Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο Bob Marley και ένα χόμπι που του έγινε συνήθεια και τελικά νέμεση… «Το ποδόσφαιρο είναι μια δεξιότητα από μόνο του.

Ένα ολόκληρο σύμπαν από μόνο του.

Ποδόσφαιρο σημαίνει ελευθερία» Bob Marley Ο Bob Marley αγαπούσε το ποδόσφαιρο — για αυτόν ήταν κάτι παραπάνω από ένα απλό χόμπι, ήταν ένα καθημερινό πάθος και ο σπουδαίος Τζαμαϊκανός μουσικός προσπαθούσε να το εξασκεί στην καθημερινότητά του και σε περιοδείες, είτε σε προαύλια ξενοδοχείων, είτε σε αυτοσχέδια γήπεδα, είτε με «ματσάκια» στον ίδιο τον χώρο της συναυλίας, ανάμεσα στις δοκιμές για τον ήχο και την έναρξης της παράστασης.

Κατά τη διάρκεια των περιοδειών, τα λεωφορεία ήταν σχεδόν πάντα εξοπλισμένα με τηλεοράσεις, ώστε ο Marley, τα μέλη των Wailers και οι τεχνικοί να μπορούν να παρακολουθούν ποδοσφαιρικούς αγώνες (σε χαμηλή ένταση). Ακόμα και στα δωμάτια και τους κοινόχρηστους χώρους των ξενοδοχείων όπου διέμεναν έπαιζαν ένα παιχνίδι που το έλεγαν «money ball»: απλώς κλωτσούσαν την μπάλα ο ένας στον άλλο, και όποιος έσπαγε κάτι έπρεπε να το πληρώσει.

Η ποδοσφαιρική του παρέα, εκτός από τους μουσικούς και τους τεχνικούς του, μπορεί να ήταν από επαγγελματίες ποδοσφαιριστές και δημοσιογράφους, μέχρι απλούς ντόπιους που έπαιζαν μαζί του για διασκέδαση σε διάφορα μέρη, ενίοτε χωρίς να αναγνωρίζουν τον διάσημο συμπαίκτη τους. O Marley ήταν μέγας θαυμαστής του βραζιλιάνικου ποδοσφαίρου για τη δημιουργικότητα και την ελευθερία του, συγκρίνοντάς το βραζιλιάνικο στυλ με το πνεύμα της reggae, ενώ μεγάλη πηγή έμπνευσης υπήρξε για αυτόν ο Edson Arantes do Nascimento, ο περίφημος Πελέ, ένας άνθρωπος ο οποίος, όπως και ο ίδιος ο Marley, είχε ξεκινήσει από μια άθλια φτωχογειτονιά για να γίνει παγκόσμιο είδωλο.

Επιπλέον, το ποδόσφαιρο για τον Marley συμβόλιζε την ειρήνη επειδή, όπως η μουσική, είχε τη δύναμη να ενώνει αντιπάλους μέσα στο γήπεδο και ανθρώπους πέρα από φυλή, κοινωνική τάξη ή πολιτικές και θρησκευτικές πεποιθήσεις.

Ήταν γνωστό ότι ο Marley ήταν φαν της βραζιλιάνικης Σάντος (της ομάδας του Πελέ), της αγγλικής Τότεναμ και της σκωτσέζικής Σέλτικ.

Ένας από τους ανθρώπους που σεβόταν ιδιαίτερα ήταν ο Allan «Skill» Cole, ένας διεθνής Τζαμαϊκανός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής και στενός φίλος του Marley, μάνατζερ των περιοδειών των Wailers κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’70. Ο Cole αναφέρεται μάλιστα ως συνδημιουργός με τον Marley του συγκλονιστικού αντιπολεμικού ύμνου «War» (μέσα από το άλμπουμ Rastaman Vibration του 1976), που ήταν βασισμένος στην ιστορική ομιλία του αυτοκράτορα της Αιθιοπίας, Χαϊλέ Σελασιέ, στα Ηνωμένα Έθνη το 1963, μια από τις μία από τις πιο εμβληματικές εκκλήσεις για παγκόσμια ειρήνη, δικαιοσύνη και φυλετική ισότητα στην ιστορία του 20ού αιώνα.

Ωστόσο, το αγαπημένο του άθλημα έμελλε να γίνει η νέμεσή του.

Το καλοκαίρι του 1977, κατά τη διάρκεια μιας περιοδείας των Wailers, ο Marley έδωσε έναν αγώνα εναντίον δημοσιογράφων στο Παρίσι, όπου τραυματίστηκε από το τάκλιν ενός αντιπάλου και έβγαλε το νύχι του ποδιού του.

Παρά τον τραυματισμό συνέχισε την περιοδεία φορώντας σανδάλια ή διαφορετικό παπούτσι σε κάθε πόδι.

Εξαιτίας του τραύματος και σε μια εξέταση ρουτίνας, οι γιατροί ανακάλυψαν ότι ο μουσικός έπασχε από ένα προϋπάρχον κακοήθες μελάνωμα. Ο Marley απέρριψε (σε μεγάλο βαθμό για θρησκευτικούς λόγους) τη σύστασή τους για ακρωτηριασμό του δαχτύλου, όμως ο καρκίνος δεν αστειευόταν.

Συνέχισε να περιοδεύει και να παίζει μπάλα, ενώ προσπαθούσε να αντιμετωπίσει με φάρμακα το πρόβλημα που με τον καιρό επιδεινωνόταν.

Ένα από τα τελευταία παιχνίδια, αν όχι το τελευταίο του, πριν αρρωστήσει σοβαρά, ήταν με την ομάδα Am-Jam (Αμερική-Τζαμάικα) εναντίον της Αϊτής στο Μαϊάμι τον Σεπτέμβριο του 1980 – ο Marley έπαιξε φορώντας τη φανέλα με το νούμερο 12. Η τελευταία του εμφάνιση στη σκηνή πραγματοποιήθηκε στο Πίτσμπεργκ στις 23 Σεπτεμβρίου 1980, κατά τη διάρκεια της πολύμηνης περιοδείας των Wailers για την προώθηση του άλμπουμ Uprising που είχε ξεκινήσει τον περασμένο Μάιο.

Αν και εξουθενωμένος από την ασθένεια, ο 36χρονος Marley παρουσίασε 20 τραγούδια.

Μόλις δυο ημέρες νωρίτερα είχε καταρρεύσει κάνοντας τζόγκινγκ στο Σέντραλ Παρκ της Νέας Υόρκης και μολονότι το περιβάλλον του συνέστησε την ακύρωση της περιοδεία, ο Bob επέμεινε στην εμφάνισή του στο Πίτσμπεργκ.

Μόλις δύο μήνες μετά από αυτή τη συναυλία, ανακάλυψε ότι ο καρκίνος είχε εξαπλωθεί στον εγκέφαλό του και μολονότι προηγουμένως είχε επικαλεστεί θρησκευτικούς λόγους για να απορρίψει την ακρωτηριασμό του δακτύλου του ποδιού, επέλεξε να ακολουθήσει μια εναλλακτική θεραπεία για τον καρκίνο βασισμένη σε διατροφικούς περιορισμούς σε μια κλινική στη Γερμανία.

Μετά από οκτάμηνη μάχη με την ασθένεια στην Ευρώπη, η κατάστασή του επιδεινώθηκε και αποφάσισε να επιστρέψει στην πατρίδα του, την Τζαμάικα.

Κατά τη διάρκεια της πτήσης, οι ζωτικές λειτουργίες του Marley άρχισαν να επιδεινώνονται με αποτέλεσμα ο Robert Nesta Marley να διακόψει το ταξίδι του στο Μαϊάμι, όπου πέθανε στις 11 Μαΐου 1981.

Οι γιατροί σε διάφορες κλινικές που τον κούραραν του είχαν δώσει ένα μήνα ζωής, αλλά εκείνος τους διέψευσε και έζησε έξι. πέθανε στις 11 Μαΐου 1981.

Το ποδόσφαιρο ήταν για τον Marley μια πνευματική άσκηση, ένας τρόπος για να γαληνεύει το μυαλό του, μια καθαρτική εμπειρία που, όπως έλεγε, του επέτρεπε να συνομιλεί με τον Θεό.

Απομάκρυνε τις περισπασμούς και του επέτρεπε να συγκεντρώσει τις σκέψεις του.

Γι' αυτό, μαζί με την κιθάρα και τη Βίβλο, ένα από τα ελάχιστα υλικά αγαθά που συνόδευσαν τον Bob Marley στην τελευταία του κατοικία ήταν μια δερμάτινη μπάλα – ίσως για να παίζει σε κάποιο άλλο σύμπαν… John Kastanaras

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους