματαίωση σε τόσο μικρές ηλικίες.

Να νοιώθουμε εμείς που έχουμε ζήσει τη μισή μας ζωή και βάλε εντάξει.

Αλλά παιδιά 19 χρονών; Γιατί υπάρχει τόσο μεγάλη ανασφάλεια και τόσο μεγάλος φόβος για το μέλλον.

Γιατί υπάρχει τόσο μεγάλη χρήση ψυχοτρόπων ουσιών.

Όχι μπύρες έτσι.

Και γιατί είναι τόσο μεγάλο το ποσοστό παιδιών που κόβονται. Αιχμηρά Αντικείμενα που λέει και η Τζίλιαν Φλιν.

Τα κοψίματα έχουν να κάνουν με μία απότομη αλλαγή σε αυτό που νιώθεις.

Δεν αντέχεις αυτό που νιώθεις και με το κόψιμο νιώθεις κάτι άλλο.

Κάποιος χημικός παράγοντας το μυαλό, κάποια...ελπίδα από το ξυράφι.

Στο τέλος της ημέρας εντάξει, ας συμφωνήσουμε πως ζούμε σε μία κοινωνία που έχει αποτύχει.

Αυτό είναι μάλλον το εύκολο. Ελπίζω με την πρώτη τη βροχή να μην ξεχάσουμε ούτε τα κορίτσια, ούτε το σημείωμα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους