Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αλέξης ή Νίκος Ανοιξε η κουβεντα λοιπον για το ππιος θα ηγηθει στον προοδευτικό χώρο.

Η σύγκριση Αλέξης Τσίπρας και Νίκος Ανδρουλάκης είναι στην ουσία σύγκρουση δύο τελείως διαφορετικών πολιτικών μοντέλων. Ο Τσίπρας έχει ένα πράγμα που στην πολιτική δεν αγοράζεται εύκολα.Πολιτικό βάρος.

Έχει υπάρξει πρωθυπουργός, έχει διαχειριστεί κρίσεις, έχει χτυπηθεί αρκετα , αλλά παραμένει κεντρικός παίκτης ακόμα και εκτός (μεχρι πριν λιγο καιρό) πρώτης γραμμής.

Αυτό δείχνει πολιτικό εκτόπισμα. . Το πιο σημαντικο στοιχειο , πως ακόμα και όσοι τον αντιπαθούν, μιλάνε γι’ αυτόν,αυτο σημαίνει επιρροή.

Το βασικό του χαρακτηριστικό είναι η ηγετικότητα μέσω αφηγήματος.

Ξέρει να χτίζει πολιτικό συναίσθημα, να δημιουργεί στρατόπεδα, να εξιταρει το κοινό.

Έχει ένστικτο εξουσίας.

Μπορεί να διαβάσει κοινωνική κόπωση και να μετατρέψει τη δυσαρέσκεια σε πολιτική δυναμική και ενεργεια.Το έκανε το 2012-2015 και κανείς στην κεντροαριστερά του σημερα δεν έχει αποδείξει ότι μπορεί να το κάνει στον ίδιο βαθμό.

Απο την αλλη έχει και τεράστια βάρη.

Το δημοψήφισμα, η κυβερνητική φθορά, οι αντιφάσεις , η εικόνα αναξιοπιστίας σε ένα κομμάτι του κέντρου. Ο Τσίπρας έχει ταβάνι.

Δεν είναι πια το “νέο”, Είναι ένας πρώην πρωθυπουργός που προσπαθεί να εμφανιστεί ως η επόμενη λύση.

Δύσκολη εξισωση , γιατι η μεγαλη μαζα ρης κοινωνιας μπορει να συγχωρει καποιες φορες αλλα δυσκολα ξεχνα πληρως. Ο Ανδρουλάκης από την άλλη έχει σχεδόν το αντίθετο προφίλ.

Είναι οργανωτικός, πιο θεσμικός, πιο ασφαλήςπολιτικά.

Δεν τρομάζει το σύστημα, ούτε τους πιο μετριοπαθείς ψηφοφόρους.

Εκπέμπει μια σοβαρότητα και εσωκομματικό έλεγχο.

Το πρόβλημά όμως είναι ότι μέχρι στιγμής δεν έχει καταφέρει να παράξει ισχυρό πολιτικό αφήγημα, για την επομενη μερα. Το ΠΑΣΟΚ με τον Ανδρουλάκη ανέβηκε οργανωτικά και εκλογικά σε σχέση με τα ιστορικά χαμηλά του.

Αυτό είναι πραγματικότητα.

Αλλά άλλο ανεβάζω ποσοστά και άλλο γίνομαι ηγεμονικός πόλος.Εκεί φαίνεται το όριο του, μοθαζοντας περισσότερο με διαχειριστή κόμματος παρά με διεκδικητής εξουσίας. Ο Ανδρουλάκης έχει πλεονέκτημα μη φθοράςκαθως δεν εχει κυβερνησει , Δεν κουβαλά, κυβερνητικές ήττες ή βαριά πολιτικά τραύματα.

Όμως η πολιτική δεν είναι μόνο βιογραφικό καθαρότητας, Είναι ικανότητα να εμπνέεις, να επιβάλλεις ατζέντα, να δημιουργείς ρεύμα και μέχρι στιγμής δεν έχει αποδείξει ότι μπορεί να μετατρέψει το ΠΑΣΟΚ σε κυρίαρχη δύναμη της κεντροαριστεράς.

Η μεγάλη διαφορά τους είναι σχεδόν υπαρξιακή. Ο Τσίπρας είναι πολιτικός ηγέτης με ισχυρό πολιτικό ένστικτο αλλά βαριά φθορά.Ο Ανδρουλάκης είναι θεσμικός αρχηγός με χαμηλή φθορά αλλά αμφισβητούμενη ηγετική ακτινοβολία.

Ο ένας έχει εκτόπισμα, ο άλλος δομή.Ο ένας παράγει συναίσθημα, ο άλλος σταθερότητα.

Ο ένας διχάζει αλλά κινητοποιεί, ο άλλος ενώνει πιο εύκολα αλλά δυσκολεύεται να ξεσηκώσει.

Ποιος μπορεί να γίνει ηγέτης της επόμενης μέρας; Αν η κοινωνία κινηθεί σε λογική οργής, αντισυστημισμού και αναζήτησης ισχυρού πολιτικού πόλου απέναντι στη ΝΔ, ο Τσίπρας παραμένει πολύ πιο επικίνδυνος πολιτικά για τους αντιπάλους του.

Γιατί έχει αποδείξει ότι μπορεί να απορροφήσει δυσαρέσκεια και να δημιουργήσει κύμα.

Αν όμως η κοινωνία κινηθεί προς μια πιο «συντηρητική» και θεσμική αναζήτηση σταθερότητας, τότε ο Ανδρουλάκης έχει μεγαλύτερο χώρο να χτίσει αργά και οργανωμένα.

Το πρόβλημα για τον Ανδρουλάκη είναι ότι η κοινωνια σπανια περιμενει για καιρο, και το πρόβλημα για τον Τσίπρα είναι ότι η επιστροφή πρώην πρωθυπουργών στην κορυφή είναι ιστορικά πολύ δύσκολη στην Ελλάδα.

Σήμερα, πάντως, αν μιλήσουμε καθαρά για πολιτικό βάρος και δυνατότητα να κυριαρχήσει στον χώρο, ο Τσίπρας παραμένει μεγαλύτερο πολιτικό μέγεθος.

Αν μιλήσουμε για πιθανότητα μακροχρόνιας οικοδόμησης ενός νέου κεντροαριστερού φορέα χωρίς τεράστιες αντιστάσεις, τότε ο Ανδρουλάκης έχει πιο καθαρό διάδρομο.

Και κάπου εκεί βρίσκεται το προβλημα της ελληνικής κεντροαριστεράς.

Ο πιο χαρισματικός της έχει ήδη φθαρεί, ενώ ο πιο άφθαρτος δεν έχει ακόμα πείσει ότι μπορεί να γίνει πραγματικά ηγέτης.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους