Original Post

Πλήρες Κείμενο:

#Είμαι_βαθύτατα #συγκλονισμένος

...😢😢😢 Δεν θεωρώ ότι υπάρχει γονιός σήμερα που δεν έχει συγκλονιστεί από αυτή την είδηση.

Και το πιο οδυνηρό σε τέτοιες ιστορίες δεν είναι μόνο η τραγική κατάληξη.

Είναι η σκέψη ότι ίσως ένα παιδί περπατούσε για καιρό μέσα σε έναν αόρατο πόνο... χωρίς να νιώθει πως κάποιος το βλέπει πραγματικά.

Και αυτό αφορά όλους μας συνολικά και τον καθένα μας ξεχωριστά... Ζούμε σε μια εποχή όπου τα παιδιά μεγαλώνουν με τεράστια πίεση: επιδόσεις, εξετάσεις, σύγκριση, κοινωνικά πρότυπα, φόβο αποτυχίας, μοναξιά.

Συχνά μαθαίνουν να κρύβουν όσα αισθάνονται πίσω από μια «φυσιολογική» εικόνα, ενώ μέσα τους μπορεί να δίνουν καθημερινά μια σκληρή μάχη.

Η ψυχική εξάντληση ενός εφήβου δεν φαίνεται πάντα με δάκρυα ή φωνές.

Μπορεί να φαίνεται ως σιωπή, απομόνωση, αδιαφορία, θυμός ή μια φράση που περνά απαρατήρητη.

Και πολλές φορές, επειδή όλοι τρέχουμε μέσα στις δυσκολίες της καθημερινότητας, χάνουμε τα σημάδια.

Δεν χρειάζεται να γίνουμε ειδικοί για να βοηθήσουμε.

Χρειάζεται να είμαστε παρόντες.

Να ακούμε χωρίς ειρωνεία και χωρίς άμεση κριτική.

Να μη μειώνουμε τον φόβο ή την αγωνία ενός παιδιού λέγοντας «θα περάσει» ή «όλοι πιέζονται». Γιατί αυτό που σε έναν ενήλικα φαίνεται μικρό, για έναν έφηβο μπορεί να μοιάζει αβάσταχτο.

Καμία σχολική επίδοση, καμία αποτυχία και κανένα κοινωνικό μέτρο επιτυχίας δεν αξίζει περισσότερο από μια ανθρώπινη ζωή.

Ίσως αυτή η τραγωδία πρέπει να μας θυμίσει κάτι ουσιαστικό: ότι τα παιδιά δεν χρειάζονται μόνο καθοδήγηση και απαιτήσεις.

Χρειάζονται χώρο να μιλήσουν, να λυγίσουν, να ζητήσουν βοήθεια και να νιώσουν πως, ακόμη και στις πιο σκοτεινές στιγμές τους, δεν είναι μόνα.

Ίσως τελικά ήρθε η στιγμή να αναρωτηθούμε τι πραγματικά ζητάμε από τα παιδιά μας.

Να γίνουν ευτυχισμένοι άνθρωποι ή να εκπληρώσουν προσδοκίες που πολλές φορές κουβαλούν τα δικά μας απωθημένα, φόβους και ανεκπλήρωτα όνειρα; Τα μεγαλώνουμε μέσα σε μια αδιάκοπη πίεση για επιτυχία, διακρίσεις και επιδόσεις, σαν η αξία τους να μετριέται μόνο μέσα από βαθμούς, σχολές και κοινωνική αναγνώριση.

Όμως πίσω από κάθε «πρέπει» μπορεί να χάνεται κάτι πολύ πιο ουσιαστικό: η ψυχική ισορροπία, η χαρά της ζωής, η ίδια η ευτυχία.

Γιατί εκτός από την επιτυχία υπάρχει και η ευτυχία.

Υπάρχει η ηρεμία, η αυτοεκτίμηση, η αίσθηση ότι ένα παιδί αγαπιέται όχι για όσα καταφέρνει, αλλά για αυτό που είναι.

Κι όμως, σε έναν κόσμο που συνεχώς απαιτεί περισσότερα, ποιος σταματά πραγματικά να ασχοληθεί με αυτό; Υγ Όσον αφορά την έλλειψη ενσυναίσθησης από τις συμμαθήτριες της που δήλωσαν χαλαρά ότι "δεν φαινόταν στα καλά της" τελευταία και την αδιαφορία από τους εκπαιδευτικούς της τάξης της ...ασχολίαστο κυριολεκτικά ! Ντρέπομαι απλά !!! #HelpChildren

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους