Original Post

Πλήρες Κείμενο:

~ Αυτό που δε σου είπε κανείς για τα παιδιά που σωπαίνουν ~ Κάποιες ειδήσεις δεν διαβάζονται.

Τις βλέπεις στην οθόνη, μα οι λεξεις θρυματιζονται πριν φτάσουν στον εγκέφαλό σου.

Ίσως και να καταλαβαίνεις το νόημα, αλλά κάτι μέσα σου αρνείται να το δεχτεί.

Δύο κορίτσια.

Δεκαεπτά χρονών.

Η ηλικία που κανονικά θα έπρεπε να μυρίζει άνοιξη, εκδρομές, άγχος για διαγωνίσματα, πρώτους έρωτες, φιλίες, γέλια δυνατά στα διαλείμματα, μηνύματα που αργούν να απαντηθούν, όνειρα μπερδεμένα μα ζωντανά.

Και όμως.

Κάπου ανάμεσα στα μαθήματα, στις προσδοκίες, στα κινητά, στα βλέμματα, στις σιωπές, στα σπίτια, στα σχολεία, στις παρέες και στα "έλα μωρέ, υπερβάλλεις", δύο παιδιά ένιωσαν ότι ο κόσμος δεν είχε άλλο χώρο γι’ αυτές.

Και αυτό δεν αντέχεται.

Προσωπικά δεν το αντεχω πρώτα ως άνθρωπος και ύστερα ως εκπαιδευτικός.

Όταν έχεις σταθεί απέναντι σε παιδιά, όταν έχεις μπει σε τάξεις, όταν έχεις δει μάτια να χαμηλώνουν την ώρα που οι άλλοι γελάνε, όταν έχεις ακούσει ένα "καλά είμαι" που δεν είχε τίποτα καλά μέσα του, ξέρεις.

Ξέρεις ότι τα παιδιά δεν φωνάζουν πάντα όπως νομίζουμε.

Μερικά παιδιά φωνάζουν με την απότομη σιωπή τους, με την ξαφνική απουσία τους, με το βλέμμα που χάνεται στο παράθυρο, με το γέλιο που μπορει να είναι λίγο πιο δυνατό απ’ όσο χρειάζεται.

Και εμείς; Εμείς ζητάμε βαθμούς.

Ζητάμε επιδόσεις, στόχους, συμπεριφορά, πρόγραμμα, ψυχραιμία, ωριμότητα, επιτυχία, χαμόγελα, ευκολες προσαρμογές.

Ζητάμε από παιδιά να χωρέσουν σε κουτάκια που ούτε εμεις δεν αντέχουμε.

Και όταν ένα παιδί σπάσει, πέφτουμε όλοι από τα σύννεφα.

Μα από ποια σύννεφα πέφτουμε ακριβώς; Από εκείνα που χτίσαμε μόνοι μας για να μη βλέπουμε τι γίνεται από κάτω; Ζούμε σε μια κοινωνία που έμαθε να μετράει τα παιδιά με μόρια, βαθμούς, followers, κιλά, ρούχα, κινητά, επιτυχίες, γλώσσες, πτυχία και βιογραφικά πριν ακόμα προλάβουν να καταλάβουν ποιοι είναι.

Τα ρωτάμε τι θέλουν να γίνουν, πριν τα ρωτήσουμε αν είναι καλά.Τα σπρώχνουμε να τρέξουν, πριν δούμε αν μπορούν να περπατήσουν.

Τα μαθαίνουμε να απαντούν σωστά σε ερωτήσεις εξετάσεων, αλλά δεν τους αφήνουμε πάντα χώρο να πουν τη μόνη απάντηση που ίσως τα σώσει: «Δεν είμαι καλά». Και ύστερα έρχονται οι κάμερες.

Έρχονται τα sites.

Έρχονται οι τίτλοι, τα πλάνα, οι λεπτομέρειες, τα σημειώματα, οι αναλύσεις, οι ειδικοί των πάντων, οι άγνωστοι που ξαφνικά ξέρουν, οι γνωστοί που ξαφνικά θυμούνται, τα σχόλια κάτω από τις αναρτήσεις, η περιέργεια ντυμένη ενδιαφέρον.

Ο πόνος ενός παιδιού γίνεται περιεχόμενο.

Ντροπή μας.

Που έχουμε συνηθίσει να κοιτάμε την ανθρώπινη τραγωδία σαν να είναι επεισόδιο.

Που ζητάμε λεπτομέρειες.

Που διαβάζουμε προσωπικά λόγια που δεν γράφτηκαν για εμάς.

Που κάνουμε τη θλίψη κάποιου άλλου δημόσιο θέαμα.

Δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να ξέρουμε τι έγραψε ένα παιδί στις τελευταίες του στιγμές.

Αν θέλουμε πραγματικά να μάθουμε κάτι, ας μάθουμε αυτό: Πόσα παιδιά έχουν πρόσβαση σε ψυχολόγο στο σχολείο τους; Πόσοι γονείς ξέρουν να ακούν χωρίς να διορθώνουν αμέσως; Πόσοι εκπαιδευτικοί έχουν τον χρόνο και την υποστήριξη να δουν πίσω από τη συμπεριφορά; Πόσες φορές ένα παιδί ζήτησε βοήθεια και το είπαμε υπερβολικό; Πόσες φορές το "χαλαρωσε λίγο, όλοι περάσαμε εφηβεία" έγινε το πιο άδικο πράγμα που μπορεί να ακούσει ένας έφηβος; Ένας άνθρωπος που πονάει δεν χρειάζεται πάντα λύση την πρώτη στιγμή, χρειάζεται παρουσία.

Ένα "είμαι εδώ". Ένα "σε ακούω". Ένα "δεν θα σε μαλώσω γι’ αυτό που νιώθεις". Ένα "πάμε μαζί να ζητήσουμε βοήθεια". Αυτά είναι που μπορούν να γίνουν χέρια.

Χέρια ικανά να κρατήσουν έναν άνθρωπο στη ζωή.

Δεν ξέρω τι κουβαλούσαν αυτά τα δύο κορίτσια και δεν θέλω να μάθω μέσα από τίτλους.

Ξέρω μόνο ότι ήταν παιδιά.

Και όταν ένα παιδί φτάνει να μη βλέπει αύριο, κάτι έχουμε κανει πολυ λάθος όλοι.

Πρέπει επιτέλους να αναλάβουμε δύσκολες ευθύνες.

Ας σταματήσουμε να ρωτάμε μόνο «γιατί το έκανε;» όταν είναι αργά.

Ας αρχίσουμε να ρωτάμε νωρίτερα: «Ποιος δεν μιλάει σήμερα;» «Ποιος γελάει και δεν είναι καλά;» «Ποιος απομακρύνθηκε και δεν τον ψάξαμε;» «Ποιο παιδί χρειάζεται να ακούσει ότι δεν είναι βάρος;» Και ας πούμε καθαρά, όσο πιο καθαρά γίνεται: Αν είσαι παιδί, έφηβος, γονιός, φίλος, μαθητής, άνθρωπος και νιώθεις ότι δεν αντέχεις, μίλα.

Σε έναν δικό σου.

Σε έναν καθηγητή.

Σε έναν γιατρό.

Σε έναν ψυχολόγο.

Σε μια γραμμή βοήθειας.

Μην πιστέψεις τη σκέψη που σου λέει ότι δεν υπάρχει διέξοδος.

Η σκέψη αυτή λέει ψέματα.

Το σκοτάδι, όταν είσαι μέσα του, μοιάζει μόνιμο.

Δεν είναι.

Και σε εμάς τους υπόλοιπους, ας μείνει κάτι πιο βαρύ από μια είδηση που θα ξεχαστεί σε δύο μέρες.

Να κοιτάμε λίγο καλύτερα.

Τα παιδιά μας, τους μαθητές μας, τους φίλους μας, τους ανθρώπους που λένε "καλά είμαι" πολύ γρήγορα.

Πίσω από κάθε ψυχή που σωπαίνει, μπορεί να υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος που ζητάει απλώς να τον δει κάποιος πριν χαθεί.

Και αυτός ο κάποιος, καμιά φορά, μπορεί να είμαστε εμείς. Υγ: Αν εσύ ή κάποιος δίπλα σου βρίσκεται σε άμεσο κίνδυνο, κάλεσε τώρα το 112 ή το 166.

Για υποστήριξη στην Ελλάδα υπάρχει η Γραμμή Παρέμβασης για την Αυτοκτονία 1018 και η Γραμμή Ψυχοκοινωνικής Υποστήριξης 10306.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους